ตอนที่ 6. อย่าท้าทายผม ( จูบแรก )

ตอนที่ 6. อย่าท้าทายผม ( จูบแรก )

ลูซี่ยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มือเล็กกอดอก ใบหน้าตึงเครียด ดวงตาวาวโรจน์เหมือนคนที่กำลังรอเวลาปะทุ ส่วนโจนาธานยืนห่างออกไปไม่มาก หลังตรง สีหน้าเรียบ แต่เขากำลังระบายอารมณ์ด้วยการขบกรามแน่นเอาไว้อย่างตึงเครียดเช่นกัน

“พอพ่อไม่อยู่ นายก็สบายใจแล้วสินะ” ลูซี่เปิดฉากเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเย็นจัด

“ในที่สุดก็ได้ควบคุมฉันเต็มที่”

โจนาธานเงยหน้ามอง เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ผมไม่ได้ต้องการควบคุม”

“อย่ามาโกหก!” เธอเค้นหัวเราะ

“นายสนุกจะตายที่ได้ฟ้องพ่อฉัน สนุกไหมล่ะ ได้เล่นบทพระเอกขี่ม้าขาว” คำพูดนั้นแทงลึกกว่าที่เธอคิด

เธอควรขอบคุณ...ที่เขาไปช่วยเธอกำไว้ทัน ไม่ใช่มาพาลโกรธแบบนี้

“ถ้าผมไม่ไป คุณหนูจะเป็นยังไง” เสียงเขาเข้มขึ้นหลังจากอดทนมานาน

“คุณหนูรู้ตัวไหมว่าตัวเองเกือบ.....“

“เกือบอะไร?” เธอก้าวเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบถามกลับ

“เกือบมีอะไรกับเขาเหรอ?”

โจนาธานชะงัก ไม่คิดว่าอีกคนจะยังทำหน้าตาเฉย ต่อสถานการณ์ที่อันตรายของตัวเองได้ เพียงเพราะว่าอยากเอาชนะเขา

ลูซี่ยิ้ม ทั้งที่ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะพูดออกไปอย่างใจกล้า หวังประชดว่า...

“ใช่…ฉันอยากมีอะไรกับต้นกล้า”เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ

“อยากจนตัวสั่นเลยด้วยซ้ำ”

อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง พายุคุกครุ่นในกายแกร่งเริ่มก่อตัว ถ้าคุณท่านมาได้ยินเข้า หญิงสาวอาจจะโดนมากกว่ากักบริเวณแน่ๆ

“อย่าพูดแบบนั้น” เขากดเสียงต่ำเตือน เพราะรู้ว่าเธอประชด

“คุณหนูไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ”

“นายรู้ได้ยังไง!” เธอตวาด

“นายไม่ใช่ฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสิน!”

“แต่ผมเห็น!” เขาหลุดตอบกลับเสียงแข็ง

“ผมเห็นว่าคุณหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนแบบนั้นอันตรายแค่ไหน!”

“แล้วไง?” ลูซี่เชิดหน้า ยิ่งเห็นอีกคนมีปฏิกิริยาตอบสนองแทนที่จะนิ่งเฉยเหมือนเคย เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จในการยั่วโมโห

“ถ้าฉันอยากลอง นายจะทำอะไรได้!”

คำว่า ลอง ทำให้เส้นเลือดที่ขมับของเขาเต้นแรง

“หรือว่านายหึง?” เธอเอียงคอถาม น้ำเสียงเยาะ

“อ๋อ…หรือว่าที่นายโมโห เพราะมันไม่ใช่นาย”

โจนาธานกำหมัดแน่น เธอกำลังเล่นสนุกกับความรู้สึกของเขา โดยการปั่นประสาทและเขาไม่อยากหลงกลไปเล่นในสนามเด็กเล่นที่มีแต่คุณหนูเอาแต่ใจเป็นเจ้าของสนาม

“หยุด”

“ทำไมล่ะ” เธอก้าวเข้ามาอีก

“ถ้าคืนนั้นนายไปไม่ทัน ฉันก็คงนอนกับเขาไปแล้ว”

“พอ!” เขาขึ้นเสียงเป็นครั้งแรก เมื่อเธอขยับมาใกล้จนร่างกายของเธอ แนบชิดกับเขาไปหมด

ลูซี่หัวเราะ ทั้งที่ตนเองอ่อนต่อโลกมากกว่าใคร

“แล้วนายจะรับผิดชอบยังไง?” เธอจ้องตาเขาไม่หลบ ทำราวกับตัวเองเป็นแม่สาวใจกล้า

“จะนอนกับฉันแทนหมอนั่นไหม?” คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดตรงกลางอกแกร่ง

“คุณหนูดูถูกผมมากเกินไปแล้วนะครับ” เสียงเขาสั่นเล็กน้อย ทั้งๆที่เขาคอยปกป้องและดูแลเธอมาตลอด แต่เธอกลับมองไม่เห็นเลยสักครั้ง

“ผมไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น”

“งั้นนายก็ไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ สินะ” เธอพูดเบา ๆ แต่โจนาธานได้ยินชัดเต็มสองหู

“ขี้ขลาด…แค่แตะต้องฉันนายยังไม่กล้า”

คำสุดท้ายทำให้ความอดทนที่เขาพยายามยึดไว้หมดไป ก่อนที่เธอจะทำในสิ่งที่ตัวเองไม่คาดคิด

ลูซี่เอื้อมมือไปปลดสายเดรสของตัวเองอย่างช้า ๆ

ผ้าหล่นลงบนพื้น เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ดังพอในความรู้สึกของเขา

บอร์ดี้การ์ดหนุ่มรีบเบือนหน้าหนี ก่อนจะตะโกนบอกเสียงเครียด

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

“ดูสิ” เธอเขย่งเท้า กระซิบใส่ข้างหูเขา

“นายไม่กล้ามองร่างกายของฉันด้วยซ้ำ”

ชายหนุ่มหายใจแรง ลมหายใจเริ่มติดขัดเล็กน้อยกล้ามเนื้อทั้งร่างตึงเครียดเหมือนสายธนูที่ถูกดึงจนสุด เขาเองก็เป็นผู้ชายทั้งแท่ง ที่ไม่แตะเธอ....ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่เพราะว่าเขาอยากให้เกียรติ

“คุณหนู…อย่าทำแบบนี้”

“หรือว่านายกลัว?” เธอยิ้มเยาะ

“กลัวว่าถ้าแตะฉันแล้ว จะไม่สามารถอ้างคำว่า ‘หน้าที่’ ได้อีก” เธอเยาะเย้ยเขาเป็นคำสุดท้าย

ก่อนจะก้าวผ่านเขาไป ในขณะที่ร่างของตัวเองมีเพียงบราเซียและแพนตี้ตัวจิ๋วปกปิดสิ่งที่สวยงามที่สุดเอาไว้

“ช่างมันเถอะ ฉันไปนอนดีกว่า อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่ต้องมีใครมาคอยสั่ง”

มือของเธอหันไปแตะลูกบิดประตูห้องนอนอย่างวางใจว่ากายแกร่งคงไม่กล้าทำอะไรเธอแน่ๆ

แต่ในวินาทีนั้นเอง..

แขนแข็งแรงคว้าเธอกลับมาอย่างแรง ร่างบางกระแทกเข้ากับอกกว้าง ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันอย่างรุนแรง โดยที่หญิงสาวยังไม่ทันตั้งตัว

“อย่าท้าผม” เขากดเสียงต่ำเอายด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ถ้าคุณหนูคิดว่าผมไม่กล้า…คุณหนูคิดผิด”

ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไร ริมฝีปากของเขาก็กดลงมา จูบหนักหน่วง ดุดัน ไม่อ่อนโยน ไม่ขออนุญาต

เหมือนการระบายความโกรธทั้งหมดที่กดไว้ เหมือนการลงโทษ และเหมือนการยอมแพ้ในเวลาเดียวกัน

ลูซี่ชะงัก ร่างแข็งค้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด สมองของเธอขาวโพลนราวกับหิมะแรกของฤดูหนาวก็ไม่ปาน

“อื้อ! อื้อ!”

ตุบตับ! ตุบตับ!

เสียงมือเล็กทั้งสองฟาดลงไปบนหน้าอกแกร่ง ในขณะเดียวกันร่างบางก็ถูกผลักให้เข้าไปในห้องนอนของเธอ อย่างไม่มีทางหนี

หัวใจของคุณหนูสาวเริ่มตกลงไปที่ตาตุ่มทีละนิด เมื่อรู้ว่าเขาเอาจริง น่าแปลกที่พอโจนาธานทำแบบนี้ เธอกลับคิดถึงเขาในตอนที่นิ่งเงียบมากกว่า

“แฮ่ก~ นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!” เธอตำหนิเขาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ที่อีกคนกล้าบังอาจมาแตะต้องตัวเธอ

“ก็คุณหนูท้าทายผม“ เขาว่าเสียงนิ่งเช่นเคย

สีหน้าที่ไม่ได้แสดงความอ่อนไหวใดๆออกมายิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด

”เหอะ! ถึงฉันจะพูดแบบนั้น แต่นายมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้องตัวฉัน“

เธอเริ่มโวยวายหนักกว่าเดิม เพราะจูบแรกที่เขาขโมยไป มันคือจูบแรกของเธอ!

”คิดว่านายเป็นใคร! เป็นคนที่พ่อฉันเก็บมาเลี้ยง คิดว่าตัวเองจะมีสิทธิ์ขึ้นมาทัดเทียมฉันได้เหรอ!?“

เธอกล่าวดูถูกเขาด้วยสีหน้าเย้ยหยัน เพราะความโมโหทำให้หญิงสาวพูดออกไปแบบไม่ยั้งคิด ในขณะที่ความอดทนของบอดี้การ์ดหนุ่มเริ่มจะขาดสะบั้นลงในทุกวินาที

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้!“ เขาตะโกนใส่หน้าเธอ

ทำเอาลูซี่เริ่มได้สติ ดวงตากลมโตสั่นไหวเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรก ที่เธอได้เห็นสีหน้าโกรธจัดของเขา

”คุณหนูจะเกลียดผมแค่ไหนก็ได้ แต่อย่ามาดูถูกคุณค่าความเป็นคนของผม“ ประโยคนั้นมันมากเกินไป

”ฉันไม่ได้......”

“เราสองคนเป็นคนเหมือนกัน ถ้าคุณหนูกล้าล้ำเส้นผมอีกเมื่อไหร่ คุณหนูอาจจะได้ไอ้เด็กกำพร้าคนนี้แหละ เป็นผัวคนแรก“ เขาทิ้งท้ายใส่เธอด้วยประโยคขู่เล็กน้อย

ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นจริงๆ แค่อยากประกาศขอบเขตของตัวเองให้หญิงสาวได้รับรู้และหวังว่าครั้งต่อไป เขาจะไม่ได้ยินประโยคสิ้นคิดออกมาจากปากของเธออีก

ปึง!

เสียงประตูปิดลง ในขณะที่มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเพื่อระบายทุกความรู้สึกออกไป ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่ครานี้ลูซี่กลับพูดอะไรไม่ออก เพราะสีหน้าเอาจริงของโจนาธาน และคำพูดขู่ที่เสียวสันหลัง เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้พูดเล่นแน่นอน