ตอนที่ 5 กลายเป็นคนปัญญาอ่อน

ท่านแม่ทัพซูเหวินถูกส่งตัวกลับมายังเมืองหลวงภายใต้ความเงียบสงัด แม้ชัยชนะในสงครามจะถูกนำกลับมาพร้อมกับกองทัพ แต่ท่านแม่ทัพที่เป็นเสาหลักกลับยังไม่ฟื้นคืนสติจากบาดแผลที่ได้รับ ความยินดีในเมืองหลวงยังคงกึกก้อง ชาวเมืองต่างออกมาเฉลิมฉลองชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ ทุกตรอกซอกซอยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการสรรเสริญถึงความเก่งกาจของทัพหลวง แต่ท่ามกลางความสุขเหล่านั้น ยังมีความกังวลแฝงอยู่

องค์ฮ่องเต้ทรงปลื้มปีติในชัยชนะครั้งนี้เป็นอย่างมาก แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวลต่อท่านแม่ทัพซูเหวิน ผู้ที่ทรงนับถือและวางใจยิ่ง ด้วยความห่วงใยอย่างที่สุด พระองค์ได้ส่งหมอหลวงประจำพระองค์มาดูแลรักษาท่านแม่ทัพด้วยตนเอง เพราะบาดแผลที่ศีรษะจากการกระแทกอย่างรุนแรงทำให้การรักษาเต็มไปด้วยความยากลำบาก

หมอหลวงที่มากประสบการณ์พยายามทุกวิถีทางเพื่อฟื้นฟูสติของท่านแม่ทัพ พวกเขาใช้สมุนไพรหายากและตำรับยาโบราณ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บที่หนักหนาสาหัส แต่ทุกอย่างเป็นไปอย่างเชื่องช้าและยากลำบาก เพราะการบาดเจ็บที่ศีรษะนั้นรุนแรงเกินกว่าที่จะรักษาได้อย่างรวดเร็ว

ขณะที่ทั่วทั้งเมืองหลวงยังคงเฉลิมฉลอง หมอหลวงต้องทำงานแข่งกับเวลา องค์ฮ่องเต้ก็เฝ้ารอคอยด้วยความหวังว่าจะได้เห็นท่านแม่ทัพฟื้นคืนสติอีกครั้ง ข้าราชบริพารทุกคนต่างเฝ้ามองอย่างเงียบงัน หวังว่าผู้กล้าหาญจะสามารถผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้ และกลับมานำทัพปกป้องแผ่นดินต่อไปในอนาคต

“ท่านพี่... ได้โปรด ท่านอย่าทิ้งข้าไปเช่นนี้เลย” ฮูหยินเหมยอิงพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ ขณะมองดูร่างไร้สติของแม่ทัพซูเหวิน นางทรุดตัวลงข้างเตียง ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแสดงความเจ็บปวดราวกับหัวใจของนางถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ ชายผู้เป็นสามีและเสาหลักในชีวิตของนางนอนนิ่งไม่ไหวติง นางไม่อาจทนเห็นเขาในสภาพนี้ได้ ความทุกข์ใจและความร้อนรุ่มทำให้นางพูดออกมาอย่างไม่สามารถยับยั้ง

“ท่านหมอหลวง... บอกข้าเถิด ท่านแม่ทัพจะฟื้นเมื่อใด?” เหมยอิงถามด้วยความสิ้นหวัง นางแทบไม่อาจเชื่อว่าสามีผู้แข็งแกร่งของนางจะอยู่ในสภาพนี้ได้

หมอหลวงผู้ชรามองดูฮูหยินด้วยความเห็นใจ แต่ก็ยังคงความสงบเอาไว้ในน้ำเสียงของตน “เรียนฮูหยิน... ข้าเข้าใจถึงความทุกข์ใจของท่านเป็นอย่างยิ่ง แต่แม้แต่ตัวข้าเองก็ยากที่จะให้คำตอบได้ ท่านแม่ทัพบาดเจ็บสาหัสอย่างยิ่ง โดยเฉพาะที่ศีรษะ การบาดเจ็บนั้นรุนแรงเกินกว่าที่พวกเราจะรักษาได้ทันที ทุกสิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือเฝ้าดูและรักษาตามอาการเท่านั้น” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงที่เคยมั่นใจของเขากลับเต็มไปด้วยความหนักใจ “ที่เหลือ... ก็คงต้องปล่อยให้โชคชะตาฟ้าลิขิตแล้ว”

คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงในใจของเหมยอิง ความหวังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดดูเหมือนจะเลือนหาย นางได้แต่หวังให้ฟ้าดินมีเมตตา หวังว่าชายผู้เป็นดั่งชีวิตของนางจะฟื้นคืนมาอีกครั้ง

หลังจากที่ท่านแม่ทัพซูเหวินนอนหลับไปนานถึงหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดก็มีสัญญาณชีวิต เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อฮูหยินเหมยอิงเห็นเช่นนั้น นางแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง น้ำเสียงของนางแสดงถึงความตื่นเต้นยินดี "ท่านพี่... ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว!" นางพูดพร้อมทั้งจับมือของเขาแน่นด้วยความโล่งใจ หลังจากการเฝ้ารอที่ยาวนาน แต่ทันทีที่สายตาของนางประสานกับสายตาเหม่อลอยของสามี ความหวังที่เต็มเปี่ยมกลับค่อยๆ เลือนหายไป

ท่านแม่ทัพซูเหวินที่เคยเป็นชายผู้มีความเฉลียวฉลาดและแข็งแกร่ง บัดนี้กลับดูสับสน แววตาไร้จุดหมาย และเขาเอ่ยปากออกมาด้วยคำพูดที่ฟังไม่เป็นภาษา "เอ๋อ... อ๋า... เอ๋อ..." น้ำเสียงแปลกประหลาดนั้นทำให้ฮูหยินเหมยอิงชะงัก นางไม่อาจปิดบังความตกใจได้

หัวใจของนางแทบแตกสลาย นางรีบวิ่งไปตามหมอหลวงด้วยความร้อนใจ หมอหลวงเร่งรุดมาตรวจอาการทันที เมื่อเขาได้เห็นสภาพของท่านแม่ทัพในครั้งนี้ ใบหน้าของหมอหลวงก็แสดงออกถึงความตกใจและความทุกข์ใจอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวังและหนักใจ

"ฮูหยิน..." หมอหลวงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักอึ้ง "ข้าคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ไม่อยากเชื่อว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นจริง ศีรษะของท่านแม่ทัพได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนเกินกว่าที่จะฟื้นตัวได้สมบูรณ์ สติปัญญาของท่านแม่ทัพ...ไม่อาจกลับมาเป็นเช่นเดิมได้อีก"

คำพูดของหมอหลวงทำให้ฮูหยินเหมยอิงแทบล้มทั้งยืน นางรับรู้ถึงความจริงที่โหดร้าย ท่านแม่ทัพที่เคยเป็นบุคคลผู้ยิ่งใหญ่และกล้าหาญ บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงเงาของตัวเอง ชายผู้เป็นที่รักและเคารพของนางไม่อาจพูดหรือคิดได้เช่นเดิมอีกต่อไป เขาได้กลายเป็นผู้ที่สูญเสียสติปัญญา และคงต้องได้รับการดูแลไปตลอดชีวิต

เมื่อได้ยินคำพูดของหมอหลวง ฮูหยินเหมยอิงแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะถามออกมาเสียงสั่นเครือ "ท่านกำลังจะบอกข้าว่า... ท่านแม่ทัพ... กลายเป็นคนปัญญาอ่อนอย่างนั้นหรือ?"

หมอหลวงมองหน้าฮูหยินด้วยความเศร้าใจ ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ "ใช่แล้ว ฮูหยิน... ข้าเสียใจที่ต้องบอกท่านเช่นนี้ สภาพการบาดเจ็บที่ศีรษะของท่านแม่ทัพรุนแรงมากจนทำให้ความสามารถในการรับรู้และคิดวิเคราะห์ของท่านไม่อาจกลับมาเป็นเช่นเดิมได้อีก เขาจะไม่สามารถสื่อสารหรือเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้เหมือนเดิม..."

คำตอบนั้นทำให้ฮูหยินเหมยอิงรู้สึกราวกับถูกแทงกลางใจ นางยืนอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะสะอื้นออกมา นางไม่อาจทนรับฟังความจริงอันโหดร้ายนี้ได้ สามีผู้แข็งแกร่งและเป็นที่เคารพรักของนาง บัดนี้ต้องใช้ชีวิตเป็นผู้ที่ไม่สามารถดูแลตนเองได้อีกต่อไป

เมื่อข่าวการที่ท่านแม่ทัพซูเหวินกลายเป็นคนปัญญาอ่อนหลังจากการบาดเจ็บสาหัสในสงครามรู้ไปถึงองค์ฮ่องเต้ พระองค์ทรงเสียพระทัยเป็นอย่างมาก แม่ทัพซูเหวินผู้เคยเป็นเสาหลักของกองทัพและเป็นผู้สร้างคุณูปการยิ่งใหญ่แก่แผ่นดิน บัดนี้ไม่อาจทำหน้าที่เดิมได้อีกแล้ว

ด้วยความซาบซึ้งและเคารพในความกล้าหาญและความเสียสละของท่านแม่ทัพ องค์ฮ่องเต้ทรงให้คำมั่นสัญญาอย่างแน่วแน่ว่า พระองค์จะดูแลครอบครัวของท่านแม่ทัพตระกูลซูเป็นอย่างดี “ตระกูลซูได้สร้างคุณงามความดีอย่างใหญ่หลวง ฮูหยินของท่านแม่ทัพจะได้รับเบี้ยหวัดเป็นประจำทุกเดือน เพื่อให้ชีวิตของนางและครอบครัวที่เหลืออยู่ในตระกูลไม่ต้องประสบความลำบาก”

ด้วยพระเมตตานี้ ฮูหยินเหมยอิงได้รับการสนับสนุนทางการเงินเพื่อประคับประคองชีวิตของนางและครอบครัว แม้จะต้องเผชิญกับความทุกข์ใจจากสภาพของท่านแม่ทัพ แต่ฮูหยินก็ยังคงได้รับความอุปถัมภ์จากราชสำนัก เพื่อให้ตระกูลซูซึ่งเคยมีเกียรติยศและศักดิ์ศรี ไม่ต้องล้มสลาย