Chapter 1 DJ Dabble V [3/4]

มือเล็กข้างหนึ่งชูนิ้วชี้กับนิ้วกลางเป็นรูปตัว V ขึ้นไปบนอากาศ พร้อมกับโยกย้ายเอวคอดไปตามจังหวะดนตรี ยิ่งเรียกเสียงเกรียวกราวจากเหล่าผีเสื้อราตรีได้เป็นอย่างดีจนไม่รู้ว่าเสียงดนตรีกับเสียงโห่ร้องอันไหนดังกว่ากัน วีว่ากวาดสายตาไปรอบ ๆ ขณะนั้นสายตาสองคู่สอดประสานกันทำให้ร่างบางชาวาบไปชั่วขณะ มุมปากหยักได้รูปยกยิ้มอย่างพอใจ สายตาคมคู่นั้นแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งร่างก่อนจะยกแก้วทรงเตี้ยขึ้นมาจิบน้ำสีอำพัน

วีว่ารีบเรียกสติของตัวเองกลับมาเมื่อเธอขาดความเป็นตัวของตัวเอง

“เวรกรรมจริง ๆ”

เธอพึมพำเบา ๆ พรางปรับปุ่มต่าง ๆ ตรงหน้าให้เกิดเอฟเฟคเสียงจวบจนหน้าที่ในวันนี้ของเธอสิ้นสุดลง

“ขอบคุณสำหรับคืนนี้ที่อยู่เป็นเพื่อนวีนะคะ”

หลังจากเสิร์ฟความสนุกให้กับทุกคนเป็นที่เรียบร้อย ดีเจสาวก็ถึงเวลาที่จะต้องส่งต่อเวทีให้วงร็อคสุดฮอตประจำ X PUB ปากเล็กจ่อกับไมค์เพื่อกระจายเสียงหวานปนเซ็กซี่ออกไป

“โห่วววววว”

“ชู่ว์...”

เสียงนั้นเงียบลงทันทีเมื่อนิ้วชี้เรียวเล็กแตะเข้ากับปากอิ่มที่น่ากดจูบก่อนที่เธอจะพูดต่อ “แต่ค่ำคืนนี้จะจบลงไม่ได้ ถ้าทุกคนยังไม่ได้ฟังดนตรีจากวงร็อคสุดฮอตประจำ X PUB”

“วู้ววววว / กรี๊ดดดดดด”

เสียงกระพือปีกของบรรดาผีเสื้อดังอีกครั้งอย่างชอบใจ

“หนุ่มหล่อห้าคนพร้อมที่จะเสิร์ฟความมันให้กับทุกคนแล้วค่ะ... เชิญพบกับ Poison!!!”

“วู้ววววว / กรี๊ดดดดดด”

เมื่อส่งหน้าที่ให้กับพวกเขาแล้ว ร่างเล็กก็เดินลงจากเวทีคว้าเสื้อคลุมตัวบางแล้วรีบเดินทันที ราวกับไม่อยากพบเจอกับใครบางคน

“วี...”

นั่นเป็นชื่อของเธอ แต่เธอไม่คิดจะหยุดฝีเท้า กลับกัน... เธอยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก

“เดี๋ยว...วีว่า!!”

จากเดินก็เปลี่ยนเป็นวิ่ง และเขาก็ไล่ตามหลังมาอย่างไม่ละความพยายาม ...อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงรถของเธอแล้ว แต่ข้อมือเล็กก็ถูกมือหนาของคนที่ตามมาคว้าเอาไว้เสียก่อนด้วยแรงกระชากเธอจำต้องหยุดและหันไปเผชิญหน้ากับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

“...วี... โรมขอคุยด้วยหน่อย”

มือเล็กแกะมือหนาที่เหนียวหนึบออกจากข้อมือของเธอ และสลัดมันออกอย่างเกลียดชัง

“หึ เท่าที่จำได้... เราไม่เคยรู้จักกันนะคะ และเรา... ก็ไม่มีเรื่องที่จะต้องคุยกันค่ะ ขอตัว”

แต่ก่อนที่จะก้าวเดินออกไปร่างเล็กถูกดึงเข้ามากอดเอาไว้แน่นราวกับโหยหามันมานานจมูกโด่งกดเข้าไปที่ซอกคอหอมกรุ่นที่เมื่อก่อนเป็นกลิ่นแป้งเด็ก แต่ตอนนี้กลับเป็นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้อ่อน ๆ ของแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่ง ทว่าร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของเขายังเป็นคนเดิม... คนที่เขาเคยทิ้งเธอไว้...

“วีว่า...! โรมคิดถึงหนูมากนะ”

สามปีที่ไม่ได้เจอ... สามปีที่หายไป... เป็นสามปีที่ทรมานสำหรับเขาเหลือเกิน

“อย่าพูดออกมาเลย มันน่าสมเพส!”

วีว่ามองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกขยะแขยง พูดมาได้ยังไงทั้งที่ตัวเองเป็นคนทำเรื่องแบบนั้น ทั้งที่ตัวเองเป็นคนที่ทำให้เธอเกลียด ทั้งที่เขา... นอกใจเธอ

“กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?”

“หึ เหมือนเดิมหรอ?”

สิ่งที่เขาพูดออกมามันยิ่งทำให้เธอสมเพสเขาเข้าไปใหญ่ กล้ามากนะที่ขอเรื่องแบบนี้กับเธอ

“วีจะให้โรมทำอะไรก็ได้ อยู่ในฐานะอะไรก็ได้ ขอแค่อย่าหนีโรมแบบนี้”

“พี่โรม... พี่คงจำไม่ได้สินะ ว่าพี่เคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง” คนตัวเล็กพยายามบังคับเสียงของตัวเองให้เป็นปกติ ดวงตากลมโตที่คลอด้วยน้ำใส ๆ จ้องมองคนตรงหน้าก่อนที่โรมจะหลบสายตาเธอ

“...โรม”

“กลับไปหาคนของพี่เถอะ ผู้หญิงคนนั้นเหมาะสมกับผู้ชายเหี้ย ๆ อย่างพี่มากกว่าฉัน”

พูดจบวีว่าก็รีบหันหลังก้าวออกไปทันที เธออยากไปให้พ้นจากคนเลวๆ คนนี้ แม้เธอจะไม่ใช่ผู้หญิงที่เลอเลิศอะไร แต่ผู้ชายคนนี้ยิ่งกว่าซาตานที่มาจากก้นเหวเสียอีก

“วี ไม่วี!”

“ปล่อยให้ฉันไปใช้ชีวิตของฉันเถอะ อย่าจองเวรจองกรรมอีกเลย ฮือ...” ทันทีที่ข้อมือเล็กถูกฉุดรั้งน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ก็ร่วงแหมะลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

“...”

“ทุกสิ่งที่พี่ทำกับฉัน ฉันอโหสิกรรมให้”