5.ไม่มี ไม่หนี ไม่..มี..จ่าย..

ค่าบริการหนึ่งคืน คิด สามล้านบาทถ้วน

ค่ามัดจำไม่รวมค่าบริการ หนึ่งแสนห้าหมื่นบาท

ค่าทิป สามเปอร์เซ็นต์

ค่าภาษีอีก สิบเปอร์เซ็นต์

รวมทั้งหมด เกือบสามล้านห้าแสนบาท

ล้อกันเล่นใช่มั้ยเนี่ย !!

กระดาษสลิปร่วงลงจากมือฉัน เพราะไร้เรี่ยวแรงจะถือไหว

ฉันเงยหน้ามองโฮสต์ตัวท็อปของคลับอาซูร่าอีกครั้ง น้ำตาพาลจะไหลลงมา

เมื่อคืนถ้าจำไม่ผิด ตกลงกันไว้ที่แสนห้าไม่ใช่เหรอ แล้วไหง๋ถึงกลายเป็นสามล้านไปได้ล่ะ

โกงกันชัดๆ

"นะ ..นี่หมายความว่าไง"

ฉันว่าเสียงดังอย่างโมโห ก็เห็นเขาขยับเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น สายตาดูเจ้าเล่ห์เป็นต่อเสียเหลือเกิน

"ก็ตามที่เห็นครับ คุณซื้อบริการของทางคลับอาซูร่า แต่สะดวกชำระก่อนแค่ค่ามัดจำ ส่วนที่เหลือก็ตามนี้เลยครับ สะดวกโอนเงินสดเข้าบัญชี หรือรูดบัตรเครดิตดีครับ"

"ห๊ะ!!"

ฉันร้องแล้วชี้หน้าเขาอย่างโมโหจี๊ดขึ้นมาทันที

"ชั้นตกลงเมื่อคืนแค่แสนห้านะคะ ถึงชั้นจะเมาแต่เรื่องเงินๆทองๆนี่ ไม่กล้าเอามาล้อเล่นแน่นอนค่ะ"

โฮสต์หน้าหล่อยังคงยิ้ม แล้วขยับไปเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียง หยิบเอกสารออกมายื่นให้อีกครั้ง

ฉันรับมาอ่านอย่างรวดเร็วจนตาลายพร่า

"ไม่จริ๊งงงง..."

ฉันร้องราวหมูถูกเชือด ที่ถูกน้ำร้อนๆราดซ้ำลงไปอีกที

ที่ฉันอ่านอยู่คือ เอกสารการขอกู้ยืมเงินจากบริษัทอาซูร่าคลับ เพื่อซื้อบริการความสุขระดับพรีเมี่ยม มีทั้งสำเนาบัตรประชาชนที่เซ็นด้วยลายมือของตัวเองไม่พอ เอกสารกู้เงินก็มีลายเซ็นตัวเองครบทุกหน้า

เป็นไปได้ยังไงกัน ฉันกำเอกสารจนเริ่มยับแล้วพยายามคิดทบทวนอีกครั้ง

เมื่อคืนฉันเลือกที่จะไปคลับอาซูร่า คลับที่มีชื่อเสียงว่ามีหนุ่มหล่อมากที่สุด ฮอตที่สุดในเวลานี้ ฉันไปนั่งดื่มในคลับคนเดียว มีโฮสต์หนุ่มๆหลายคนพยายามเสนอตัวดูแลแต่ฉันปฏิเสธไปทั้งหมด เพราะไม่มีใครเข้าตาซักคน

จนพอเริ่มจะเมาฉันถึงลุกกลับ ระหว่างทางกลับไปที่รถฉันเผลอเดินชนกับผู้ชายคนหนึ่งจนล้ม แต่เขาช่วยประคองเอาไว้ก่อนและอาสาพามาส่งที่รถอย่างใจดี

ฉันที่เมาอยู่ มองหน้าเขาแล้วเกิดถูกใจทันที เพราะเขาหล่อสุดๆ แถมดาเมจก็แรงมาก หล่อกว่าพี่วินอีก ถ้าจะลองวันไนท์สแตนด์กับใครซักคน ก็ต้องได้แบบนี้เท่านั้น

เมื่อเขาประคองให้ฉันเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อย ฉันถึงเงยหน้าถามเขาว่า

"รับบัตรเครดิตมั๊ยคะ"

เขาเลิกคิ้วขึ้นคล้ายไม่คาดคิดว่าฉันจะถามแบบนั้น แต่ฉันยังรบเร้าเขาต่อว่า

"รับได้ทุกเงื่อนไขนะคะ"

แล้วเขาก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แสบตาออร่ากระจัดกระจายมาก ก่อนจะตอบเสียงทุ้มแสนมีเสน่ห์ว่า

"แน่ใจนะครับ"

ฉันพยักหน้าตอบรับทันที แถมยังยัดบัตรเครดิตที่มีวงเงินอยู่ทั้งหมดแสนห้าให้เขาอย่างใจป้ำ

หลังจากนั้นเขาก็จูงฉันกลับเข้าไปด้านในคลับอีกครั้ง พาเข้าไปในห้องรับรองหรูหรา บริการคอกเทลดริงค์รสชาติละมุนลิ้น และเอาเอกสารมาให้เซ็นต์ชื่อเป็นปึ๊ง

ฉันที่สติไม่เต็มร้อยกับแสงไฟในคลับที่มืดสลัว แถมสุดหล่อที่น่ากินไปทั้งตัวก็นั่งใกล้ๆ คอยพลิกหน้ากระดาษให้เซ็นต์ชื่อไปเรื่อยๆ แล้วจะเอาอะไรไปอ่านรู้เรื่อง

ฉันพลาดแล้ว!!

แง้..อยากจะร้องไห้ แล้วจะทำยังไงดีล่ะ จะทำยังไงดี

ฉันสบตาที่มองมาของเขาอย่างเสียขวัญ แล้วพยายามคิดหาทางเอาตัวรอด

หลอกเขาว่าจะไปกดเงินดีมั๊ย เสร็จแล้วก็วิ่งหนีไปเลย

ไม่ได้ ไม่ได้ มีใครกดเงินได้ทีเป็นล้านบ้าง เขาไม่โง่หรอก

หรือแกล้งช็อกเพราะโรคเก่ากำเริบ ชักกระตุกน้ำลายฟูมปากดี

จะบ้าเหรอ ถ้าเขาจับได้ว่าโกหกล่ะ

ทำยังไงดี ทำยังไงดี

"ไม่มีเงินเหรอครับ"

เขาถามเสียตรงประเด็นจนฉันตัวแข็งค้าง ได้แต่เบิกตามองเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก

เห็นเขาเสยผมที่ปรกหน้าผากเรียบเท่ห์แล้วถอนหายใจเบาๆอย่างเริ่มรับรู้สถานการณ์

"ถ้าอย่างนั้น คงต้องไปคุยกันที่ สน. แล้วล่ะครับ"

สน. คือ สถานีตำรวจ!

สมองฉันประมวลผลเร็วจี๋ คิดถึงผลเลวร้ายที่สุดที่จะต้องเจอ แล้วยกมือพนมไหว้ขอร้องเขา แถมเปลี่ยนคำเรียกแทนตัวเองให้ดูน่าสงสารทันที

"อย่าจับหนูส่งตำรวจเลยค่ะ จะให้หนูทำอะไรก็ยอม หนูจะรีบหาเงินมาชดใช้ให้นะคะ"

เขาถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อฉันยังคงอ้อนวอนไม่หยุด น้ำตาก็ไหลลงมาได้เองโดยไม่ต้องแกล้งบีบออกมา

"เมื่อคืนหนูเมามาก หนูไม่รู้ว่าค่าตัวพี่จะแพงขนาดนี้ ถ้าหนูรู้หนูคงไม่กล้าอาจเอื้อมร่างทองของพี่อย่างแน่นอนค่ะ"

เขาเริ่มคว้าเสื้อเชิตสีขาวที่ตกอยู่ข้างเตียงมาใส่ แล้วตอบว่า

"ยอดเงินมันสูง คงเป็นคดีแพ่งไม่ได้ ถ้าเป็นคดีอาญาแล้วมันยอมความไม่ได้นะครับ ติดคุกอย่างเดียว"

"ตะ ติดคุกเลยเหรอ"

ฉันทวนคำอย่างประหม่า จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วจนเผลอเข้าไปเขย่าแขนของเขาอย่างลืมตัว

"ก็นายหลอกฉัน เห็นฉันเมาใช่มั๊ยเลยทำอย่างนี้ ฉันจะฟ้องกลับแน่ ฉันก็สู้คนนะ"

พูดไปแล้วไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย เมื่อเห็นเขาแค่เลิกคิ้วเข้มๆขึ้นเท่านั้น

เขาดึงแขนที่ถูกฉันกำไว้แน่นออกและลุกขึ้นจากที่นอน ทำให้เห็นว่าเขาตัวสูงมาก และแต่งตัวเสร็จแล้วด้วย

เขาใส่สูท ทำไมไม่เห็นจะจำได้ ปกติผู้ชายในคลับแต่งตัวล่อแหลมกันทั้งนั้น ฉันรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนจะพูด

"ฉะ ฉัน.."

"มีหลักฐานมั๊ยล่ะครับ"

เขาถามอย่างมีชั้นเชิงเหนือกว่า

**********