6 #ไอ้หน้าด้าน!

Lele : Talk

หลังจากเมื่อคืนที่ฉันหนีจากไอ้ผู้ชายเฮงซวยติ่มซำมาได้ ฉันก็ลากสังขารกลับมาคอนโดด้วยความเพลีย และ เหนื่อย เช้านี้ช่างเป็นเช้าที่ห่วยแตกชมัด....

"ซี้ดดดดด....."

ฉันซี้ดปากเบาๆ เมื่อความเย็นจากผ้าประคบแตะลงที่มุมปากฉัน เพราะไอ้บ้านั่นแท้ๆ เลย ทำให้ฉันต้องเจ็บตัวแบบนี้

ฉันเลยต้องหยุดเรียนไปวันนึงเต็มๆ เพราะไอ้สารเลวหน้าคัวเมียนี่แท้ๆ

ส่วนเรื่องที่ดีเทลมันหักหลังฉัน ไอ้หมอนั่นมันก็สำนึกผิด โทรมาขอโทษแต่เช้า ฉันเองก็เข้าใจ ก็เลือดมันก็ต้องข้นกว่าน้ำเป็นปกติ เลยไม่ได้ว่าอะไร

@09:40

ฉันมองนาฬิกาบนผนังตรงข้ามที่นอน ที่มันบอกเวลา หลังจากฉันลุกมาอาบน้ำได้สักพัก

ตอนนี้กางเกงยืดขาสั้นกุด และเสื้อเชิ้ดสีขาวตัวโคร่ง ที่ไม่มีบราหรือแพนตี้ มันสบายสะจนอยากอยู่กะมันทั้งชีวิตเลยแฮะ

ฉันส่ายหน้าให้กับความคิดอนุบาลเด็กโข่งของตัวเอง และนอนลงบนที่นอนขาวสะอาด พาลให้จะหลับอีกรอมร่อ

ออด!ๆ

ก่อนที่เปลือกตาฉันจะปิดสนิท ก็มีเสียงกดออดเรียกหน้าประตู

"สงสัยยัยชูมาหา"

ฉันลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย และเดินไปปลดล็อครหัสประตู

"ยัยชูคิดถึงแกจัง..........ติ่มซำ!!!"

Timsum : Talk

ผมมองยัยนี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าสด ผมเซอ เสื้อยาวๆ กางเกงสั้นๆ สั้นแบบสั้นมากๆ จนจะเห็นอะไรต่อมิอะไรอยู่แล้ว ไอ้เสื้อตัวบางๆ ที่เห็นโครงเต้าเบลอๆ นั่นก็ด้วย

ผมผลักยัยนี่เข้าไปในห้อง และปิดประตู หลังจากยัยนี่ยืนอึ้งไม่ขยับ ซื่อบื้อยังไงก็ซื่อบื้ออย่างนั้น

ผมเดินเข้ามานั่งบนโซฟา และพิงพนักมองยัยเอ๋อ

"นี่!! ออกไปเลยนะไอ้หน้าตัวเมีย! ไอ้หน้าด้าน!"

ผมมองยัยลี่นิ่งแล้วยิ้มกวนตีนไปที

"ผัวมาให้เอาถึงห้อง มึงยังไม่สำนึกอีกหรอ" ผมพูดยิ้มๆ

"นี่มึงอยากจะให้กูฆ่ามึงใช่ไหมห๊ะ!!"

"ก่อนที่มึงจะทำอะไรกู ไปทำอะไรๆ ....ตัวเองก่อนดีไหม หืมม"

ผมพูด พลางมองไอ้อะไรๆ ที่มันดูมๆ จนยีนส์ที่แน่นขนัดของผมแน่นเข้าไปอีก

ยัยลี่รีบเอามือปิดหน้าอกพลางทำหน้าเหวอ

"ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต!"

หลังด่าผมเสร็จ มันก็หมุนตัวจะเดินเข้าห้อง น่าจะห้องนอนมัน ผมจึงลุกเดินไปอุ้มมัน และโยนมันลงเตียง ก่อนล็อกประตู

"โอ้ย!! นี่มึงจะทำอะไรกูห๊ะ! ออกไปจากห้องกูเลยนะ!! มึงล็อคทำไม ออกไป!!!"

ผมมองยัยเอ๋อลี่ที่ด่าจนน้ำลายจะฟูมปากตาย มันกระถดหนีไปหัวเตียง แล้วหยิบโหลแก้วใบใหญ่ที่มีกระดาษอยู่เต็มโหลมาถือ

"มึงเข้ามาดูดิ แม่จะฟาดให้หัวบุบเลยคอยดู!!"

ผมหรอสนใจ.... ผมเดินดุ่มๆ เข้าหายัยลี่ และคว้าโหลไว้ทัน ก่อนจะปาทิ้งข้างๆ เตียง

"เพล้ง!!!!"

"ว้ายยยย!!!!"

ผมคร่อมลีลี่ พร้อมจับมือยัยนี่ถ่างออก

"ปล่อยนะเว้ย! ไหนมึงบอกไม่อยากให้กูยุ่งกับมึงไง!"

ยัยเอ๋อดิ้นสุดกำลัง แต่แรงแค่นั้นกระเตื้องตัวผมไม่ได้สักนิด

ผมโน้มหน้าลง หน้าของผมกับยัยเอ๋ออยู่ใกล้กันจนแทบจะสิงกันอยู่แล้ว

"กูไม่อยากให้มึงมายุ่งกับกู แต่กู..........ยุ่งกับมึงได้"

"ปล่อยกูนะ!! ปล่อย!"

แคว้ก!!

ผมฉีกกระชากเสื้อจนกระดุมกระเด็นหายไป เผยให้เห็นอกอวบอิ่ม ที่ขาวผ่อง และน่าลูบไล้

"ปล่อยนะ!!!"

'หึ! ได้เลย'

ผมคิดรำคาญยัยลีลี่ พลางเอาแคปซูลจากกระเป๋าออกมา และเอานิ้วดันเข้าปากยัยนี่ ก่อนบีบกรามให้กลืนลง

"อื้อออ ไม่อิน....อูไม่อิน!!"

"แฮ่กๆๆ นี่ยาอะไร กูถามว่านี่ยาอะไรไง!!!"

ผมมองยัยเอ๋อลี่ที่น้ำตาเริ่มร่วงด้วยความกลัว และมันก็เริ่มดิ้นอีกครั้ง

"หึ! เดี๋ยวอีกแปปนึงมึงก็รู้เองแหละน่า.....ไม่ต้องกลัว กูจะเล่นกับมึงให้หายคันเลย ของเล่นของกู"

ผมกระซิบข้างหูยัยลี่ พอผมเงยตัวขึ้นมา ยัยลีลี่ก็นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง

"อีก 10 ชั่วโมงเจอกันนะที่รัก"

ผมจูบหน้าผากยัยเอ๋อ และถอดเสื้อผ้ายัยนี่ออกทุกชิ้น ก่อนจะเอาโทรศัพท์ วางไว้โต๊ะเครื่องแป้ง และบันทึกวีดีโอของผมกับยัยเอ๋อ.....

'เตรียมใจไว้ได้เลย.......ยัยเอ๋อ'