3.ติวสวาท กับลูกสิษย์คนโปรด NC25+ - 1

ตอนที่ 3

นั่งติวบนตัก

"กริ๊งงงงง!"

เสียงนาฬิกาปลุกจากสมาร์ทโฟน ที่เอมิกาตั้งไว้เพื่อเตือนเวลาจบชั่วโมงสอนดังแผดขึ้นมา กลางความเงียบสนิทของห้องเรียนส่วนตัวของชายหนุ่ม มันเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางความรุ่มร้อนที่กำลังก่อตัว ทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงของเอมิกาถูกกระชากกลับมาเข้าร่างทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าตัวเองกำลังปล่อยใจให้ถลำลึกไปกับสัมผัสของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง

"กาย... พอ... พอแล้ว!"

เอมิกาสะดุ้งสุดตัว ร่างกายที่เคยอ่อนระทวยกลับมีแรงขึ้นมาฉับพลันเธอยันไหล่หนาของเด็กหนุ่มออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แม้ว่าในส่วนลึกของร่างกายจะยังคงสั่นสะท้านและโหยหาสัมผัสจากเขาอย่างน่าอาย กายชะงักไปเล็กน้อย มือหนาที่กำลังบีบเค้นเอวคอดของเธอหยุดกะทันหัน ดวงตาคมกริบที่ไร้แว่นสายตาบดบัง ดูขัดใจอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจของเขาหอบถี่รัวเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นรุ่มร้อน ริมฝีปากของเขาซึมซับเอาความหวาน และกลิ่นหอมกรุ่นจากยอดอกของเธอไปจนชุ่มช่ำ

"หมด... หมดเวลาแล้วค่ะ พี่ต้องกลับแล้ว"

เอมิการีบดึงบราเซียลูกไม้สีหวาน ขึ้นมาปกปิดความอวบอิ่มที่แดงก่ำจากการถูกบีบเค้นเน้นย้ำ มือเรียวสั่นเทาจนแทบไม่มีแรง พยายามติดกระดุมเสื้อนักศึกษาอย่างลนลาน ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวแดงซ่านไปถึงลำคอ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอกจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาลูกศิษย์ ที่เพิ่งตีตราจองร่างกายเธอไปเมื่อครู่

"พี่เอมครับ... แต่เรายังไม่..." กายพยายามจะขยับเข้าหาอีกครั้ง แววตาของเขาอ้อนวอนสลับกับคาดคั้น แต่เอมิกาใจแข็งพอที่จะถอยหลังกรูดไปคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมากอดไว้แน่นเหมือนโล่กำบัง

"สัญญาคือสัญญาไงคะ กายได้รางวัล... ตามที่ขอแล้วนะ" เอมพูดเสียงสั่นพร่า พลางจัดสาบเสื้อผ้าให้เข้าที่

"วันนี้พอแค่นี้... กายต้องอ่านหนังสือทบทวนด้วยนะ อย่าลืมที่รับปากพี่ไว้ว่าสัปดาห์หน้าต้องทำคะแนนให้ดี พี่ทุ่มเทให้นายขนาดนี้ นายห้ามทำให้พี่ผิดหวังนะ"

เธอก้มหน้าก้มตาเก็บชีทเรียนที่กระจัดกระจายด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ ความเงียบในห้อง ทำให้เสียงฝีเท้าของเธอที่รีบวิ่งออกไปดูดังผิดปกติ เธอไม่กล้าหันกลับไปมองเบื้องหลังแม้เพียงนิด จึงไม่ได้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่กลางห้องเพียงลำพัง

วันต่อมา บรรยากาศในบ้านยังคงเงียบสงบเช่นเคย แต่สำหรับเอมิกา วันนี้อากาศกลับดูเบาบางจนเธอหายใจลำบาก เธอเดินเข้าห้องเรียนด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ พยายามปั้นหน้าให้เคร่งขรึมเหมือนติวเตอร์ผู้เข้มงวดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าภาพความเร่าร้อนเมื่อเย็นวานยังคงตามหลอกหลอนซ้อนทับอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเดิม จนกระทั่งเธอได้สบตากับเขา

"กาย... วันนี้ไม่ใส่แว่นเหรอคะ" เอมถามด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาชัดเจนโดยไม่มีกรอบแว่นหนา ๆ มาขวางกั้น

"ไม่ครับ... ผมใส่คอนแทคเลนส์แล้ว" กายตอบเสียงเรียบทุ้ม แต่อัดแน่นไปด้วยพลังงานบางอย่างที่คุกคามสมาธิของเธออย่างรุนแรง ดวงตาคมคู่พราวเสน่ห์จ้องมองเธอเขม็ง

"จะได้มองหน้าพี่เอมได้ชัด ๆ ... โดยไม่มีอะไรมาขวาง"

คำพูดที่แฝงความหมายลึกซึ้งทำเอาเอมิกาถึงกับใบ้กินไปชั่วครู่ ดาเมจใบหน้าหล่อร้ายที่ดูเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวมันรุนแรงจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ในใจลึก ๆ ของเธอมันสั่นคลอนจนเกือบจะควบคุมอาการประหม่าไม่อยู่ เธอรีบกะแอมกลบเกลื่อนแล้ววางชีทเรียนปึกลงบนโต๊ะ

"มาค่ะ... ตั้งใจหน่อยนะ วันนี้เนื้อหาเยอะมาก ถ้าไม่จบวันนี้เราจะเก็งข้อสอบไม่ทัน"

แต่ทว่าคำพูดของเธอกลายเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่าน กายไม่ได้สนใจมองตัวเลขหรือตัวอักษรในตำราเลยสักนิด เขานั่งเท้าคางจ้องมองไปที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับพูด และเลื่อนสายตาลงมายังเนินอกภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอด้วยสายตาซุกซน จนเอมิกาต้องวางปากกาลงหนัก ๆ เพื่อเรียกสติ

"กาย... ช่วยตั้งใจหน่อยได้ไหมคะ ถ้าทำแบบนี้พี่จะสอนต่อยังไง นายเอาแต่จ้องพี่ ไม่มองหนังสือเลยนะ"

"ก็หนังสือมันไม่น่าสนใจเท่าพี่นี่ครับ... อีกอย่าง ผมไม่มีสมาธิเลย" กายตอบหน้าตาย น้ำเสียงดูเหมือนจะออดอ้อนแต่แววตากลับท้าทาย

"แล้วพี่ต้องทำยังไง นายถึงจะมีสมาธิกลับมาจดจ่อกับบทเรียน" เอมิกาถามอย่างอ่อนใจ โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังก้าวลงไปในกับดักที่เขาวางไว้อย่างประณีต

เด็กหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์