8 คืนแสนสุข

คืนแรกผ่านพ้นไปท่ามกลางเสียงสายฝนที่โปรยปรายราวกับท่วงทำนองเพลงกล่อม นันท์นภัสตกอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของคุณอาหนุ่มตลอดทั้งคืนภายใต้ชุดนอนเนื้อนิ่มที่แทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผิวกาย เอกดนัยทำเพียงแค่โอบกอดเธอไว้ด้วยความทะนุถนอมจนกระทั่งหลานสาวเข้าสู่ห้วงนิทรา โดยที่เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลในการสะกดกั้นอารมณ์ดิบของตัวเองไว้จนถึงเช้า

7.00 น...สองเท้าเล็กก้าวลงจากเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา เนเน่เริ่มสำรวจความเรียบร้อยของร่างกายตนเองก่อนจะพบว่า... คุณอาของเธอไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่าการกอดและจูบเพียงแผ่วเบาเลยสักนิด

ทำไมกันนะ... หรือว่าข่าวลือจะเป็นเรื่องจริง ร่างระหงเริ่มเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีอ่อนสไตล์มินิมอล ทุกอย่างดูเรียบง่ายแต่สะท้อนถึงรสนิยมอันหรูหรา เธอยืนหยุดอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่สีขาวสะอาดตา ก่อนจะถือวิสาสะเปิดมันออก

ภายในนั้นมีเสื้อเชิ้ต กางเกงสแล็ค และสูทคัตติ้งเนี้ยบถูกจัดวางเรียงเฉดสีอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ ทุกตัวถูกรีดจนเรียบกริบพร้อมหยิบมาสวมใส่ได้ทันที ความเป็นระเบียบที่เกินกว่าผู้หญิงอย่างเธอจะทำได้ ทำให้นันท์นภัสนึกถึงคำเตือนของเพื่อนสาวขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณอาของเนเน่เนี้ยบขนาดนี้ ระวังข่าวลือจะกลายเป็นเรื่องจริงเข้าสักวันนะ”

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่ลอยมาแตะจมูกดึงเธอออกจากภวังค์ความนึกคิด นันท์นภัสรีบจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำก่อนจะเดินออกไปตามกลิ่นหอมนั้น และพบกับร่างสูงโปร่งของคุณอาที่กำลังวุ่นวายอยู่ในมุมครัวด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

“กาแฟหน่อยไหมเนเน่ เช้านี้อาทำแซนด์วิชไว้ให้... พอจะทานได้หรือเปล่า” เอกดนัยเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“แซนด์วิชก็ได้ค่ะ แต่อาเอกช่วยเปลี่ยนจากกาแฟเป็นโกโก้ร้อนให้เนเน่หน่อยได้ไหมคะ”

“ได้สิครับ... ว่าแต่นึกยังไงถึงตื่นเช้านัก วันหยุดทั้งทีหรือว่าอยากกลับบ้าน”

“ใครบอกล่ะคะ เนเน่แค่อยากตื่นมาเตือนอาเอกถึงสัญญาของเราต่างหาก”

“อาไม่ลืมหรอกครับ... แต่คงต้องขอเลื่อนไปเป็นช่วงเย็นนะ พอดีอามีประชุมด่วนต้องเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัทแต่เช้า เนเน่จะรออาที่นี่หรือจะให้อาไปส่งที่บ้านก่อนดีครับ”

“ทำไมวันหยุดคุณอายังต้องทำงานอีกคะเนี่ย!” เด็กสาวบ่นอุบ

“ก็อาเป็นเจ้าของบริษัทนี่นา บางเรื่องมันต้องรีบตัดสินใจ แล้วก็รอไม่ได้จริงๆ เนเน่อยากลองไปนั่งดูอาทำงานไหมล่ะ”

“ไม่เอาค่ะ เนเน่ขี้เกียจแต่งตัว”

“โอเค งั้นเดี๋ยวอาประชุมเสร็จจะรีบมารับนะ... อ้อ!! แล้วปิดเทอมนี้ อยากไปเรียนซัมเมอร์ที่ไหนเป็นพิเศษรึเปล่า” นันท์นภัสถอนหายใจยาวทันทีที่คุณอาเริ่มเปิดประเด็นเรื่องเรียน ทำไมถึงได้ขยันไล่เธอไปเรียนนักนะ!

“เนเน่ยังไม่รู้เลยค่ะ แต่อยากเปลี่ยนจากเรียนซัมเมอร์มาเป็นไปเที่ยวแทนได้มั้ย เนเน่อยากให้อาเอกมีเวลาให้เนเน่จบ้าง” เด็กสาวทำหน้างอง้ำจนคนมองอดใจไม่ไหวต้องดึงเธอเข้ามากอดปลอบ

“แล้วอยากไปเที่ยวที่ไหนล่ะครับ แต่ต้องเป็นหลังจากที่เน่เนมีที่เรียนพิเศษในช่วงปิดเทอมแล้วเท่านั้นนะ”

“ญี่ปุ่นค่ะ... ได้ไหมคะอาเอก”

“ได้สิ เดือนหน้าเนเน่นัดวันมาได้เลยนะ”

“อาเอกน่ารักที่สุดเลย!” เธอยิ้มกว้างพลางเขย่งเท้าขึ้นไปจูบแก้มสากเหมือนที่เคยทำตอนเด็กๆ แต่ในสายตาของเอกดนัย สัมผัสนี้มันช่างต่างออกไป เพราะตอนนี้เด็กสาวตัวน้อยได้เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง

นันท์นภัสนั่งละเลียดจิบโกโก้ร้อนฝีมือคุณอาด้วยความรู้สึกอบอุ่น เอกดนัยมีอายุมากกว่าเธอเพียงสิบสองปี แม้จะเรียกคุณอาจนติดปากมาตั้งแต่เล็ก แต่ความจริงแล้วเขายังดูหนุ่มแน่นและเพียบพร้อมเกินกว่าจะเป็นคนรุ่นพ่อ

ในสายตาของคนนอก เขาคือประธานบริษัทหนุ่มดาวรุ่งผู้ทรงอิทธิพลแห่งเคพีเอ็น กรุ๊ป แต่ในสายตาของเนเน่เขาคือผู้ชายคนเดียวที่เธออยากจะครอบครองเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะเป็นเกย์หรือไม่ก็ตาม!