เกลียดขี้หน้า

บทที่02

@ชบา

หลังจากที่น้ำเล่าเรื่องของเฮียแม็กให้ฟังจากนั้นนาง

ก็ขอตัวกลับบ้านส่วนก็ขึ้นมาดูห้องนอนของฉันที่อยู่

ติดกับห้องเฮียแม็ก เอาจริงๆถึงเรื่องที่เฮียเจอมามัน

จะแย่และเศร้ามากแค่ไหนแต่ฉันก็กลัวเขาอยู่ดี

ฉันยังจำสายตาเขาตอนที่หันมาจ้องหน้าฉันตอนนั้นได้อยู่เลยมันเป็นสายตาที่เย็นชาและดุมากๆบวกกับรอยสักที่อยู่บนตัวเขาอาจไม่แต่ก็น่ากลัวอยู่ดี

เเล้วนี่ทำไมต้องให้ฉันมานอนข้างห้องแกด้วยเนี่ย!

ถ้าเกิดเขาคุมคลังขึ้นมาแล้วเอามีดมาปาดคอฉันขึ้น

มาแล้วฉันจะทำยังไงดี

...เพล้ง!!!

"__"สะดุ้งตกใจ

...เอาเหล้าให้กู!!!เดี๋ยวนี้!!!! เอาเหล้ามา!!!!

แค่เสียงเขาฉันก็กลัวแทบจะบ้าอยู่แล้วคนอะไรน่ากลัวชะมัด

แล้วค่ะ ฉันก็เอาเสื้อผ้าจัดเก็บใส่ในตู้แล้วเรียวของ

ใช้ตัวเองบนโต๊ะเครื่องแป้งเสร็จแล้วฉันก็อาบน้ำ

เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่าง

"เย็นนี้คุณชบาจะทานอะไรดีค่ะ "

“อะไรก็ได้ค่ะชบากินได้หมด ว่าแต่พวกป้าทำอะไรกันอยู่เหรอให้ชบาช่วยไหม"

"กำลังจะทำน้ำพริกปลาทูแล้วกระเพราหมูกรอบค่ะ"

“งั้นเดี๋ยวชบาช่วยนะ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะคุณชบา ป้าว่าคุณหนูไปนั่ง

รอที่โต๊ะเถอะค่ะเดี๋ยวป้าทำเอง"

“ไม่เป็นค่ะเดี๋ยวชบาช่วยจะได้เสร็จเร็วๆใกล้จะเย็นแล้วด้วย"

"งั้นก็ได้ค่ะ "เรื่องอาหารแค่นี้มันจิบๆสำหรับฉันมากเพราะส่วนใหญ่ฉันจะทำหากินเก่งมากกว่าซื้อกินข้างนอกเพราะบางครั้งอาหารที่เราซื้อกินตามร้านอาหารรสชชาติมันไม่ค่อยถูกปากแต่มันก็แค่บางร้านนะไม่นานอาหารทุกอย่างก็เสร็จพร้อมขึ้นโต๊ะ ส่วนอาหารเย็นสำหรับคุณฉันคงต้องให้แม่บ้านเอาไปให้เขาก่อนส่วนฉันของเริ่มลุยงานพรุ่งนี้ดีกว่าคืนนี้ฉันขอนอนทำใจก่อนล่ะกัน

#เช้ารุ่งขึ้น

08:00

"คุณชบาจะเข้าไปข้างในจริงๆเหรอคะ"

“วันนี้ไม่เข้าวันต่อไปชบาก็ต้องเข้าไปอยู่ดีค่ะป้า“คือฉันจะเอาอาหารเช้าเข้าไปให้คุณแม็กในห้อง ฉันยืนทำใจอยู่หน้าห้องกับป้าพรสักพักแล้ว

"ถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณชบาตะโกนเรียกป้าดังๆเลย

นะคะ"

“โอเคค่ะป้าถ้าเกิดอะไรขึ้นป้าเตรียมเปิดประตูเลยนะ"

"ได้ค่ะ "ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องคุณแม็ก

ฉันค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องพร้อมมองซ้ายมอง

ขวามอง ฉันมองหาคุณแม็กว่าเขาตื่นหรือยังถ้าเป็นไปได้ขอให้เขาอย่าเพิ่งตื่นตอนนี้เลย

พอเดินเข้ามาในห้องสิ่งแรกที่ฉันสัมผัสได้คือความ

หนาวและเย็นเยือกเสียวสันหลังยังไงไม่รู้แล้วอีกอย่างห้องโคตรรกมากมีแต่ขวดขวดเหล้าและเศษ

ขวดที่แตกเศษจานแตกเต็มพื้นไปหมดเสื้อพงเสื้อผ้า

กระจัดกระจายไปทั่วห้องและยังมีพวกหนังสือหลาย

เล่มที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กๆฉันวางถาดข้าวต้มไว้ที่โต๊ะ

....ใครอนุญาตให้มึงเข้ามา

“__"ฉันสะดุ้งตกใจรีบหันไปมองตามเสียง เห็นคุณแม็กนั่งกอดขวดเหล้าอยู่มุมห้อง

"ไสหัวออกไปกูไม่อยากเห็นหน้าใครโดยเฉพาะหน้ามึง"

"แต่เราเพิ่งเจอกันเองนะคะ"

"ใช่เพิ่งเจอ แล้วไม่อยากเจออีก"

"__"คิดว่าฉันอยากเจอนายมากหรือไงไอ้ขี้เหล้า

"ออกไป"

"ออกไปแน่ค่ะ แต่คุณแม็กต้องกินข้าวกินยาก่อน"

"ไม่จำเป็น"พูดแล้วก็วางขวดเหล้าที่หมดแล้วลงก่อนเดินผ่านฉันไปหาเหล้าในตู้แต่ทว่าเขาก็หันมาทำหน้าหงุดหงิดใส่ฉันทั้งที่ฉันยังไม่ได้ทำอะไร

"ไปเอาเหล้ามาให้กู"สงสัยเหล้าหมดถึงว่าทำหน้ายักษ์ใส่

"หมดแล้วก็พอค่ะ คุณจะดื่มเเต่เหล้าอย่างเดียวไม่ได้นะคะมันไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ"

หมับ!!!คุณแม็กเอามือมาบีบแก้มฉันอย่างแรง

"เสือกจังกับชีวิตคนอื่นกูจะกินอะไรมันก็เรื่องของกูมึงไม่ต้องมาเสือก"

“แต่ฉันเป็นคนดูแลของคุณ"

"ก่อนจะดูแลคนอื่นมึงเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ"พึ่บ!!คุณแม็กผลักฉันลงกับพื้นอย่างแรงจนข้อเท้าฉันพลิก

"โอ๊ยเจ็บ"ฉันจับข้อเท้าตัวเองอย่างเบามือ

"เห็นแล้วหงุดหงิดชิบหาย...ออกไป"เขาตะคอกใส่ฉันอย่างเสียงดังจนฉันสะดุ้งแล้วรีบลุกขึ้นยืนพอฉันจะก้าวขาเดินออกจากห้องแต่ความเจ็บทำฉันต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อขยับขา

หมับ!!

"โอ๊ย~คุณแม็กชบาเจ็บนะ"คุณแม็กจับแขนฉันแล้วลากไปทางประตู

"เจ็บก็ดีที่หลังไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าอีก"พึ่บ!!แล้วเขาก็ผลักตัวฉันออกจากห้องก่อนปิดประตูใส่หน้าอย่างดัง...ปัง!!

“ไอ้บ้า!!ทำคนอื่นเจ็บยังไม่รู้จักขอโทษอีก"

"เกิดอะไรขึ้นคะ"พี่กล้วยเดินขึ้นมาพร้อมป้าพรพอดี

“จะอะไรอีกล่ะคะก็เจอมนุษย์ถ้ำไล่ออกจากห้องโชคดีนะที่เขาไม่ใช้ตีนถีบชบาออกมาแทน"พูดแล้วก็เจ็บใจ

"แล้วคุณชบาเป็นอะไรมากไหมคะ"พี่กล้วยตวัดตามองสำรวจรอบตัวฉัน

"มีแค่ข้อเท้าเคล็ดค่ะพอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย"

"โธ่!คุณชบาเจ็บมากไหมคะ"ฉันพยักหน้าตอบกลับไปแทนคำพูด

"ยังโชคดีนะคะที่โดนแค่นี้ปกติใครเข้าไปหัวแตกกัน

ออกมาทุกคนเลยค่ะ "

"ชบาว่าเขาควรไปบำบัดจิตมากกว่าปล่อยให้เขาอยู่ในสภาพแบบนี้นะคะ"

"ไปคะคุณชบาเดี๋ยวกล้วยช่วยพยุงลงไปข้าง

ล่างนะคะเดี๋ยวกล้วยจะประคบข้อเท้าให้คะ"แล้วพี่กล้วยก็พยุงตัวฉันลงไปข้างล่างจากนั้นพี่กล้วยก็เอาที่ลูกประคบมาประคบให้ฉันจนมันรู้สึกดีขึ้น

"ฉันขอร้องเถอะนะชบาช่วยทำให้เฮียแม็กกลับมาเป็นเหมือนเดิมนะชบาถือซะว่าตอบแทนบุญคุณลุงสุชาติด้วยไงที่มอบทุนการศึกษาส่งแกเรียนจนจบแถมได้เงินอีกด้วยฉันหวังแกคงไม่ใจดำกับลุงที่เป็นผู้มีพระคุณกับแกหรอกนะชบา *อยู่ๆ คำพูดยัยน้ำก็แว๊บเข้ามาในหัวของฉัน ฉันเองก็เพิ่งจะรู้ว่าคนที่มอบทุนการศึกษาฉันคือพ่อของเฮียแม็ก

นั่นเองเท่ากับว่าเขาก็เป็นผู้มีพระคุณกับฉัน ฉันก็ต้อง

มาตอบแทนด้วยการที่มาดูแลลูกชายของเขา

ที่โครตจะเกรี้ยวกราด แบบนี้ เฮ้ออออเป็นไงเป็นกันดูสิใครจะอยู่หรือใครจะไป สู้เว้ยย!

วันที่3

เฮียแม็ก;ออกไป!!!!!อย่ามายุ่งกับกู!!!

พรึ่บ!!!ปัง!!!

โดนเหวี่ยงออกจากห้องเเล้วปิดประตูใส่หน้าอย่าง

แรง

วันที่4

เฮียแม็ก:เพล้ง!!!!กูไม่กิน!!เอาเหล้ามาให้กู!!

เอาเหล้ามา!!!!

“ปาจานข้าวใส่หน้าฉัน

“นี่คุณ!!วันๆคุณจะดื่มเเต่เหล้าหรือยังไงห๊ะ!!

ข้าวปลาหัดกินซะบ้างถึงคุณไม่กินคนผลิตเขาก็ไม่

เจ๋งตายหรอกนะ!!!!

“คุณแม็กมองหน้าฉันนิ่งๆแบบนิ่ง!!!จนฉันรู้สึก

เสียวสันหลังขึ้นมาทันที คุณแม็กเดินมาใกล้ๆฉัน

ฉันเอามือจับชายกระโปรงอย่างแน่นใจสั่นรัวไม่

คิดในใจเขาจะฆ่ากูไหมเนี่ยทีไปขึ้นเสียงกับเขา

เฮียแม็ก:ออกไป!!!!แล้วอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก!!!

ไป!!!!! ?

“คะ..ค่ะ ?

“รีบวิ่งออกจากห้องอย่างไว เฮ้อออ!!เกือบไปแล้ว

ฉันก็เดินกะเผลกๆปาดเหงื่อตัวเองลงไปข้างล่าง

วันที่5

 แกร็กกๆ เปิดประตูเข้าไปไม่ได้ส่งสัยคุณแม็ก

จะล็อคประตูเอาไว้ ฉันก็เลยให้แม่บ้านเอากุญแจ

มาไขประตูเปิดเขาไป

แกร็กก!!เปิดประตูกำลังจะก้าวขาเข้าไปแต่ว่า

พรึ่บ!!!ปัง!!!!!โดนปิดประตูใส่หน้าอีกแล้ว

นี่เขามาเฝ้าที่ประตูเลยหรือไงกัน?

วันที่6 ที่7 ที่8 ที่9 ก็โดนทั้งเหวี่ยงทั้งจานบินทั้งขวด

บินทั้งจับโยนออกจากห้องแบบนี้ทุกวันจนเข้าสู่

ทุกๆวันคุณแม็กจะโวยวายเรียกหาแต่เหล้าข้าวปลาก็ไม่กินไม่รู้ว่าเขาอยู่เป็นคนได้ยังไง! แต่บางคืนฉันก็

ได้ยินเสียงคุณแม็กร้องไหเเรียกหาแต่คนชื่อหนูนิด

ฉันเข้าใจคุณแม็กนะว่าการสูญเสียคนที่ฉันรักไป

มันทรมารมากแค่ไหนฉันเองก็เคยเป็นตอนที่พ่อแม่

ฉันเสียด้วยอุบัติเหตุรถยนต์เช่นกันฉันแทบจะเสีย

สติทำอะไรไม่ถูกเอาแต่ร้องไห้ทุกวัน

จนฉันกลายเป็นโรคซึมเศร้ามีแต่น้ำและครอบครัว

ของน้ำที่ค่อยดูแลและเป็นกำลังใจให้ฉันตลอด

วันที่10

วันนี้ก็เช่นเดิมค่ะแต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือห้องดูเงียบๆ

ไม่มีการยืนดักรอปิดประตูใส่ไม่มีเสียงโวยวายร้อง

หาเเต่เหล้าเหมือนทุกวัน

ฉันหันซ้ายหันขวามองดูรอบๆห้องแต่ไม่เจอคุณแม็ก

เขาหายไปไหนของเขากันนะ

“คุณแม็กคะ!! คุณแม็ก!!

“เดินไปที่ระเบียงก็ไม่มี ที่ห้องน้ำก็ไม่เจอฉันเลยเดิน

ไปดูที่เตียง ก็ไม่เห็นมีใครแต่พอมองดูข้างๆเตียง

เห็นมีขาคนฉันเลยเดินดูใกล้ๆ

“คุณแม็ก!!!

“คือคุณแม็กนอนหมดสติอยู่ข้างเตียงทั้งจมูกทั้ง

ปากมีแตเลือดออกเต็มไปหมด

ฉันรีบดึงคุณแม็กขึ้นมาบนตักของฉัน

“ช่วยด้วยค่ะ!!ช่วยด้วย!!!!ใครก็ได้ช่วย

คุณแม็กที!!!!!”ฉันตะโกนขอความช่วยเหลือ

แล้วหันมาดูคุณแม็ก

แปะๆ ตบหน้าคุณแม็กเบาๆ

“คุณแม็กคะ  แปะๆ คุณแม็กได้ยินชบา

ไหมค่ะ คุณแม็ก!!! “เขย่าตัวคุณแม็ก

เฮียแม็ก:แค่กก!!แค่กก!!

“คุณแม็กไอ้ออกเป็นเลือด ยิ่งเห็นแบบนั้นฉันยิ่งตกใจไปใหญ่

เฮียแม็ก:แค่กก!!อ้วกกกก!!!

“คราวนี้เป็นอ้วก เเต่อ้วนเป็นเลือด

“ฮึกก!!คุณแม็กทำเป็นแบบนี้ล่ะ

“จู่ๆน้ำตาฉันก็ไหลออกมาเฉยเลย งงกับตัวเองเหมือนกัน

“รอแปปนะค่ะเดี๋ยวชบาไปตามคนมาช่วย

“ฉันรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปตามคนมาช่วยคุณแม็ก

บอกเลยว่าพากันวุ่นวายกันทั้งบ้านเลยค่ะตอนนี้

คุณแม็กก็ได้นำตัวส่งไปโรงพยาบาลเป็นที่เรียบร้อย

แล้ว

สาเหตุที่คุณแม็กเป็นก็คือดื่มเหล้าเยอะเกินแล้วไม่

กินข้าวเลยทำให้เป็นแผลในกระเพาะร่างกายก็อ่อน

เพลียทรุดโทรมกว่าตอนที่ฉันเจอครั้งแรกอีกค่ะ

ส่วนฉันก็มาเอาเสื้อผ้าที่บ้านแล้วกลับไปโรงพยาบาล

เพื่อไปเฝ้าคุณแม็กเฮ้อออเมื่อจะครบปีสักที?