บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบ

บทนำ ตัวข้ามีค่าแค่ข้าวครึ่งกระสอบ

ปี๊นนน

เสียงแตรรถยนต์ดังลั่นไปทั่วถนน หลินเยี่ยนเยว่ผลักลูกแมวตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าหลุดออกมาจากไหน ให้กระเด็นออกไป ทว่าตัวเธอกลับไม่โชคดีอย่างนั้น

แรงกระแทกจากรถยนต์ชนเข้าที่บั้นเอว ร่างเพรียวบางกระเด็นลอยออกไป ก่อนจะตกกระแทกพื้น เสียงผู้คนโหวกเหวกโวยจนหูอื้อ ภาพตึกสูงตรงหน้าซ้อนทับกับภาพหิมะขาวโพลน ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงขั้วกระดูก ผสมกับความเจ็บปวดจนแทบขาดใจ

“มีคนถูกรถชน เรียกรถพยายาบาลเร็วเข้า” เสียงตกใจของคนที่ผ่านมาตะโกนดังลั่น แต่มันกลับซ้อนทับกับเสียงที่ฟังดูแปลกประหลาด

“เฮ้อ... ศพที่เท่าใดแล้ว นังหนูนี่คงเป็นสตรีของเถ้าแก่หวังกระมัง ถูกเล่นสนุกจนเบื่อแล้ว ก็ปล่อยให้ตาย เวรกรรมแท้ ๆ”

“นี่มิใช่เด็กสาวจากหมู่บ้านชิงสุ่ยหรอกหรือ” คิ้วเรียวของหลินเยี่ยนเยว่ขมวดขึ้น เธอถูกรถชนและดูเหมือนจะถูกปล่อยให้ตายกลางหิมะด้วย นี่มันเรื่องอะไรกัน

ท่ามกลางพายุหิมะสีขาวโพลน ร่างกายที่ซูบผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนอนขดตัวอยู่อย่างน่าเวทนาบนกองฟางแข็ง ๆ

ลมหายใจของร่างกายนี้แผ่วเบาลงทุกที ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าความหนาว คือภาพความทรงจำที่ฉายวนซ้ำ ๆ ในหัว ภาพของแม่เลี้ยงใจมารที่แสแสร้งบีบน้ำตา ภาพของน้องสาวและน้องชายต่างมารดาที่ยืนกอดอกหัวเราะพลางก่นด่าอยู่ข้างหลัง และภาพของข้าวสารครึ่งกระสอบ ที่พวกมันรับมาจากพ่อค้าหน้าเลือด เพื่อแลกกับตัวนาง

หลินเยียนเยว่จำได้แล้ว ความทรงจำนี้ก็คือตัวของนางในยุคโบราณ ภพที่นางเกิดมาเป็นเด็กสาวในหมู่บ้านชิงสุ่ย

“เยว่เอ๋อร์ ทำเพื่อครอบครัวเถิดนะ ข้าวสารพวกนี้จะช่วยให้พ่อกับน้อง ๆ ของเจ้าไม่อดตาย โดยเฉพาะอาเป่าเขากำลังโตเจ้าเป็นพี่ใหญ่ ต้องเสียสละให้น้องมิใช่หรือ”

วาจาที่เห็นแก่ตัวถึงเพียงนั้น หากเป็นผู้อื่นคงไม่สนใจไยดี ทว่านางในอดีตช่างโง่เขลาเบาปัญญา ยอมกตัญญูจนตัวตาย ยอมขายตัวเพื่อให้น้อง ๆ ได้กินอิ่มนอนหลับ ส่วนตัวเองต้องไปเป็นทาสบำเรอกามให้กับชายแก่คราวพ่อ

พอหมดประโยชน์ก็ถูกทิ้งขว้างราวกับขยะไร้ค่า ต้องหนีออกมาและหนาวตายอย่างโดดเดี่ยวและน่างสมเพช นางจำได้ว่าก่อนตาย นางเอ่ยคำสาบานที่กรีดด้วยเลือด

“หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอสาบาน ข้าจะไม่ยอมโง่งมเสียสละให้ใครอีก!”

ความแค้นที่เกาะกินจิตใจเป็นสิ่งสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในชาตินั้น ก่อนที่สติจะดับวูบไป พร้อมกับเสียงเบรกของรถยนต์และความเจ็บปวดจากการกระแทกในยุคปัจจุบัน

...

…

เฮือก!!!

หลินเยี่ยนเยว่สะดุ้งตื่นสุดตัว ลมหายใจหอบกระชั้น เม็ดเหงื่อไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ทว่าสิ่งที่เข้าสู่สายตาไม่ใช่ห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพี ในโรงพยาบาลยุค 2024 และไม่ใช่กองหิมะอันหนาวเหน็บจนสั่นไหว

แต่มันคือเพดานไม้ผุพังที่มีรอยรั่ว ผนังดินเหนียวผสมฟาง และกลิ่นอับชื้นที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก นางก้มลงมองมือตนเอง มือนั้นเล็กลงมาก ผิวหยาบกร้านจากการทำงานหนัก แต่มันยังมีเลือดฝาดของคนมีชีวิต

(ติ๊ง! ระบบยอดหญิงทำการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น) เสียงของอะไรบ้างอย่าง ที่เหมือนกับเครื่องกลอัจฉริยะที่มักใช้สื่อสารในยุคปัจจุบันดังขึ้นในหัว

(ยินดีต้อนรับโฮสต์กลับสู่ร่างเดิม ในวัย 17 ปีช่วงเวลา 1 ชั่วโมงก่อนการซื้อขายจะเริ่มขึ้น)

เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ทำให้นางชะงักพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเป็นปม

“กลับมา... ในร่างเดิมเช่นนั้นหรือ” หญิงสาวหลับตาลง พร้อมกับความเจ็บปวดเมื่อสักครู่ จากนั้นความทรงจำที่เหลือในภพภูมินี้ก็ฉายออกมา ราวละครชีวิตเรื่องหนึ่ง

วันนี้คือวันที่หิมะแรกของปีเริ่มตก และเป็นวันที่หลิวเหมยเซียง แม่เลี้ยงบัดซบกำลังต่อรองราคากับเถ้าแก่หวังเรื่องขายตัวนาง เพื่อเอาข้าวสารมาเลี้ยงดูลูกชายลูกสาวสารเลวของมัน

ในขณะที่หน้าจอสีฟ้า กำลังฉายเรื่องราวเก่า ๆ เสียงสนทนาก็แว่วดังมาจากหน้าเรือนที่ปิดไม่สนิท

“ท่านเศรษฐีหวังข้าวสารครึ่งกระสอบนี้ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว เยว่เอ๋อร์ของบ้านเราหน้าตางดงามที่สุดในหมู่บ้าน หากท่านเอาไป...” เสียงหลิวซื่อหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงเด็กชายแทรกขึ้นมา

“ท่านแม่!... ข้าหิวข้าว ข้าอยากกินข้าวสวยร้อนกับไก่ตุ๋น รีบขายพี่ใหญ่ไปเร็ว ๆ เข้า”

เสียงนั้นกระตุ้นโทสะในอกหลินเยี่ยนเยว่ให้ลุกโชน รอยยิ้มเย็นยะเยือกปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน ซึ้งยามนี้แววตาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในเมื่อสวรรค์เมตตา ส่งวิญญาณนักธุรกิจสาวเขี้ยวลากดินจากยุคปัจจุบัน กลับมาอยู่ในร่างเดิมที่รู้อนาคตทุกอย่างเช่นนี้ ข้าจะโง่ซ้ำซ้อนได้อย่างไร

“จะขายข้า ให้ข้าตกนรกเพื่อให้ลูก ๆ ของตัวเองกินอิ่มเช่นนั้นหรือฝันไปหรือไม่”

นางพึมพำเสียงเหี้ยม แววตาวาวโรจน์ดุดันราวกับราชสีห์ที่จ้องจะล่าเหยื่อ

“คอยดูเถอะ... ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมถูกขาย แต่จะเป็นคนขายพวกเจ้าทิ้งเสียเอง”

(ภารกิจแรก ปฏิเสธการขายตัวและสั่งสอนแม่เลี้ยง รางวัลชุดยังชีพเบื้องต้น และแต้มความสะใจ +10)

หลินเยี่ยนเยว่ปัดหน้าต่างระบบสีฟ้าใสตรงหน้าออก

ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงที่เก่าราวกับเศษไม้ นางสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา บทบาทพี่สาวผู้เสียสละจบลงแล้ว

นับจากบัดนี้นี้ จะมีเพียงนางมารร้ายที่โลกต้องจำ!!!

----------------------------