บทที่6 ทำข้อตกลง

ไคเปอร์ลงนั้งข้างเตียงแล้วใช้มือวางลงตรงหน้าผากหญิงสาวเพื่อตรวจพลังจิตของหญิงสาว ทันใดนั้นร่างกายของพิมรดาก็มีเกร็ดหิมะเกาะทั่วตัว ไคเปอร์มเห็นดั่งนั้นก็ยิ้มออกมา

ร่างกายนี้เหมาะที่จะกักเก็บพลังของเขาได้ นางมีพลังน้ำแข็งส่วนเขาที่เป็นพลังอัคคีเพราะฉะนั้นถ้าคู่ครองเขาไม่สามารถคุมธาตุอัคคีได้ อาจทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังได้เต็มที่ โชคชะตาช่างนำพาหญิงผู้นี้มาให้เขาสะจริง แต่หญิงผู้นี้จะยอมแบกพลังของเขาหรือไม่และพอถึงเวลาจะยอมคืนพลังให้้เขามั้ย คงต้องมีการเจรจากันอย่างจริงจัง มนุษย์โลกเป็นสิ่งมีชีวิตที่เชื่อถือไม่ได้

ทันไดนั้นพิมรดาที่หลับอยู่ก็เหมือนมีความแปลกจึงลืมตาขึ้น

"ว้ายยย"เธอร้องออกมาด้วยความตกใจแล้วลุกขึ้นเตรียมหนี แต่พอมองดีๆ นี้มันนายไคเปอร์ไม่ใช้เหรอ!

"คุณมาทำอะไรในบ้านชั้น?"

"ผมติดต่อคุณไม่ได้เลยมาดูว่าทำไมแค่นั้น"

"แล้วคุณเข้ามาในบ้านชั้นได้ไง ชั้นล็อกบ้านไว้"

"แค่นั้นกันอะไรผมได้ นี้มันจะบ่ายแล้วนะ ทำไมยังนอนอยู่อีก"

"ชั้นทำงานเลิกเช้านะ แถมเมื่อวานก่อนก็พักผ่อนไม่เพียงพออีก แล้วมาหาชั้นมีอะไร?"

"ผมอยากตกลงกับคุณ"

"ตกลง..กับชั้น เรื่องอะไร!?"

"ผมอยากได้คุณมาเป็นคู่ครอง"พิมรดาฟังก็ขมวดคิ้ว

"หมายความว่าไง!?"

"พลังคุณเหมาะที่จะกักเก็บพลังผมได้ ผมเลยจะให้คุณมาเป็นคู่ครองผม"ไคเปอร์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ไม่ใช้กับคนฟัง

"อะไรนะ..คุณจะบ้าเหรอ เราไม่รู้จักกัน ทำไมคุณไม่ไปหาคนที่เขาเต็มใจละ"

"เพราะคุณมีคุณสมบัติพิเศษที่ผมต้องการ"

"ตอบ"พูดพร้อมออกแรงบีบคอหญิงสาวจนเธอเริ่มหายใจลำบาก

"อ่ะ...ตอบ ตอบแล้วๆ ชั้นยอมเป็นคู่ครองคุณก็ได้"พอได้รับคำตอบที่พอใจชายคลายมือออกจากลำคอขาว

ถ้าจะบังคับตอบขนาดนี้ไม่ต้องถามกันก็ได้มั้ง เธอได้แต่คิดด้วยความโมโห

"ชั้นตอบแล้ว แต่ว่าไอ้พลังที่ชั้นมีคืออะไรแล้วทำไมถึงพิเศษสำหรับคุณละ แล้วคุณเป็นใคร ทำไมถึงมีพลังพวกนี้ได้"

ไคเปอร์จึงเล่าเรื่องราวให้หญิงสาวฟัง ร่วมทั้งเรื่องอธิด้วย

"ชั้นรู้จักอธิมาหลายปี กลับไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้เลย"อธิหลอกเธอมาตลอดเลยเหรอ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ

"มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช้หรือ"พอชายหนุ่มพูดจบหญิงสาวก็เบะปากมองแรงทันที

"คุยจบแหละ ทีนี้คุณก็กลับไปได้แล้วใช้มั้ย"

"คุณไม่คิดตื่น!?"

"ชั้นเพิ่งได้นอน8โมงเช้านี้เอง ขอนอนต่อเหอะ"

"เช่นนั้นก็นอนไป "ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ชายหนุ่มกลับไม่คิดขยับตัว"

"แล้วคุณไม่ไปละ"

"ทำไมผมต้องไปด้วย ผมนั้งรอคุณตื่นนอนได้"

พิมรดาได้ยินแบบนั้นเลยหายง่วงเธอหมดอารมณ์จะนอนต่อเลยตัดสินใจลุกเตรียมไปล้างหน้าล้างตา

"แล้วคุณจะมานั้งรอชั้นทำไม?"

"ผมยังไม่รู้จักคุณ เลยคิดว่าเราควรทำความรู้จักกัน"

"คุณข้ามขั้นตอนมาแล้วม่ะ!? รอเดี๋ยวนะชั้นขอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน"

เมื่อเธอล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยก็เดินออกมา

"ชั้นจะหุงข้าว คุณกินมั้ย?"

"ผมกินได้หมด"

"คุณกินอาหารแบบชั้นได้ด้วยเหรอ?"

"กินได้ปกติ "พิมรดาเลยไม่พูดว่าอะไร เดินลงไปชั้นล่างเพื่อหุงข้าว เธอเปิดตู้เย็นหยิบผักและเนื้อสัตว์ออกมาทำผัดผักและตำน้ำพริก

ไคเปอร์เดินตามลงมาแล้วดูหญิงสาวทำอาหาร

"คุณอยู่คนเดียวเหรอ!"

"ใช้..พ่อแม่ชั้นเสียแล้วนะ"

"แคบ"

"อะไรแคบ?"

"บ้านคุณ..แคบมาก"

"ขอโทษที่บ้านอิฉันแคบนะเจ้าคะ พ่อแม่อิฉันมีความสามารถซื้อบ้านได้เท่านี้เจ้าคะท่านเจ้าคุณ"พิมรดาตอบกลับไปอย่างระอาใจ เธอใช้ให้มาสะเมื่อไร มาเองยังจะติอีก

"หึหึ.."มนุษย์ผู้นี้ตลกดี เขารู้สึกอารมณ์ดียามเธอพูด ชายหนุ่มยืนดูหญิงสาวทำอาหารไปด้วยความคล่องแคล่ว

"ผู้หญิงสมัยนี้ส่วนใหญ่มักไม่ทำอาหารกินเอง"

"คุณรู้ได้ไง!"

"คู่นอนผมส่วนใหญ่มักไม่ทำอาหาร" พิมรดาสะดุดตรงทำว่าคู่นอนเลยหันไปมองชายหนุ่มตรงๆ

"ถ้าคุณจะให้ชั้นเป็นคู่ครอง ชั้นขอบอกว่าไม่อณุญาตให้คุณมีคู่นอน"หญิงสาวขี้เกียจมามีปัญหาอีก การคบกันควรมีกันแค่2คนเท่านั้นพอ มากกว่านั้นมันส่วนเกิน

"ย่อมได้"ชายหนุ่มยักไหล่แล้วตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

พอไฟที่หม้อหุงข้าวเปลี่ยน เธอก็ตักข้าวใส่จานแล้วเรียกชายหนุ่มมากิน

ไคเปอร์นั้งกินอย่างไม่แสดงสีหน้าอะไรจนหญิงสาวต้องถามขึ้น

"ถูกปากมั้ย?"

"กินได้"ชายหนุ่มตอบเรียบๆแล้วก็ตักข้าวกินต่อ

"คุณไม่ใช้มนุษย์ใช้มั้ย?"

"อื่อ..จะเรียกว่ามนุษย์ต่างดาวก็ได้มั้ง เพราะผมมาจากดาวดวงอื่น"

"เหรอ...แล้วดาวคุณเป็นแบบไหนอ่ะ ?เล่าให้ฟังบ้างสิ"

"ดาวผมอยู่ห่างจากที่นี้ไป70ล้านปีแสง เป็นดาวที่มีแต่คนมีพลัง ไว้จะพาไปเที่ยว"

"จริงเรอะ..แต่ชั้นเป็นมนุษย์จะออกนอกโลกได้เหรอ?"

"ตอนนี้คุณไม่ใช้มนุษย์ทั่วไปแล้ว คุณสามารถมองเห็นกลุ่มชาวโลกพิเศษได้ด้วย"

"ชาวโลกพิเศษ!?..คืออะไรอ่ะ?"

"ถ้าเรียกไม่ผิด ก็พวกอมนุษย์นะ มีหลายกลุ่มทั้งพวกดื่มเลือดและพวกมนุษย์หมาป่า และยังมีพวกลูกครึ่งอีกด้วย"

"ลูกครึ่งอะไร.."พิมรดาฟังด้วยความตื่นเต้น เธอไม่เคยรู้ว่าในโลกใบนี้มีพวกมนุษย์หมาป่าหรือแวมไพร์อะไรพวกนี้ด้วย

"ครึ่งมนุษย์ต่างดาวครึ่งมนุษย์โลก มีอยู่ทั่วไปถ้ามองออก"

"แล้วพวกแม่มดละมีมั้ย?"เธอถามด้วยด้วยความตื่นเต้น

"ชาวเวทมนต์นะเรอะ พวกนี้มาอยู่ที่นี้หลายพันปีแล้ว"

"แปลว่าอะไร..พวกแม่มดไม่ใช่คนบนโลกใบนี้เหรอ"

"อื่อ.."

"แล้วชั้นมีโอกาสจะเจอคนพวกนี้มั้ยอ่ะ?"

"ไปทีบริษัทผมเดี๋ยวก็เจอ พนักงานในบริษัทผมไม่มีมนุษย์ชาวโลก มีแต่กลุ่มพิเศษ"

"แล้วที่ชั้นเป็นคู่ครองคุณ ชั้นต้องทำอะไรบ้าง"

"ฝึกพลัง ร่างกายคุณต้องแข็งแกรงพอที่จะคุมพลังไม่ให้กลืนกินคุณ"

"ฟังดูยากจัง"หญิงสาวบ่นพร้อมย่นจมูกใส่

"เดี๋ยวคุณก็ชิน "

เมื่อกินกันอิ่มเธอก็รับหน้าที่เก็บจานไปล้าง ไคเปอร์แล้วก็คิดอะไรขึ้นมา พอหญิงสาวล้างจานเสร็จชายหนุ่มเลยพูด

"เดี๋ยวผมจะจัดบ้านให้คุณใหม่ บ้านคุณมันบอกบางเกินไป เวลาคุยอะไรห้องข้างๆก็ได้ยินด้วย"

"เว้อ..ไม่ถึงขนาดนั้นสะหน่อย"

"คุณมีแค่ยานพาหนะ2ล้อแค่นี้เหรอ?"

"อะไร..มอไซค์ชั้นนะเหรอ ถึงจะเป็นแค่มอไซค์คันเท่านี้แต่ราคาไม่เบานะ ชั้นผ่อนเกือบตาย"อย่ามาดูถูกยามาฮาnmax(2026)ของเธอเชียวนะ ลูกสาวสุดสวยของเธอเลยแหละ

"อยากไปดูบริษัทผมมั้ย?"

"จริงเรอะ..ไปสิ ชั้นอยากไป"

"งั้นไปกัน"

"รอเดี๋ยว ชั้นขอไปเปลี่ยนชุดก่อน"พูดเสร็จก็วิ่งขึ้นไปชั้น2แล้วรีบเปลี้ยนเสื้อผ้า เวลาผ่านไปแค่นาทีเดียวพิมรดาก็มายืนตรงหน้าชายหนุ่มด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่พร้อมแต่งหน้าครบเครื่อง

"คุณต้องระวังเวลาคุณเผลอตัว คนอื่นอาจตกใจสิ่งที่คุณทำ"ชายหนุ่มเตือนหญิงสาวเมื่อเห็นเธอลืมตัวใช้พลัง

"อ้อ...รู้แล้ว ไปกันยัง ชั้นอยากเจอพวกกลุ่มพิเศษ"

พอออกจากบ้านก็เห็นมีคนยืนมองรถสปอร์ตคันสีเขียว เพื่อนบ้านต่างออกมายืนดูว่ารถราคาแพงที่ไหนมาจอดในหมู่บ้าน พอเห็นพิมรดาออกมาจากบ้านพร้อมผู้ชายที่บุคลิกดีแถมยังแต่งตัวดีอีก

"รดา แฟนเหรอ?"

"เออ..จ้ะ "ตอบพร้อมส่งยิ้มกลับไป ยิ่งสร้างเสียงฮือฮาในหมู่ไทยมุง จนหญิงสาวขึ้นรถแล้วเคลื่อนออกจากซอย

"รดามันมีแฟนแล้วเหรอ?"ป้าแจ่มที่อยู่ห่างจากบ้านพิมรดาไป2หลังถามขึ้น

"รดามันเป็นแฟนกับเจ้าอธิไม่ใช้เหรอ เห็นเที่ยวไปไหนมาไหนกันนะ"ยายนิดบ้านตรงข้ามป้าแจ่มสันนิษฐานขึ้น

"พวกนั้นเป็นเพื่อนกันไม่ใช้เหรอ รู้จักกันมาแต่เด็ก แต่คนนี้ดูดีกว่านะ แถมดูแล้วน่าจะรวยด้วย"ยายอุ๊ที่อยู่ข้างบ้านพิมรดาฝั่งซ้ายตั้งข้อสังเกด

" อาจจะใช้ ฉันแอบเห็นนะว่าผู้ชายคนนี้เปิดประตูเข้าไปได้ หมายความว่าเขามีกุญแจบ้านนี้ คงจะคบกันนานแล้ว"ยายนิดแอบมองตอนรถมาจอดแล้วชายแต่งตัวดีเดินเข้าไปภายในบ้าน

"อย่างว่าแหละ เด็กมันอยู่คนเดียวไม่มีใคร คงเหงาแหละ "ยายแจ่มสรุปปิดข่าว

"เออ..นี้ ค่าขยะมาแล้ว ใครจะไปจ่ายบ้าง?ฉันได้ฝากตังไปจ่ายด้วย"ยายสาเดินออกมาจากบ้าน ทำให้หัวข้อข่าวประจำซอยได้เปลี่ยนไป

ไคเปอร์พาพิมรดาเข้าใจกลางเมืองกรุงเทพฯแล้วรถก็มาจอดหน้าตึกใหญ่ที่ดูทันสมัยมากแห่งหนึ่ง

พอทั้ง2ลงจากรถ ประตูรถก็ลงปิดเองแล้วมันก็ขับออกไปเอง พิมรดามองด้วยความแปลกใจ

"มันจะไปไหนอ่ะ?"

"ไปจอดชั้นใต้ดิน เราไปกันเถอะ"

ชายหนุ่มเดินนำหญิงสาว เข้าไปในตึกผ่านประตูกระจกใส เธอมองไปรอบๆก็เห็นว่าปกติไม่มีอะไรแปลกไปจากที่อื่น คนที่เดินไปมาก็คนปกติ จนเดินมาถึงหน้าลิฟ

"สวัสดีครับคุณไคเปอร์"คนที่เดินมายืนรอลิฟก็ทักทายขึ้น

ไคเปอร์แค่เพียงพยักหน้า พอดีที่ลิฟมาถึงจึงพาหญิงสาวเดินเข้าไปในลิฟ ลิฟหยุดจอดชั้นต่างๆจนขึ้นมาถึงชั้นสูงสุด

หน้าประตูมีหญิงสาวหน้านิ่งนั้งอยู่ พอเห็นไคเปอร์เธอก็ลุกขึ้นยืนก้มหน้าทักทาย"

"สวัสดีค่ะคุณไคเปอร์ "

"มีเอกสารอะไรให้ผมเซ็นมั้ย"

"ไม่มีค่ะ แต่คุณอคิน หยางโทรมาค่ะ "มินณราเลขาหน้าห้องรายงาน

พิมรดามองความสวยของหญิงสาวตรงหน้า สวยมาก

"คนนี้คือคู่ครองผมพิมรดา ให้ผ่านได้ตลอด คนนี้เลขาผมชื่อมินณรามีอะไรโทรหาเธอได้"ชายหนุ่มแค่พูดเท่านั้น พอเห็นพิมรดามองเลขาเขาตาไม่กระพริบเลยพูดอีกครั้ง

"เธอเป็นแม่มด"

"จริงเรอะค่ะ คุณเป็นแม่มดเหรอ"เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก เกิดมาในชีวิตไม่เคยเจอแม่มดมาก่อนเลย แม่มดที่เคยอ่านมาต้องหน้าตาน่าเกลียดไม่ใช้เหรอ แต่นี้สวยมาก แถมยังมองไม่ออกอีกด้วย

ส่วนมินณราที่พอรู้ว่าผู้หญิงที่เดินคู่มากับเจ้านายเป็นคู่ของเจ้านายเธอก็ส่งยิ้มหวานให้

"สวัสดีค่ะคุณพิมรดา "

ทักทายกันเสร็จก็เดินเข้ามาภายในห้องกว้าง พิมรดาตื่นตามาก ห้องนี้ดูเรียบๆแต่เย็นสบายอากาศในนี้สดชื่น พอเดินไปดูนอกหน้าต่างก็เห็นภาพเมืองหลวงยามเย็น

"คุณทำงานอะไรเหรอค่ะ"

"พวกสิ่งประดิษฐ์ต่างๆนะ ผมมีอะไรให้คุณด้วย"ชายหนุ่มเปิดลิ้นชักโต๊ะน่าจะเป็นโต๊ะทำงานมั้ง แล้วหยิบ..เออ

"มือถือ! ชั้นมีแล้ว ไอโฟนรุ่นล่าสุดเลยนะ ยังผ่อนไม่หมดเลย"

"แต่มือถือผมดีกว่ามือถือของชาวโลกแน รุ่นนี้แบตไม่หมดง่ายแถมใช้สัญญาณจากดาวเทียม นอกดาวอื่นก็ยังใช้ติดต่อกันได้"