บทที่ 8 อยากแต่งงาน

โรงพยาบาล H

“ใบหม่อนลูกรักฟื้นแล้วเหรอลูก”

“พ่อ! ลูกฟื้นแล้วรีบตามพยาบาลกับหมอมาที”

“โธ่! ลูกสาวคนสวยพ่อดีใจที่สุด”

หลังจากที่ตื่นขึ้นมาแม่และพ่อของใบหม่อนสาวน้อยหน้าใสวัยยี่สิบต่างดีใจเข้ามาจับมือและเรียกชื่อลูกสาวเพียงคนเดียว เมื่อพยาบาลและหมอเดินเข้ามาดูอาการเป็นครั้งแรกที่ใบหม่อนเห็นหน้าหมอประจำตัวเธอตกตะลึงในความหล่อเหลาของเขา คุณหมอหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวสะอาดรูปร่างสูงใหญ่เหมือนดารานายแบบผิวพรรณดีสะอาดภูมิฐานใบหน้าหล่อเหลาคมคายทุกสัดส่วนเครื่องหน้านั้นเหมือนภาพวาดเทพบุตรบนผืนผ้าใบได้มุมและองศาที่เหมือนไม่มีอยู่จริงมันเกินที่เธอจะจินตนาการ

“คนไข้ตอบสนองกับหัวใจดวงใหม่ได้ดีถือว่าฟื้นตัวไว จากนี้ต้องพักฟื้นอีกหลายวันเพื่อติดตามอาการญาติคนไข้มีอะไรอยากจะถามอีกไหมครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลบอกกับพ่อและแม่ของใบหม่อนอย่างเป็นมิตรนี่เป็นครั้งแรกที่หมอเวย์เจอใบหม่อนตอนที่เธอนั้นมีสติ

“คุณหมอครับ พวกเราขอบคุณหมอมากที่ทำให้ลูกสาวเราได้มีชีวิตอยู่ต่อ”

“ใช่ค่ะคุณหมอ ดิฉันซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากพวกเราไม่รู้จะตอบแทนหมอยังไง”

“คนที่พวกคุณควรตอบแทนไม่ใช่หมอ.....แต่เป็นคนที่บริจาคหัวใจดวงนั้นต่างหาก” เมื่อพูดจบหมอหนุ่มก็มีสีหน้านิ่งแววตาสั่นวูบไหวไม่เหมือนกับตอนแรกทำให้ทุกคนต่างเงียบ

“..................”

“เอ่อ พวกเราเป็นหนี้บุญคุณเจ้าของหัวใจค่ะ ขอให้ดวงวิญญาณผู้ใจบุญสงบสุขอยู่บนสรวงสวรรค์ครอบครัวเราไม่มีอะไรจะตอบแทนเลยค่ะ ฮึก! ฮึก!” ผู้เป็นแม่ร้องไห้เพราะซึ้งใจต่อผู้มีพระคุณแม้จะไม่รู้ว่าหัวใจดวงนี้ใครเป็นผู้ให้เพราะเป็นจรรยาบรรณของแพทย์และเป็นข้อตกลงของผู้บริจาค

“ตอบแทนด้วยการใช้ชีวิตแทนเธอ เจ้าของหัวใจผู้ล่วงลับจะยินดีมาก” หมอเวย์เหลือบสายตาคมภายใต้แว่นสายตามองไปที่ดวงตาอันสดใสของใบหม่อนเธอตกใจและไม่สามารถตอบเขากลับได้ทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับ

“ได้ยินไหมใบหม่อน ลูกต้องใช้ชีวิตให้ดีนะทำตามที่คุณหมอบอกด้วย”

หลังจากที่คุณหมอหนุ่มและพยาบาลสาวได้เดินจากไปพ่อและแม่ก็ได้แต่ชื่นชมในความสามารถและทัศนคติรูปร่างหน้าตาบุคลิกของเขาไม่ขาดปาก ใบหม่อนที่นอนฟังอยู่เธอเองก็รู้สึกประทับใจในตัวคุณหมอเช่นกันแม้จะเข้าออกโรงพยาบาลนี้มาหลายปีแต่เธอก็ไม่เคยเจอกับคุณหมอท่านนี้เลยสักครั้ง น่าแปลกเพียงแวบแรกที่เห็นหน้าหมอเธอกลับรู้สึกผูกพันอย่างประหลาดรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

“พ่อ....แม่ชอบคุณหมอคนนี้จังเลย เค้าชื่อเว ๆ อะไรนะ”

“เวธัส ณ พัสกร”

“ณ พัสกร นี่นามสกุลของท่านรองนายก เวธนิน ณ พัสกร อุ๊ปส์! รึว่า......”

งึก ๆ ผู้เป็นพ่อพยักหน้าตอบรับในสิ่งที่แม่คาดเดาว่าหมอเวธัสนั้นเป็นลูกหลานใคร เพราะในประเทศนี้ไม่มีใครไม่รู้จักตระกูลใหญ่สายนักการเมืองดังนี้

“ใช่แล้วแม่ ลูกชายคนเดียวของท่านรองนายกเองเขาเป็นหมอประจำโรงพยาบาลนี้”

“โอ๊ย! มิน่าล่ะถึงหน้าตาดีฉลาดกิริยามารยาทไม่เหมือนคนทั่วไปเขาเลี้ยงลูกมาดีนะพ่อ”

“นั่นน่ะสิ นี่แม่ก็ชมหมอเวธัสทุกวี่ทุกวันปลื้มขนาดนี้ไม่ขอมาเป็นลูกเขยเลยล่ะ”

“เป็นความคิดที่ดีนะพ่อ คิ!คิ!”

ใบหม่อนได้แต่นอนส่ายหน้าฟังที่พ่อและแม่พูดคุยกันถ้าเธอไม่เจ็บอยู่คงจะค้านแม่ทันทีร้อยวันพันปีแม่และพ่อไม่เคยพูดเรื่องแฟนและห้ามไม่ให้เธอคบกับใคร เพราะหวงลูกสาวที่อ่อนแอขี้โรคคนนี้มากและตัวเธอเองก็ไม่เคยจะได้ใช้ชีวิตปกติเหมือนคนธรรมดาทั่วไปเธอถูกดูแลประคบประหงมมาตั้งแต่แบเบาะเนื่องจากโรคที่เป็นอยู่ แม้ฐานะครอบครัวจะไม่ได้ดีมากแต่เธอก็ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ครอบครัวหามาได้ก็หมดไปกับการดูแลรักษาใบหม่อน ซึ่งเสาหลักของบ้านอย่างพ่อเป็นเพียงพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ และแม่เป็นแม่บ้านที่ดูแลลูกสาวกับสามี