ตอนที่ 11 อดไม่ได้ที่จะตกหลุมรัก

ธาวินยื่นมือไปกอบกุมมือเรียวบางของเธอไว้เบาๆ สัมผัสอบอุ่นของเขาทำให้ความกังวลในใจของพิมพ์มาดาคลายลงเล็กน้อย

“พิมพ์ครับ...ผมก็ไม่ได้เชื่อมั่นในโลกออนไลน์หรอก แต่ผมเชื่อมั่นในความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณ ตั้งแต่วันแรกที่เราคุยกัน...ผมมีความรู้สึกบางอย่างที่มันพิเศษ...และผมก็ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน” เขาหยุดเล็กน้อย และแอบชำเลืองใบหน้าด้านข้างของเธอระหว่างที่หญิงสาวกำลังจดจ่ออยู่กับการขับรถ และฟังเสียงของเขาไปพร้อม ๆ กัน

“และการได้เจอคุณในวันนี้...มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกนั้นให้ชัดเจนขึ้น ผมเชื่อในสายตาของคุณ...เชื่อในรอยยิ้มของคุณ...และผมเชื่อมั่นในหัวใจของตัวเอง...ว่าคุณคือคนที่ผมรอคอยมาทั้งชีวิต” น้ำเสียงของเขาหนักแน่นแต่ก็แฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยน ราวกับบทเพลงรักที่บรรเลงออกจากหัวใจ

พิมพ์มาดาหันมาสบตาของเขาวูบหนึ่งอย่างลึกซึ้ง แต่แค่นั้นก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดมานอกอก ความสงสัยที่มีค่อยๆ จางหายไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกอบอุ่นและหวังเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคนเชื่อมั่นในตัวเธอได้มากขนาดนี้...โดยที่เพิ่งรู้จักกันเพียงไม่นาน

“คุณพิมพ์ครับ...” พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับกำลังทบทวนคำพูดของเขาอยู่ในใจ

“ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป” ธาวินพูดต่ออย่างเข้าใจ

“แต่ความรู้สึกของผมมันชัดเจนมากจนผมไม่อยากจะเก็บมันไว้อีกต่อไป ผมอยากให้คุณรู้...ว่าผมจริงจังกับคุณมากแค่ไหน” เขาบีบมือเธอเบาๆ อีกครั้ง

“ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณนะครับ..”

พิมพ์มาดาไม่เคยได้รับความรู้สึกที่จริงจังและหนักแน่นเช่นนี้มาก่อน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากน้ำเสียงของธาวิน ทำให้ความหวังในใจของเธอเริ่มเบ่งบานอย่างช้าๆ ราวกับดอกไม้ที่ได้รับแสงอาทิตย์หลังพายุฝนกระหน่ำ

พิมพ์มาดาไม่รู้จะเรียบเรียงคำพูดใดๆ ออกมาเพื่อตอบรับความรู้สึกที่ตรงไปตรงมานั้นได้ หญิงสาวได้แต่ส่งยิ้มหวานกลับไปให้เขาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นจนพูดไม่ออก หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเขินอายและปีติยินดีผสมปนเปกันจนเธอแยกไม่ออก ก่อนจะพยายามตั้งสติและดึงตัวเองกลับมาจดจ่ออยู่กับการขับรถ แม้ว่าในห้วงความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับคำพูดที่ทำให้หัวใจสั่นไหวอยู่ก็ตาม

หลังจากเปิดอกบอกความในใจทั้งหมดที่มีแล้ว ธาวินก็เล่าถึงชีวิตในต่างแดน และมุมมองที่เปลี่ยนไปเมื่อได้กลับมาเยือนบ้านเกิดอีกครั้ง ส่วนพิมพ์มาดาก็เล่าถึงความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันที่แสดงถึงความเปิ่น ๆ ของเธอ ก่อนที่ทั้งสองจะหยอกล้อกันด้วยความคุ้นเคยที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างแน่นแฟ้น เสียงหัวเราะคิกคักดังเป็นระยะ เมื่อใครคนใดคนหนึ่งเล่าเรื่องตลก

ทิวทัศน์สองข้างทางค่อยๆ เปลี่ยนไปอีกครั้ง เมื่อรถของพิมพ์มาดาแล่นเข้าสู่เขตจังหวัดชลบุรี ต้นไม้สูงใหญ่ริมถนนเริ่มหนาแน่นขึ้น พิมพ์มาดาเปิดเพลงคลอเบาๆ ในรถ เป็นเพลงรักฟังสบายที่เข้ากับบรรยากาศการเดินทาง ไม่นานนัก GPS ก็นำทางเลี้ยวเข้าสู่ถนนเลียบชายฝั่งทะเล

แสงแดดที่สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ ธาวินลดกระจกลง สูดกลิ่นไอทะเลเข้าปอดอย่างชื่นใจ เขาชี้ชวนให้พิมพ์มาดามองเรือประมงลำเล็กๆ ที่กำลังแล่นอยู่กลางทะเล และบรรดาบ้านเรือนสีสันสดใสที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมชายฝั่ง

ในที่สุดรถยนต์ก็เคลื่อนตัวเข้าสู่ตัวอำเภอศรีราชา ธาวินชะโงกหน้ามองป้ายบอกทางสีน้ำเงินที่ชี้ไปยัง ‘วัดเกาะลอย’ ด้วยความสนใจ ก่อนจะรีบบอกพิมพ์มาดาให้เลี้ยวรถไปตามป้ายนั้น ไม่นานนักเสียงเตือนจาก GPS ในรถของพิมพ์มาดาก็ดังขึ้นต่อจากนั้น หญิงสาวพยักหน้าและหมุนพวงมาลัยเลี้ยวไปตามทาง

ทันทีที่รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนเล็ก ถนนเริ่มแคบลงและคดเคี้ยวเล็กลง สองข้างทางยังคงเต็มไปด้วยร้านค้าเล็กๆ น้อยๆ และบ้านเรือนสีสันสดใสที่บ่งบอกถึงความเป็นเมืองชายทะเลอย่างชัดเจน กลิ่นไอทะเลเริ่มโชยมาแตะจมูกเบาๆ เป็นสัญญาณว่าพวกเขาใกล้ถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

จากนั้นไม่นานภาพของวัดสีขาวสะอาดตาที่ตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆ กลางทะเลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบตัวโบสถ์และเจดีย์สีทองอร่าม งดงามราวกับภาพวาด ธาวินบอกให้พิมพ์มาดาจอดรถในลานจอดใกล้กับท่าเรือเล็กๆ ที่มีเรือโดยสารข้ามไปยังวัดเกาะลอยจอดรออยู่