บทที่ 1 หัวใจสลาย... (4)

บทที่ 1 หัวใจสลาย... (4)

“ข้อนี้ก็แล้วแต่เธอ ฉันแค่แนะนำให้” สุรตาบอกเพื่อนแล้วยักไหล่เหมือนไม่สนใจ เพราะเธอรู้ดีว่าเกวลินเป็นคนอย่างไร ก่อนจะมองเพื่อนที่เปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเร็วเกินไป

“ขอบใจย่ะ” เกวลินตอบรับก่อนจะไปหยิบกระเป๋าเป้

“เธอจะกลับแล้วเหรอ ?” สุรตาถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสาวเตรียมพร้อมจะกลับบ้าน

“อื้อ... ที่เหลือฝากด้วยแล้วกัน”

เกวลินบอกสุรตา ก่อนจะเดินกลับออกไปอีกทางของสนามรถแข่งที่เธอมาเป็นพริตตี้บ่อยครั้ง ระหว่างทางกลับมีสปอร์ตคันหรูสีดำมาจอดอยู่ข้างตัวพร้อมลดกระจกลง หญิงสาวมองชายหนุ่มในรถอย่างแปลกใจ หากแต่เมื่อเห็นรถเธอกลับจำได้ว่าเขาน่าจะเป็นคนขับรถแข่งคู่ที่เธอปล่อย

“ขึ้นรถสิ”

ปรุฬห์บอกหญิงสาวสวยหยาดเยิ้มที่เป็นคนปล่อยรถของเขา แต่ตอนนี้หญิงสาวกลับดูเหมือนไม่มีพิษมีภัย ใบหน้าหวานไม่ได้เช็ดเครื่องสำอางออก แต่เพียงแค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาวธรรมดาก็ทำให้เขาแปลกใจแล้ว แม้จะแต่งกายธรรมดาแต่ความสวยของเธอก็ไม่ได้ลดลงด้วยเลย

“ทำไมฉันต้องไปกับคุณด้วยคะ?” หญิงสาวก้มหัวลงพร้อมชะโงกหน้ามองคนขับรถด้วยสายตาหวาน แต่คำถามของเธอมันช่างขัดกับกิริยาของเธอเหลือเกิน

“ถ้าคุณไปกับผม คุณจะได้ทุกอย่างที่คุณต้องการ”

ปรุฬห์ตอบหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเหมือนรู้กัน ซึ่งเกวลินเองก็มองเหมือนรู้ความหมายของสายตานั้นดี เธอยิ้มหวานก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มมากขึ้น พร้อมจูบริมฝีปากชายหนุ่มตรงหน้าเบาๆ ก่อนจะถอยหลังออกมา

“ขอบคุณนะคะสำหรับคำชวน แต่ฉันมีนัดแล้วค่ะอีกอย่างคนที่นัดฉันวันนี้ เขามีทุกอย่างที่ฉันต้องการและคิดว่าคุณไม่มีให้ฉันอย่างแน่นอน ขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อพูดจบหญิงสาวก็โบกแท็กซี่ไปยังที่หมายทันที

โดยมีสายตางงงันของปรุฬห์มองตาม พลางคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครถึงกล้าปฏิเสธเขา เพราะที่ผ่านไม่มีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขาเลยสักคน ปรุฬห์สลัดหัวเบาๆ ที่โดนหญิงสาวยั่วให้หลงได้พร้อมมองตามรถแท็กซี่คันที่เธอนั่งไปอย่างเครียดแค้น พลางคิดว่าเขาต้องเอาคืนเธอให้ได้...

หญิงสาวมองดูบ้านหลังเล็กที่ดูเงียบๆ อย่างแปลกใจ วันนี้วันเสาร์อย่างน้อยน้องชายเธอต้องมานั่งเล่นหรือไม่ก็เปิดเพลงเบาๆ วันนี้เธอกลับบ้านเร็วแต่บ้านกลับเงียบผิดปกติ เกวลินจึงเดินเข้าไปในบ้านพร้อมตะโกนเรียกแม่กับน้องชายลั่นบ้าน

“แม่... แม่...กร... ไปไหนกันหมด” เกวลินเรียกหาแม่และน้องชายจนทั่วบ้านหลังเล็ก ก่อนจะมีเพื่อนบ้านออกจากบ้านมาหาหญิงสาวที่ร้องหาแม่กับน้องชายอย่างกังวล

“อ้าว... ลินเพิ่งเลิกงานเหรอ?”

“จ้ะป้าพร ป้าเห็นแม่กับกรหรือเปล่าจ๊ะ” เกวลินถามเพื่อนข้างบ้านอย่างเป็นกังวล

“ป้าคิดว่าหนูรู้แล้วเสียอีก เห็นกรพาแม่ไปหาหมอตั้งแต่บ่ายแล้วล่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นเกวลินจึงรีบเปิดโทรศัพท์ดู แต่เมื่อเห็นโทรศัพท์เป็นหน้าจอสีดำที่บ่งบอกว่าแบตหมดก็ใจหายวาบ

“ป้ารู้หรือเปล่าจ๊ะ ว่าไปที่โรงพยาบาลไหน ?” เกวลินถามเพื่อนบ้านอย่างร้อนรน และนึกโทษตัวเองที่ไม่ยอมดูโทรศัพท์จนไม่รู้ว่าเครื่องดับไปตอนไหน

“ก็ที่เดิมนั้นแหละ”

เมื่อได้รับคำตอบ เกวลินจึงรีบออกจากบ้านไปยังโรงพยาบาลที่พาแม่ไปประจำ หญิงสาวโบกรถแท็กซี่มายังจุดหมาย พร้อมหัวใจเต้นระรัวเมื่อรถมาถึง เธอไม่รอช้าวิ่งไปยังหน้าเคาน์เตอร์ถามหาแม่ทันที

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคนไข้ชื่อกรวิภา ภิรมณ์วดีมารักษาตัวที่นี่หรือเปล่าคะ?” เกวลินถามพยาบาลด้วยความร้อนรน

“รอสักครู่นะคะ” พยาบาลสาวตอบรับพร้อมกดคอม ฯ เพื่อดูรายชื่อผู้ป่วยตามที่หญิงสาวต้องการไม่นานเกินรอพยาบาลสาวก็เจอคำตอบ

“อ๋อ...คุณกรวิภาอยู่ที่ห้องฉุกเฉินค่ะ”

เมื่อได้รับคำตอบเกวลินจึงรีบวิ่งไปยังห้องฉุกเฉินที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าเคาน์เตอร์มากนัก และเมื่อมาถึงเธอก็เห็นเพียงน้องชายที่นั่งก้มหน้ารออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

“กร แม่เป็นไงบ้าง” เกวลินถามน้องชายอย่างหมดแรง เมื่อเธอรีบวิ่งเข้ามาจนเหนื่อยหอบ ‘กร’ หรือ ‘กรวินท์’ เงยหน้ามองพี่สาวด้วยความเศร้าใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปกอดพี่สาวเหมือนต้องการคำปลอบโยน