บทที่ 3 เจ้าเหมียวกระชับมิตร

เมื่อเลื่อนไปดูเมนต์ ก็เจอคอมเมนต์ที่ขัดใจคนอ่านอีกแล้ว ไม่ใช่แค่คอมเมนต์เดียวหลายคอมเมนต์ด้วย แม้จะมีติ่งของหล่อนมาให้กำลังใจบ้าง แต่ความคาดหวังของเธอที่มี มันพังทลายลงไปในพริบตา เธอวางไอแพดลงด้วยอาการหมดเรี่ยวแรง นอนแผ่หลาบนโซฟาด้วยความเซ็ง ทันใดนั้นเสียงสมาร์ทโฟนก็ดังกระชากวิญญาณเธอให้ออกมาจากการครุ่นคิด

“เอ้อ!...อาการอกหักก็คงประมาณนี้ละมั้ง”

“ตะ ละ ลิ่ง ติ๊งติง ติ๊งติงติ๊งติ่ง!” หน้าจอปรากฏชื่อของเพื่อนรักเพื่อนซี้เพียงคนเดียวของเธอ “ยัยปัท”

“ฮัลโหล!...ว่าไงเพื่อนรัก!”

“ฮื้อๆๆๆ..ลิมาช่วยฉันด้วย ไอ้พี่น็อต..ไอ้พี่น็อตมันนอกใจฉัน ฉันไปเจอ condom ในกระเป๋าตังค์มัน ฮื้อๆๆๆ มันต้องไปมีอะไรกับคนอื่นแน่

ฉันเครียด ฉันอยากเมา แกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยดิ”

“อื้ม!...ได้!..ฉันเองก็อยากเมาเหมือนกัน เครียด งานก็ไม่แมส..พวกมาด่าฉันว่า nc ไร้อารมณ์ ก็จะให้ทำยังไงได้ล่ะ...ก็คนมันไม่เคยเอานี่หว่า ฉันก็แค่เสือกระดาษ

หาประสบการณ์จากการอ่านทั้งนั้น จะไปบรรยายออกได้ถึงพริกถึงขิงได้ไงวะ” ทั้งคู่ต่างก็ตกอยู่ในอารมณ์เดียวกัน อีกคนอกหักจากคนรัก อีกคนอกหักจากนักอ่าน

ทั้งคู่นัดกันที่ผับย่านทองหล่อ ที่นาน ๆ ครั้งจะได้มาเยือนสักที เพราะอาลิมามักจะปฏิเสธตลอด แต่ครั้งนี้เธออกหัก..ยังไม่พอยังมีความคิดอุตริ คิดไว้ว่าหากมีหนุ่มหน้าตาหล่อ ๆที่ถูกใจ เธออาจจะไป one night stand กับใครสักคน เผื่อจะมีประสบการณ์มาเขียนนิยายแซ่บ ๆก็ได้

ค่ำคืนนี้ อาลิมาสวมเดรสอัดพลีทแขนกุดสีดำ สั้นแค่เข่า รองเท้าส้นสูงสีดำของดิออร์คู่กระเป๋าใบเล็กยี่ห้อเดียวกัน ผมม้วนลอนอ่อน ๆแต่งหน้าสวยเฉี่ยวจนดูผิดตา เธอขับรถจากพัฒนาการไปยังทองหล่อเวลาสองทุ่มในคืนวันพฤหัสบดี รถไม่ติดนัก เมื่อใกล้ถึงก็กดโทรหา ปัทมาทันที เสียงเรียกเข้าเพียงเสียงเดียวปลายสายก็กดรับ

“ว่าไงยัยลิมา!...อย่าบอกนะว่าแกเปลี่ยนใจน่ะ ฉันมาถึงแล้วนะยะ”

“ถึงแล้วรีบเข้าไปจองโต๊ะเลย ฉันติดอยู่ข้างหน้านี่แล้ว ได้โต๊ะไหนแจ้งด้วย” ราวยี่สิบนาที เธอก็เดินเข้ามานั่งตรงหน้าเพื่อน บนโต๊ะมีบรั่นดีขวดหนึ่ง

แก้วเป๊กสองใบ มีซาชิมิเสิร์ฟมาในเรือ และมีถั่วแระญี่ปุ่นอีกจานหนึ่ง แก้วน้ำสองใบ เมื่อเพื่อนรักนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ปัทมาก็เริ่มทำการเผาตับเพื่อนทันที เธอรินบรั่นดีชั้นเลิศให้เพื่อนเกือบเต็มแก้วช็อตแล้วก็รินให้ตัวเองในปริมาณที่เท่ากัน ก่อนจะชนกันแล้วยกจนหมดแก้ว ก่อนจะปรับทุกข์กัน ยิ่งหลายแก้วดราม่าก็ยิงมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าโต๊ะที่อยู่ในมุมหนึ่งห่างออกไปราวสามโต๊ะ กำลังมีสายตาคู่หนึ่งมองมาด้วยความแปลกใจ

จะว่าเป็นเหตุบังเอิญหรือพรหมลิขิต เพราะช่วงที่อาลิมาขับรถออกมา เวลานั้น รอนด์ เพื่อนของเขาก็โทรมา

“เฮ้ยไอ้กรณ์..ตอนนี้กูอยู่ที่ผับ นึกอย่างนั่งดื่มชิล ๆ ฟังเพลงเพลิน ๆวะ”

“มึงนึกอยากจะอารมณ์สุนทรีย์ ก็เลือกวันที่มันไม่ต้องทำงานสิวะ วันพรุ่งนี้ก็ยังต้องทำงานอีกนะโว้ย”...ปกรณ์แซวเพื่อนทั้งที่เริ่มเปลี่ยนชุดเตรียมออกไปหาเพื่อน”

“มึงเป็นเจ้าของบริษัทเองกลัวใครจะไล่มึงออกวะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

“OK ที่เดิมนะ...เดี๋ยวเจอกัน” กล่าวจบก็กดวางสาย หันไปมองเจ้าลูกชายที่นอนอยู่บนหมอนคู่กับหมอนเขา พร้อมกับดึงผ้าขึ้นห่มให้

“สตี๊ส!...นอนก่อนป๊าเลยนะ...ป๊ามีธุระต้องไปทำ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”

เจ้าสตี๊สยกหัวขึ้นมอง ก่อนที่จะนอนลงไปหลับตาพริ้มไม่สนใจปกรณ์เลย เมื่อไปถึงก็ต้องแปลกใจที่เห็นเพื่อนมองไปยังมุมวีไอพีมุมหนึ่งที่ห่างจากโต๊ะเขาไปสามโต๊ะ...จ้องสาวตาเป็นมันเลยนะมึง “เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่นั่งเมาอ้อแอ้อยู่นั้นคือเพื่อนบ้านคนใหม่ ปกรณ์ถึงกับเลิกคิ้ว

“คิดว่าออกไปไหน..ที่แท้ก็มาเป็นเมรีขี้เมาอยู่ที่นี่เอง”

“มึงรู้จักด้วยหรือวะ!”

”อื่ม!!..เพื่อนบ้าน น่ะ”

“มันมีด้วยกันตั้งสองคน แล้วคนไหนวะที่เป็นเพื่อนบ้านมึงน่ะ”

“ชุดดำ”

“เอ่อ...โชคดีจังวะ!..อยู่ใกล้คนสวย”

“แล้วมันดียังไงวะ...อยู่ใกล้ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสนใจกูนี่หว่า ยังไม่พอไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงที่เจอกัน เกิดเหตุการณ์พันกว่าเรื่อง”

“แบบนี้แหละที่เขาเรียกว่าบุพเพ..แต่ดู ๆแล้วจะเมาไม่น้อยเลย ดื่มกันเก่งใช่เล่น ออนเดอะร็อกเชียว คอนญักเลยนะโว้ยแรงเอาเรื่อง”

ที่โต๊ะของอาลิมา ทั้งคู่ปรับทุกข์กันด้วยเสียงที่เริ่มจะยานคาง สลับกับการรับสายของปัทมา ที่โทรมาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น เขายอมรับว่าเขาพก แต่เขายังไม่ได้ใช้และไม่เคยนอกใจเธอ ถ้าไม่เชื่อก็ดูวันเดือนที่ผลิตนี่สิ มันผลิตก่อนที่พวกเขาจะคบกันอีก ก็เป็นจริงตามนั้น เป็นการเข้าใจผิด เพราะพวกผู้ชายโสด ๆเขาก็พกกันเป็นเรื่องปกติ

“ปัท..ปัทนั่งรอน็อตอยู่ตรงนั้นก่อนนะ เดี๋ยวน็อตนั่งรถไปรับ จะได้ขับรถให้ เมาขนาดนั้นจะขับรถเองได้ยังไง

"เพียงไม่นาน ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด ผิวสองสี หน้าตาคมคร้ามก็เดินเข้ามา ตรงไปที่โต๊ะของสองสาว และแน่นอนว่า ทุกการเคลื่อนไหวตกอยู่ในสายตาของสองหนุ่ม ที่คอยเฝ้าระวังภัยให้พวกเธออยู่ห่าง ๆ โดยที่สองสาวไม่รู้ตัว"