บทที่1 เพื่อนในวัยเยาว์

ในปี2569 บ้านทาวน์เฮ้าส์ขนาดเล็กที่อยู่จังหวัดในภาคกลาง หญิงสาววัย20ที่เพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัย ก็ต้องแปลกใจที่ชายหนุ่มตัวสูงผิวที่อดีตเคยขาวแต่ตอนนี้กลายเป็นสีแทนเพราะเล่นกีฬากลางแดดตลอด

"อธิ..มีอะไรเหรอ?"หญิงสาวทักเพื่อนชายคนสนิทในวัยเด็กที่บ้านอยู่ใกล้กันในอดีตแต่ตอนนี้บ้านฝ่ายชายย้ายไปอยู่หมู่บ้านที่ใหญ่กว่า

"เราจะมาให้รดาช่วยทำรายงานให้หน่อยนะ"

"ได้สิ..จะเอาเมื่อไร?"ด้วยพิมรดามีผลการเรียนที่ดีทำให้อธิค่อยมาให้เพื่อนสาวทำรายงานให้เสมอ พิมรดาก็ไม่เคยปฏิเสธเพราะแอบชอบชายหนุ่มมานาน ทั้งคู่เหมือนจะคบกันแบบไม่แสดงออก บ่อยครั้งที่อธิจะมาชวนเพื่อนสาวไปดูหนังหรือเที่ยวคาเฟ่สวยๆให้หญิงสาวอัปลงโซเชียล แต่พอใครถามกลับตอบว่าแค่เพื่อนกัน ทำให้หญิงสาวรู้สึกน้อยใจอยู่ลึกๆ

"พรุ่งนี้นะ ทันมั้ย?"ชายหนุ่มบอกอย่างรู้สึกผิด

"เร็วไปนะนาย..ทำไมไม่เอามาให้ก่อนหน้านั้นละ"

"พอดีเราติดซ้อมบอลนะ ขอร้องนะรดา ช่วยเราหน่อย เราส่งไฟล์ให้แล้ว"พูดพร้อมยกมือไหว้ขอร้อง

"ได้ๆ..เสร็จแล้วเดี๋ยวส่งไฟล์งานให้"สุดท้ายหญิงสาวก็ตามใจเพื่อนชายคนสนิท

พอรู้ว่าเพื่อนสาวยอมทำรายงานให้ก็รีบขอบคุณแล้วบอกลา พิมรดามองเพื่อนชายเดินไปที่รถเก๋งรุ่นใหม่ก่อนจะขับออกไป เรื่องแค่นี้โทรมาก็ได้มั้ย

หญิงสาวมองจนรถชายหนุ่มเลี้ยวหายไปจากถนนถึงเดินเข้าบ้าน เปิดไฟแล้ววางของลงที่โต๊ะหน้าโซฟา

พิมรดาอยู่บ้านนี้คนเดียวเพราะบิดามารดาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ แต่ยังดีที่ทั้งคู่ทำประกันชีวิตไว้เธอถึงยังมีเงินเรียนต่อปริญญา ทุกวันนี้เธอทำงานพิเศษไปด้วยเรียนไปด้วยเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย เธอคิดว่าอีกแค่2ปีก็จบแล้วเมื่อถึงตอนนั้นค่อยคิดว่าจะทำยังไงต่อ

เมื่ออาบน้ำเสร็จหญิงสาวก็ออกมาทาครีมแล้วนั้งที่โต๊ะทำงานเพื่อทำรายงานให้เพื่อนชาย บ่อยครั้งที่อธินำรายงานมาให้หญิงสาวทำให้ เธอกับอธิเป็นเพื่อนเรียนที่เดียวกันตั้งแต่ประถมจนมหาลัย ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันแต่บ่อยครั้งที่อธิทำตัวเหมือนหวงเธอเมื่อมีคนคิดมาจีบเธอ

"ไออธิมันจะหวงก้างแกทำไมว่ะ?..มันไม่เคยขอแกเป็นแฟนไม่ใช้เหรอ"ใบหม่อนเพื่อนในกลุ่มถามด้วยความโมโห เพราะหลายครั้งมีผู้ชายงานดีจะมาจีบเพื่อนแต่ก็ถูกเพือนสนิทวัยเด็กมาขวางตลอด

"แล้วมันไม่เคยพูดขอแกเป็นแฟน แกจะมายึดมั่นในตัวมันไม่ได้นะ"จ้ะจ๋าเพื่อนอีกคนก็พูดเตือนสติหญิงสาวอยู่เสมอ แต่พิมรดาไม่เคยคิดสนใจ เธอเชื่อมั่นในตัวอธิ พอมีคนมาจีบเธอเลยตอบปฏิเสธไปทุกราย

จนตอนนี้ไม่มีใครกล้ามาจีบหญิงสาวเพราะคิดว่าทั้งคู่เป็นแฟนกันซึ้งฝ่ายชายก็ไม่เคยปฏิเสธ หญิงสาวนั้งทำรายงานจนดึกพอเสร็จก็ส่งไฟล์งานให้เพื่อนชายคนสนิทก่อนจะล้มตัวลงนอน

ด้านอธิที่ขับรถกลับบ้าน ก็รู้สึกเหมือนมีคนมอง แต่เขาอยู่ในรถ ใครจะมองเขากัน พอถึงบ้านก็กดรีโมตให้ประตูเปิดแล้วขับรถเข้าบ้าน

"กลับมาแล้วเหรอลูก กินข้าวมาหรือยัง?ในครัวยังมีกับข้าวอยู่"นางอนงค์มารดาของอธิเมื่อเห็นบุตรชายกลับมาบ้านก็ถามด้วยความห่วงใย

"ยังเลยครับแม่ ธิซ้อมบอลมาหิวมากเลย วันนี้มีอะไรกินครับ?"

"มีแกงเทโพนะลูก พ่อบ่นอยากกินแม่เลยแกงให้ ถ้าไม่กินก็มีหมูทอด ไปกินข้าวก่อนไป๊.."

เข้ามาในครัวก็ตักข้าวแล้วนั้งกินที่โต๊ะ ฝีมือแม่เขายังคงที่เหมือนเดิม ชายหนุ่มตั้งข้าวกินถึง2จานก่อนจะนำจานไปล้างแล้วขึ้นไปอาบน้ำ

ในขนาดที่ชายหนุ่มกำลังหลับตาเพื่อสระผมก็มีแสงสีม่วงปรากฏขึ้นที่หน้าอกโดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัว

พออาบน้ำเสร็จออกมาเช็ดผมในแห้งแบบลวกๆ ก่อนจะหยิบมือถือมาเข้าโซเชียวเพื่อดูความเป็นไปของโลก

แต่จู่ๆก็มีเมสเสจทักเข้ามา รูปโปร์ไฟเป็นผู้หญิงสวยหุ่นดี ตอนแรกชายหนุ่มก็จะปัดทิ้งเพราะยังไม่มีอารมณ์จะคุย

'ติ๊ง..ๆ'

แต่ขอความก็ยังส่งมาไม่หยุด ชายหนุ่มจึงเปิดอ่าน

'ดีค่ะ เราชื่ออัญชัน'

'อยากเป็นเพื่อนกับนาย'

'สะดวกคุยป่ะ?"อธิอ่านก็รู้สึกไม่คุ้นกับคนชื่อนี้ เลยพิมพ์ถามกลับไป

'เราเรียนที่เดียวกันป่าวคับ'

'ใช้'

'เราเรียนคณะแฟชั่นดีไซน์'

'เปิดกล้องคุยกันมั้ย?'

ชายหนุ่มจึงกดโทรเพื่อ พออีกฝั่งกดรับแล้วเปิดกล้องก็มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งกำลังมองมาที่เขาด้วยสายตายากจะอธิบาย

"สวัสดีค่ะ"

"เช่นกันครับ..ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย "

"อาจเพราะคุณไม่เคยสนใจมองอัญมากกว่าค่ะ"

"จริงๆอัญกับคุณเลยรู้จักกันมาก่อน แต่นานมากแล้วค่ะ"

"เหรอครับ ผมไม่ยักกะจำได้"

"ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้อัญก็เจอคุณแล้ว"แล้วทั้ง2ก็คุยกันจนดึกดื่นโดยไม่รู้ตัว จนมีอีเมลจากเพือนสาวส่งมาให้ ชายหนุ่มจึงขอตัวเพือเข้านอน

เช้ามาพิมรดาก็ขับมอเตอร์ไซค์ไปมหาวิทยาลัย พอจอดรถเสร็จก็เดินไปหาเพื่อนๆ ที่นั้งอยู่หน้าตึก

"รดา มานั้งก่อน กินหมูปิ่งมั้ย?"จ้ะจ๋าร้องเรียกเพื่อนสาวพร้อมยื้นข้าวเหนียวหมูปิ่งให้

"เรากินข้าวมาแล้วนะ พวกเธอกินเหอะ"ด้วยหญิงสาวต้องประหยัดเงิน เธอจึงหุงข้าวกินเองทุกเช้าเย็นมีแค่ช่วงกลางวันที่ซื้อกินเท่านั้น

"พวกแก...มีข่าวใหญ่"ใบหม่อนรีบเดินมาหาเพื่อนๆเพื่อเล่าเรื่องที่ไปเห็นมาสดๆร้อน

"ข่าวใหญ่อะไรของแกแต่เช้าเลย"จิ้ดริ้ดเพื่อนกะเทยหนึ่งเดียวในกลุ่มก็ถามขึ้น นางกำลังอร่อยกับสลัดอกไก่และจ๊อไก่ที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อจ้าวดัง

"เมื่อกี้ชั้นเดินมาเห็นนายอธิเดินกับสาวสวยคณะแฟชั่นดีไซน์"

"แปลกอะไร เขาอาจรู้จักกันก็ได้"จิ้ริ้ดยังคงเฉยๆกับข่าว แต่สักพักก็นึกขึ้นได้

"แกก็เผื่อใจไว้บ้าง เกิดวันดีขึ้นดีเขาเปิดตัวแฟนขึ้นมาแกจะต้องมานั้งร้องเพลงนิวจิ๋ว"อดไม่ได้ต้องเอ่ยเตือนเพื่อนสาว

"เพลงอะไรของแก?"พิมรดาถามด้วยความสงสัย

"ก็เพลง'รอแล้วได้อะไร'ยังไงละ แกเหมาะกับเพลงนี้มาก"ใบหม่อนตอบแทนเพื่อน

"บ้า..ไม่ใช้หลอก"หญิงสาวยังคงมั่นใจในตัวเพือนชายคนสนิท

"พวกชั้นก็เตือนแกไว้ ผู้ชายน่ะ ไว้ใจไม่ได้ แล้วไอ้อธินั้นก็เป็นนักกีฬาฟุตบอลแถมหน้าตาก็ดีอีก ชนีหน้าไหนก็อยากคาบไปกินทั้งนั้น"จิ้ดริ้ดจีบปากจีบคอบอกเพื่อนสาว

แต่พิมรดาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เธอกับอธิรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มเป็นคนนิสัยเช่นไรเธอรู้ดี ตลอดหลายปีเขาไม่เคยทำให้เธอไม่สบายใจ ครั้งนี้ก็คงเช่นกัน

'รดา ขอบใจนะเรื่องรายงาน'

'ไว้เราพาไปคาเฟ่สวยๆนะ'หลายวันผ่านไปอธิก็ทักมาขอบคุณเรื่องรายงาน

'จ้ะ'

'ช่วงนี้ยุ่งเรอะ'

'ใช้'

'ซ้อมจนเย็นทุกวันเลย'

'รดากินข้าวยัง?'

'กินแล้ว'

'แค่นี้ก่อนนะเราทำงานอยู่'

'บาย'พอตอบชายหนุ่มเสร็จก็หันมายืนหน้าเคาน์เตอร์เพื่อคิดเงินในลูกค้า

"สวัสดีค่ะ รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มมั้ยค่ะ"

"ไม่ค่ะ"

พิมรดาจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าอีกฝ่ายไม่ยืนมองตนเองนิ่งๆด้วยดวงตาสีม่วง

"คุณลูกค้ามีอะไรหรือเปล่าค่ะ?"

"ไม่มีค่ะ พลังจิตคุณแปลกดีนะคะ"

พิมรดาฟังก็ไม่เข้าใจสิ่งที่หญิงสาวผู้นี้พูดถึง

"ลูกค้ามีออเมมเบอร์มั้ยค่ะ?"

"ไม่มีค่ะ"พอทอนเงินให้แล้วผู้หญิงตรงหน้าก็ยังมองเธอนิ่งๆกีอนจะเดินออกจากร้้านไป

"ผู้หญิงคนเมื่อกี่สวยดีนะ แต่ท่าทางแปลกๆ"เตยหอมเพื่อนร่วมงานในร้านพูดพร้อมมองหญิงสาวที่เพิ่งออกไปขึ้นรถสปอร์ตแล้วขัยออกไป

"นิสัยคนรวยมั้ง อย่าไปสนใจเลย"

"น่าจะ..ขับรถสปอร์ตด้วยคงรวยน่าดู"

แล้วเรื่องผู้หญิงท่าทางแปลกๆก็ไม่ได้อยู่ในความคิดของพิมรดา พอออกกะตอนเช้าเธอก็รีบกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเรียนต่อ

อธิช่วงนี้ได้คุยกับอัญชันทุกวันบางวันหญิงสาวก็ชวยเขาไปกินข้าวด้วยเช่นวันนี้

"อัญอยากกินอะไรสั่งเลยนะ ผมเลี้ยงเอง"

"เราไม่ได้เป็นแฟนกันจะมาให้ธิเลี้ยงมันดูแปลกๆนะ ว่ามั้ย"

"เฮ้ย..ไม่เป็นแฟนกันก็เลี้ยงได้"

"ธิอยากเป็นแฟนกับอัญมั้ยค่ะ?"

"เออ.."

"อธิอยากเป็นคนเหนือคนที่มีทุกอย่างมั้ย?" หญิงสาวถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"แบบพวกเอ็กเมนนะหรือครับ555"

อัญชันไม่ตอบแต่กลับยิ้มบางๆ

พอกินอิ่มเรียกเก็บเงินหญิงสาวก็พูดและพาหญิสาวไปส่งบ้าน

"เข้าไปเที่ยวบ้านอัญมั้ยค่ะ?"

ตอนแรกชายหนุ่มกะจะปฏิเสธแต่กลับพูดไม่ออก หญิงสาวเลยพาชายหนุ่มเข้าไปในบ้านหลังใหญ่

อธิมองการตบแต่งที่แปลก ของตบแต่งส่วนใหญ่จะเหมือนหินอุกกาบาต บางอย่างจะว่าเป็นอาวุธก็ไม่เหมือน แถมภาพวาดอีก เหมือนเขาหลุดเข้ามานอกโลก ช่างเหมือนในหนังสะจริง

"อธิ มานั้งนี้สิค่ะ"หญิงสาวเอ่ยชวนชายหนุ่มให้เข้าไปนั้งที่โซฟา

พอชายหนุ่มลงนั้งเขาก็เหมือนเห็นภาพแปลกๆ

"คุณอยากเป็นคนที่ไม่มีใครสู้ได้มั้ยค่ะ?"

ชายหนุ่มรู้สึกแปลกๆเพราะหญิงสาวพูดเรื่องนี้เป็นรอบที่สองแล้ว

"หมายถึงอะไรครับ!?"ต้องมีอะไรแนๆ

"คุณไม่เคยสังเกตตัวเองเลยหรือค่ะว่าทำไมคุณถึงไม่เคยป่วยหรือบาดเจ็บทั้งๆที่กีฬาที่เล่นถือว่าบาดเจ็บได้ง่ายมาก

"เพราะผมระวังตัวตลอดเวลาไงครับไม่แปลก"

"หึหึ..ไม่ใช้เพราะพลังที่คุณได้รับเมือ10ปีก่อนหรือค่ะ"อธิถึงกับเบิกตากว้าง เรื่องนี้ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน เมื่อ10ปีที่แล้วในขนาดที่เขาบวชเป็นสามเณรหน้าร้อน อยู่ๆในคืนหนึ่งเณรน้อยที่ตื่นมาเข้าห้องน้ำเห็นก็เห็นแสงแปลกๆที่ตกมาจากฟ้าจึงเดินออกไปดูใกล้ๆ เณรน้อยเห็นเป็นก้อนหินมีแสงแปลกๆเลยลองจับดู แต่ไม่คิดว่าหินที่มีแสงก้อนนั้นจะลอยขึ้นเมื่อถูกสัมผัสแล้วหินก้อนนั้นก็พุ่งใส่อกเณรน้อยก่อนที่เจ้าตัวจะรู้สึกถึงพลังวิ่งไปทั่วร่างกายแล้วมาหยุดที่อก พอลองเอามือไปแตะช่วงอกก็รู้สึกร้อนวูบ แล้วเห็นภาพต่างๆมากมายที่ไม่เหมือนที่ไหนในโลกนี้

"เณร..ตื่นมาทำอะไรนะ?"

"เออ.."เณรน้อยไม่รู้จะตอบพระพี่เลี้ยงยังไงจึงเลือกที่จะเงียบ

"ไป๊..ไปนอน เดี๋ยวเช้าก็ลุกมาบิณฑบาตไม่ไว้"

"ครับ"แล้วอธิก็ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แต่ผู้หญิงคนนี้รู้ได้ไง