บทที่3 คุณเป็นใคร

"เออ..รดา เดี๋ยวธิโทรหานะ "ชายหนุ่มพูดจบก็เดินไปขึ้นรถ ทิ้งให้พิมรดายืนอึ้ง ที่ผ่านมาถึงชายหนุ่มจะไม่เคยบอกตรงๆว่าชอบเธอ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาทำตัวเหมือนเธอเป็นคนพิเศษ พอมีคนมาจีบเธอชายหนุ่มก็คอยมาขวางและแสดงตัวเหมือนเธอกับเขาคบกันจนคนที่มาจีบเฟดตัวออกห่าง แต่มาวันนี้อยู่ชายหนุ่มกลับมาบอกว่ามีแฟนซึ้งคนนั้นไม่ใช้เธอ

พิมรดาเดินเศร้ากลับไปที่รถมอไซค์แล้วขับกลับบ้านด้วยใจที่เศร้าหมอง พอถึงบ้านก็เข้าบ้านเก็บตัวเงียบ หญิงสาวไม่ร้องไห้ฟูมฟายไม่มีแม้น้ำตา แต่เธอกลับไม่มีแรงที่จะทำอะไร เธอไม่แม้จะทักไปหาเพื่อนคนไหน เพราะไม่รู้จะพูดหรือบอกกับเพื่อนว่ายังไง เพราะเพื่อนๆเธอเคยเตือนเธอแล้ว แต่หญิงสาวกลับเลือกที่จะเชื่อใจอีกฝ่าย จนถึงตอนนี้หญิงสาวก็คิดอะไรไม่ออก มันเหมือนเธอช็อกจนสมองเบลอไปหมด

หญิงสาวเก็บตัวเงียบถึง5วันเต็มๆไม่คิดติดต่อใคร จนวันที่6เพื่อนๆก็ยกขบวนมาเยี่ยม

"อีหญิงยังมีชีวิตอยู่เหรอย่ะ"จิ้ดริ้ดส่งเสียงทักทายเมื่อพิมรดาเปิดประตู

"เป็นไงบ้างรดา หายหรือยัง"ใบหม่อนเอามือจับหน้าผากเพื่อน เพราะพิมรดาโกหกเพื่อนว่าเธอไม่สบายเป็นไข้หวัดใหญ่ เลยต้องหยุดเรียน

"พอรู้ข่าวนายอธิจะไปเรียนต่อถึงกลับไข้กินเลยเหรอเพื่อน"จ้ะจ๋าที่เดินถือของมาเต็มมือก็วางของกินไว้บนโต๊ะในบ้าน

"เราน่าจะอดนอนเพราะควบงาน2กะนะเลยไม่สบาย"หญิงสาวยังเลือกที่จะโกหกเพราะไม่อยากให้ใครรู้

"แกก็นะ...เพลาๆลงบ้างเรื่องงานนะ "ใบหม่อนถึงกับสายหัว

"ไอ้ฉันมันก็หลงคิดว่าแกอกหักจากไอ้อธิสะอีก"

"บ้า..ใช้ที่ไหนกัน"

"มาๆ มากินเกี้ยวน้ำก่อน กำลังร้อนๆ "จิ้ดริ้ดที่หิวมากเพราะตั้งใจซื้อของกินเพื่อจะมากินทีบ้านเพื่อน

"แต่ว่าไปแกดูโทรมไปเลยนะ ผอมลงหรือเปล่า?"จิ้ดริ้ดอดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้

"ฮื่อ..กินอะไรไม่ค่อยได้นะ เจ็บคอ"

"งั้นมากินก่อนเลยแก..ได้ดีขึ้นไวๆ"จ้ะจ๋ารีบหยิบเกี้ยวน้ำมาเทใส่ชามให้เพื่อน ทุกคนรู้ว่าเพื่อนปากแข็งคนนี้ไม่ยอมรับว่าตัวเองอกหัก แต่ก็เข้าใจเพราะตลอดเวลาฝ่ายชายไม่เคยแสดงชัดเจนว่าคบกัน แต่การกระทำหลายอย่างก็แสดงชัดมากกว่าอธิให้ความสนใจพิมรดา แต่อยู่ๆกลับมาเปิดตัวคบกับคนอื่นเป็นใครต้องช็อก เลยไม่มีใครคิดจะตอกย้ำเรื่องนี้ให้หญิงสาวเสียใจไปมากกว่านี้

พิมรดารู้ว่าเพื่อนมองออก หญิงสาวกินเกี้ยวน้ำที่เพื่อนซื้อมาฝาก ส่วนแก๊งเพื่อนเลือกที่จะโซยส้มตำไก่ย่างพร้อมจกข้าวเหนียวกันอย่างอร่อย

"แล้วเมื่อไรแก่จะกลับไปเรียนย่ะ"จิ้ดริ้ดถามขึ้นหลังจากที่ทุกคนอิ่มแล้วเก็บกวาดโต๊ะก่อนจะมานั้งคุยกัน

"พรุ่งนี้ก็ไปได้แล้วละ"

"งั้นก็พักผ่อนสะ พวกฉันมาเห็นว่าแกดีขึ้นก็สบายใจแล้ว"ใบหม่อนพูดด้วยความเป็นห่วง

"ขอบใจพวกเธอมานะที่ซื้อของมาเยี่ยม"

"เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไปเหลือเป็นเพียงอดีต..คนเราเดินไปข้างหน้าเสมอ"จ้ะจ๋าพูดให้กำลังใจเพื่อน

"จ้า..แม่คำคม ไปๆ เดี๋ยวมืดโจรมันจะดักปล้นเอา"จิ้ดริ้ดรีบเร่งเพื่อนเพราะทุกคนขับรถเครื่องกันมาถ้ามืดเกินมันจะอันตราย

"เจอกันพรุ่งนี้" พอเพื่อนๆกลับไปกันหมด เธอถึงมานั้งตกผลึกความคิดตัวเอง

อธิไม่เคยพูดกับเธออย่างจริงจังเรื่องคบกัน ถึงหลายครั้งเขาจะแสดงออกว่าให้ความสำคัญกับเธอมากกว่าใคร

ในเมื่อตอนนี้เขามีแฟนแล้วนั้นแปลว่าเขาไม่คิดจริงจังกับเธอ ตัวเองควรหยุดเสียใจเรื่องเขาได้แล้ว พอหญิงสาวตัดสินใจได้ก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

แต่อยู่ๆกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น พิมรดาเดินออกไปเปิดดูก็เห็นเป็นอธิที่ยืนอยู่นอกรั้วบ้าน

"รดา..เราได้ข่าวรดาไม่สบายเลยแวะมาดูนะ"

"อื่อ..เราเข้ากะควบนะเลยน็อก ขอบใจธิมากนะที่มาเยี่ยมเรา"

"เราจะมาพารดาไปกินข้าวด้วยนะ เราไม่ได้ไปกินข้าวด้วยกันนานแล้วนะ"

"เรากินอิ่มแล้วละ พวกจ้ะจ๋ามาเยี่ยมนะเลยซื้อของกินมาด้วย"

"งั้นไปนั้งรถเล่นกันมั้ย เรามีเรื่องมากมายอยากเล่าให้รดาฟัง"

พิมรดานิ่งไปครู่ก่อนจะตอบตกลง

"งั้นรอเราแปบนะ เราขอไปหยิบกระเป๋าก่อน"สุดท้ายหญิงสาวก็ใจอ่อนยอมไปนั้งรถเล่นกับชายหนุ่ม

นั้งรถมาเลื่อยๆแต่อธิก็ไม่คิดพูดว่าอะไร

"อธิมีแฟนตอนไหนเหรอ"ที่สุดเธอก็อดที่จะถามเพื่อนชายคนสนิทไม่ได้

"ไม่นานนี้เองนะ เราไม่คิดจะปิดรดานะ แต่เราไม่มีเวลาจริงๆ "

"ที่จริงเราไม่ได้ตั้งใจจะคบกับอัญชันนะ แต่เธอมาขอเรานะ พอดีมีสต๊อกเกอร์ตามเขา ธิสงสารเลยตอบตกลงคบแต่บอกกับเขาแล้วว่าธิจะคบด้วยไม่นาน รดาเข้าใจธินะ"พอรดาฟังก็เชื่อทันที

"แล้วไม่แจ้งตำรวจละ คนพวกนี้น่ากลัวนะธิ มันอาจเข้ามาทำร้ายธิกับผู้หญิงคนนั้นก็ได้"

"แจ้งแล้วละ ตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรแล้ว แต่ถ้าอยู่ๆมีข่าวธิเลิกกับเขามันอาจทำอัญชันเสียหายได้ เดี๋ยวพอธิไปเรียนต่อเรื่องก็คงเงียบไปเองนะ แต่ธิห่วงความรู้สึกรดา กลัวรดาจะเข้าใจผิดเลยต้องมาอธิบายให้รดาเข้าใจ"

"เราเข้าใจธิ ไม่ต้องห่วงนะ"พิมรดายิ้มในใจก็เหมือนมีผีเมื้อนับร้อยบินอยู่ในอก ที่เธอคิดมากมาทั้งหมดมันช่างไร้สาระจริง

อธิบายเสร็จพอเห็นว่าหญิงสาวเชื่อเรื่องที่เขาแต่งขึ้นก็ยิ้มออก

"เดี๋ยวเราต้องไปเรียนต่อแล้ว เลยกะจะพารดาไปเที่ยวทะเล ธิรู้รดากลัวแมลงเลยไม่พาไปเที่ยวภูเขา"

"อะไรนะ เราไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย แล้วพรุ่งนี้เรายังต้องไปเรียนอีก หยุดมาหลายวันแล้ว"

"วันเดียวเอง เราไม่เคยไปเที่ยวค้างคืนกันเลยนะ"ชายหยุ่มเริ่มหว่านล้อมหญิงสาว เขารู้ว่าพิมรดาหัวอ่อน เขาชอบหญิงสาวตรงนี้ เขาตัดใจปล่อยเพื่อนวัยเด็กคนนี้ไม่ได้จริงๆ เขาต้องได้ครอบครองพิมรดาให้ได้ ส่วนเรื่องอัญชันไว้ค่อยไปแก้ตัวเอา

เมื่อถึงที่พักริมทะเล เขาก็ชวนหญิงสาวเดินลงไปชายทะเลเพื่อให้หญิงสาวเห็นดวงจันทร์ เขาอยากพาหญิงสาวไปเที่ยวบนดวงจันทร์ อยากให้หญิงสาวได้เห็นสิ่งที่เขาเห็นด้วยตาเนื้อ สักวันเขาจะพาเธอไปท่องเที่ยวนอกอวกาศ ตอนนี้เขามีพลังแล้ว ถ้าเขามีความสัมพันธ์กับหญิงสาว เขาเชื่อว่าตนเองสามารถถ่ายเทแบ่งพลังให้พิมรดาได้แนนอน

เขามองหญิสาวที่ตอนนี้มองดวงจันทร์ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกคิดถูกที่พาเธอมาที่นี้ พิมรดาเหมือนดอกมะลิที่ขาวสะอาดและหอมอ่อนๆ น่าทะนุถนอม

"รดา.."

"มีอะไรเหรอธิ?"เธอรู้สึกมีความสุขกับบรรยากาศตรงหน้าเป็นอย่างมาก

"ธิคิดยังไงกับรดา รดารู้ใช้มั้ย?"

พิมรดาฟังก็รู้สึกเขินอาย "แต่ธิไม่เคยพูดมันออกมา รดาจะรู้ได้ยังไงกันละ"

ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ แต่ก่อนที่เขาจะทำอะไร ก็มีน้ำเสียงเย็นดังมาจากด้านหลังของทั้งคู่

"ดีนะที่ข้ารีบกลับมาจากดาวคลีโต หญิงสาวชาวโลกนี้น่ารังเกียจจริงๆ"อัญชันพูดภาษาซีเวียน

"อัญชัน..ทำไมท่านถึงกลับมาเร็ว!"

"ถ้าข้าไม่รีบกลับ จะมาจับคาหนังคาเขาเช่นนี้ได้หรือ ข้าให้ท่านเลือกแล้วแต่แรก ตอนนี้ท่านจะเปลี่ยนใจรึ"

"ไม่ใช้แบบนั้น เออ.."

"เรื่องอะไรกัน พวกเธอพูดอะไรกันนะ"พิมรดาฟังไม่ออกว่าทั้งคู่คุยอะไรกัน แต่ว่าทำไมอัญชันมาอยู่ที่นี้ได้ แล้วพอหันไปมองอธิก็เห็นได้ชัดว่าอธิกลัวผู้หญิงคนนี้

"เธอรู้อยู่แล้วว่าเขามีแฟนแล้ว แต่กลับยังเกาะติดเขาไม่เลิก มนุษย์โลกนี้ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก"

พิมรดาฟังก็ยังไม่เข้าใจ แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรพิมรดาก็เห็นดวงตาของผู้หญิงที่ชื่ออัญชันเปลงแสงพร้อมฝามือที่มีไฟฟ้าสถิต

"อัญ...อย่า นี้เพื่อนผมนะ"

"คุณแนใจนะว่าเป็นแค่เพื่อนกัน เพื่อนอะไรมาอยู่ด้วยกัน2ต่อ2ด้วยบรรยากาศแบบนี้"

"คุณอย่าคิดมากสิ ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

"งั้นก็กลับไปกับชั้นเดี๋ยวนี้"อธิทำท่าจะเดินไปกับหญิงสาว แต่พิมรดาที่เห็นแบบนั้นก็เรียกเขาไว้

"ธิ.."พิมรดาเรียกพร้อมเดินไปจับมือเพื่อนชายไว้ พออัญชันเห็นก็ใช้ฝามือซัดพลังใส่หญิงสาวด้วยความโกรธ

อธิเห็นก็ส่งพลังเพื่อปกป้องหญิงสาว ทำให้พิมรดาได้รับพลัง2สายในเวลาเดียวกันจนหญิงสาวกระเด็นออกไปไกลพร้อมรู้สึกได้ว่าร่างกายเหมือนจะแตกมันเจ็บปวดมาก เธอรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออก

พออธิเห็นก็รีบวิ่งไปเพื่อจะช่วย แต่อัญชันกลับฟาดพลังใส่พิมรดาจนร่างกายของหญิงสาวปลิวออกนอกทะเลไกล

"อัญราฟ..ท่านทำอะไร นั้นเพื่อนข้า ท่านสังหารนางทำไม"อธิถึงกลับเรียกชื่อจริงของหญิงสาว

"อย่าได้คิดโป้ปดข้า ข้าหาได้อ่อนแอแบบมนุษย์โลกผู้นั้น"เธอไม่คิดว่ากะอิแค่สังหารมนุษย์ผู้นั้นจะทำให้ชายหนุ่มโกรธเธอขนาดนี้ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ในเมื่อชายผู้นี้เป็นของเธอ ทำไมเธอจะปกป้องคู่ครองเธอไม่ได้กัน

"เจ้า..."อธิโกรธจนพูดไม่ออก เขาหันไปมองทะเลอีกครั้ง ใจเขาเจ็บปวดจนพูดไม่ออก พิมรดาคือหญิงสาวที่เขารัก อีกนิดเดียวเธอก็จะมีพลังเหมือนเขาแล้วแท้ๆ

"ไปกับข้าเดี๋ยวนี้ ชาวคลีโตกำลังจะมีการลงมติเรื่องผู้นำสูงสูด เจ้าต้องไปแสดงตัวว่ามีคุณสมบัติพิเศษที่สามารถแย่งชิงตำแหน่งนี้"

"แต่การเลือกผู้นำสูงสุดจะเลือกในอีก3แอลฟาไม่ใช้หรือทำไมถึงเตรียมลงมติ"

"พระบิดาข้าให้จัด เพราะอยากให้ท่านถูกเลือก พระบิดาให้ความสำคัญต่อท่านมาก อย่าทำให้ท่านผิดหวัง"

"แต่ผมจะบอกครอบครัวยังไง"

"ไม่เป็นไร..ข้าใช้แม่เหล็กเปลี่ยนความจำให้คนที่ท่านรู้จักแล้ว พวกนั้นจะคิดว่าท่านไปเรียนต่อ "

เมื่อชายหนุ่มฟังดั่งนั้นจึงหายตัวไปพร้อมหญิงสาว

ส่วนพิมรดาที่ร่างกายถูกพลังซัดจนตกลงสู่ท้องทะเล ร่างกายของเธอตอนนี้เหมือนมีไฟฟ้าสถิตวิ่งทั่วร่าง เธอลอยในทะเลจนร่างกายค่อยๆจมลงทะเล แต่อยู่ๆร่างเธอก็ลอยขึ้นจากทะเล ขึ้นมาอยู่บนเรือซูเปอร์ยอทช์ หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวลอยเลยคิดว่าฝันไป เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้คงเป็นแค่ฝันเท่านั้น ก่อนที่จะเห็นคนยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่ง

'ใครกัน'