คุณป๋าขา : อยากนอนด้วย 1

พอลงมาทานข้าวทุกสายตาก็จับจ้องมองนาธานเป็นตาเดียว นาธานนั่งลงเลิกคิ้วมองลีโอและสุวรรณา ก่อนจะหันไปมองสาวน้อยที่นั่งอยู่ถัดมา

“ทำไมพ่อกับแม่มองผมแบบนั้นล่ะครับ ผมทำอะไรผิด” นาธานถาม

“ฉันกับแม่ของแกก็แค่แปลกใจ แกไม่ดุน้อง” เสียงทรงอำนาจของผู้เป็นพ่อดังขึ้น แต่ก็ไม่ทำให้นักธุรกิจหนุ่มสะทกสะท้าน

“ก็น้องน่ารัก แต่ถ้าวันไหนดื้อ ผมไล่ออกจากบ้านแน่” นาธานตักข้าวเข้าปาก ตอบโดยไม่สนใจเด็กสาวที่เริ่มหน้าเสียเล็กน้อย เธอกลัวว่าพี่ชายสุดหล่อจะไล่เธอออกไปจากบ้านหลังนี้

“ทำแบบนั้นไม่ได้นะ”

สุวรรณาร้องห้ามทันควัน

“แกจะไล่น้องออกไปไม่ได้” สุวรรณาสั่งลูกชายเสียงดัง จนคนเป็นสามีต้องปรามภรรยาให้ใจเย็นลงกว่านี้

“ครับ ผมไม่ไล่ลูกรักของแม่ไปไหนหรอก ไม่ต้องห่วง แม่กับพ่อเชิญไปเที่ยวด้วยความสบายใจเลยครับ” นาธานบอกยิ้ม ๆ มือซุกซนก็ป้วนเปี้ยนกับขาเรียวสวย จนดารินสะดุ้งโหยงเรียกรอยยิ้มบนมุมปากของนาธานได้เป็นอย่างดี

ลีโอที่อ่านลูกชายหัวแก้วหัวแหวนออกทันที พลางครุ่นคิดด้วยความหนักใจว่าหนูดารินคงจะไม่กลายเป็นเมียของนาธานหรอกนะ ดูเจ้าเสือร้ายอย่างนาธานก็เริ่มสนใจดารินอยู่ไม่น้อย ถ้าเป็นจริงอย่างที่เขาคิดคงต้องจัดงานเลี้ยงฉลองได้ลูกสาวและลูกสะใภ้เป็นคนคนเดียวกัน

“ผมอิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นห้องนะครับ เชิญพ่อกับแม่สวีตกันตามสบายนะครับ คิดซะว่าผมไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้” นาธานแซวบุพการีทั้งสอง ก่อนจะรีบขึ้นห้องของตัวเอง

ส่วนดารินมองตามแผ่นหลังชายหนุ่มตาปรอยจนสุวรรณาได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆกับความไร้เดียงสาของเด็กสาว ดารินคงอยากจะมีเพื่อนเล่น พอเห็นพี่ชายแกล้งทำเป็นใจดีเข้าหน่อยก็เริ่มตามติดเขาแจ

“อยากตามพี่เขาไปเหรอลูก”

สุวรรณาถาม

“ค่ะ พี่นาธานใจดี หนูอยากจะนอนกับพี่นาธานตัวเขา อุ๊น อุ่น แถมหอมด้วย” ดารินตอบพาซื่อ แต่ผู้ใหญ่ทั้งสองอ้าปากค้าง ไม่คิดว่านาธานที่ไม่ค่อยสุงสิงกับผู้หญิงคนไหนกับทำรุ่มรามกับเด็กสาวอย่างดาริน

“ไม่ดีนะลูก หนูเป็นผู้หญิงจะนอนกับผู้ชายไม่ได้”

สุววรณาพยายามหาเหตุผลมาอธิบายให้เด็กสาว

“แต่พี่นาธานเป็นพี่ชายนี่ค่ะ” ดารินตอบ

“เราคิดกับเขาแค่พี่ชาย แต่พี่ชายของเราจะคิดว่าเราเป็นน้องสาวไหม” สุวรรณาพึมพำเบา ๆส่ายหน้า มองสามีจับมือให้กำลังใจ

“นะคะ ให้หนูดานอนห้องพี่นาธานนะคะ”

“หนูดาเข้าไปหาพี่นาธานได้ครับ แต่คงนอนค้างไม่ได้”

ลีโอเป็นคนอนุญาตแทนภรรยา ดารินดีใจเป็นอย่างมากหญิงสาวรีบทานข้าวให้หมดก่อนจะขึ้นไปหาพี่นาธาน

ดารินเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนลายหมีพร้อมกับปะแป้งหอมกรุ่น ถือหมอนใบใหญ่ เดินไปเคาะห้องของนาธาน

“พี่นาธานขา”

เงียบกริบ ดารินขบคิดก่อนจะเปลี่ยนคำเรียกขาน

“คุณป๋าขา เปิดประตูให้หนูดาที”

“ให้ตายเถอะ” ชายหนุ่มสบถออกมาเมื่อได้ยินเสียงหวาน ๆ ของเด็กสาวที่เขาพยายามไม่คิดถึงใบหน้าของเธอ นาธานรีบคว้าผ้าขนหนูมาพันรอบเอวเอาไว้ สาวเจ้าปัญหาทำให้เขาต้องใช้นิ้วทั้งห้าสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง นาธานรีบเดินไปเปิดประตูให้หญิงสาว

“มาทำไม”

เขาถามเสียงแข็ง มองหญิงสาวที่ถือหมอนใบใหญ่ตาไม่กะพริบ

ดารินอมยิ้มเดินเข้าห้องนอนของพี่นาธาน

“ให้หนูดานอนด้วยนะคะ”

เขาอยากบ้าตาย สาบานว่าเด็กคนนี้อายุครบสิบแปดแล้วจริง ๆ ดีล่ะในเมื่อเธอไร้เดียงสานักเดี๋ยวจะหลอกล่อในเด็กสาวติดกับ

“คุณป๋าจะอาบน้ำเหรอคะ” ดารินเอ่ยถาม

“คุณป๋า?”

นาธานขมวดคิ้วอย่างสงสัย มองดารินที่เดินไปนั่งลงบนเตียงใหญ่ของเขา

“ก็ตอนนั้นพี่นาธานเรียกตัวเองว่าคุณป๋า หนูดาก็อยากจะเรียกด้วยเหมือนกัน” ดารินยิ้ม แววตาซุกซนมองแผ่นอกกว้างไม่วางตา กล้ามเป็นมัด ๆจนเธออยากสัมผัส จู่ ๆเด็กสาวก็เกิดอาการแบบนี้ขึ้นมา

“หนูดาจะมานอนห้องผู้ชายแบบนี้ไม่ได้นะ”

เขาอยากจะบ้าตาย ดารินคงจะอยู่แต่ในบ้านเด็กกำพร้าไม่เคยออกไปเจอโลกภายนอก แม้แต่โทรทัศน์ก็ไม่รู้ว่าเธอเคยดูหรือเปล่า