ตอนที่ 7 อาชาขี้เมาบุกโถงพิธี

หรงเชียนเสวี่ยเพียงประดับรอยยิ้มบางเบานัยน์ตาคู่สวยจ้องมองผู้วิเศษ ตรงหน้าด้วยความสมเพช วาจาของเจ้าสิบแปดมงกุฎผู้นี้ช่างร้ายกาจและเลื่อยลอยนัก ทว่านางหาได้ปรารถนาจะสิ้นเปลืองคำในห้วงความคิด นางพลันนึกถึงหมากตัวสำคัญที่เหมาะสมจะนำมาขยี้หน้ากากนักบุญนี้ยิ่งกว่าใคร

"เวลาสำคัญเช่นนี้... พี่ชายข้าหายไปไหน?" นางเอ่ยถามสาวใช้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"คุณชายหรงป๋อหยวนพักอยู่ที่เรือนเจ้าค่ะ" สาวใช้กระซิบบอกอย่างนอบน้อม

นางรู้ดีว่าหรงป๋อหยวนถูกบิดาซ้อนกล ใช้สุราชั้นเลิศหลอกล่อให้สุนัขขี้เมาตัวนี้หมกตัวอยู่แต่ในเรือน เพื่อมิให้เขาออกมาทำเสียเรื่องหรือทำลายบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ในวันนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้น หรงเชียนเสวี่ยก็คลี่ยิ้มที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจออกมา นางโน้มตัวลงกระซิบสั่งการสาวใช้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเนื้อความกลับทำเอาผู้ฟังถึงกับหน้าถอดสี

"มะ... มันจะดีหรือเจ้าค่ะคุณหนู ในเมื่อนายท่านกำชับหนักหนาว่าไม่อยากให้คุณชายมาที่นี่" สาวใช้เอ่ยถามอย่างลำบากใจ ร่างกายสั่นเทาด้วยความยำเกรงในอาญาของท่านแม่ทัพ

"หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าจะเป็นคนรับผิดชอบเอง"

สาวใช้ก้าวเท้าอย่างพรั่นพรึงมุ่งหน้าไปยังเรือนพักของ หรงป๋อหยวน ตามคำบัญชา เพียงแค่ย่างกรายเข้าใกล้ กลิ่นสาบสุราอันรุนแรงก็พุ่งเข้าปะทะจมูกจนชวนคลื่นเหียน สภาพของนายน้อยผู้สูงศักดิ์ในยามนี้มิต่างอะไรจากวณิพกข้างถนน ร่างที่เอกเขนกอยู่นั้นหมักหมมไปด้วยคราบไคลและกลิ่นจากการมิได้อาบน้ำชำระกายมาไม่ต่ำกว่าสามราตรี

คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหรงนอนกอดไหสุราต่างหมอนข้าง ใบหน้าแดงซ่านด้วยพิษสุราพริ้มตาอย่างมีความสุขในห้วงนิทราที่อาบไปด้วยเมรัย

"คุณชายเจ้าค่ะ... คุณชาย!" สาวใช้เรียกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออารมณ์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของบุรุษตรงหน้า

หรงป๋อหยวนค่อยๆ ปรือตาที่บวมช้ำขึ้นอย่างยากลำบาก เขาพยายามกวาดตามองหาตัวต้นเหตุที่บังอาจมาปลุกตนจากวิมานน้ำจัณฑ์ "เจ้า... มีธุระอันใด?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและติดขัด

สาวใช้รวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายเค้นคำพูดออกมา "คุณหนูหรงเชียนเสวี่ยฝากมาแจ้งว่า... วันนี้มีอาคันตุกะผู้ทรงเกียรติมาเยือนตระกูลของเรา คุณหนูปรารถนาจะให้ท่านไปร่วมต้อนรับแขกสำคัญผู้นี้ด้วยเจ้าค่ะ"

หรงป๋อหยวนพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ร่างที่โอนเอนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ทำให้เขาทิ้งตัวพิงเสาเรือนไว้                     "อ่า... อย่างนั้นรึ" เขากระตุกยิ้มพลางพึมพำกับตนเอง "น้องสาวข้าเป็นคนเรียกหาข้าเองสินะ... หึหึ ในเมื่อเสวี่ยเอ๋อร์ต้องการ ข้าผู้เป็นพี่ชายย่อมมิอาจปฏิเสธได้!"

หรงป๋อหยวนพยายามพยุงกายลุกขึ้น ทว่าแข้งขาของเขากลับอ่อนเปลี้ยราวกับไร้กระดูก เขาเดินโซเซไปมาได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้นอย่างหมดรูป

"พวกขี้ข้าหายหัวไปไหนหมด! มาช่วยข้าที!" เขาแผดเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง สติสัมปชัญญะของนายน้อยผู้สูงศักดิ์ถูกน้ำจัณฑ์กลืนกินจนสิ้นซาก แม้แต่แรงจะพยุงตัวเองให้ยืนตรงก็ยังทำไม่ได้เวลาผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ ร่างของอาชาไนยผู้เสเพลก็เคลื่อนเข้าใกล้โถงอาหาร เสียงแหกปากร้องนำมาก่อนที่ตัวจะปรากฏเสียอีก

"น้องรัก! พี่ชายผู้นี้มาหาเจ้าแล้ว..."

เสียงตะโกนโหวกเหวกที่ไร้ซึ่งกาลเทศะดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ ทำเอาบรรยากาศที่เคยขรึมขลังพังทลายลงในพริบตา แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว ถึงกับกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธระคนอัปยศ

"มันมาแล้ว... มันมาจนได้..." จอมทัพพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ราวกับคนกำลังเผชิญหน้ากับพายุร้ายที่มิอาจหลีกเลี่ยงและแล้วภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้ทุกคนในโถงต้องตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหรงผู้ทรงเกียรติ กลับมาถึงที่หมายด้วยการขี่หลังบ่าวรับใช้ชายในท่าขี่ม้าส่งเมือง! 

ผู้วิเศษชิงหวงเจินเหริน ถึงกับนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งสั่นไหวด้วยความฉงนแกมขบขันเมื่อจ้องมองไอ้ขี้เมา ที่ขี่หลังบ่าวเข้ามากลางโถงพิธี เขาไม่เคยพบเห็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหรงมาก่อน เพราะทุกครั้งที่เขามาเยือน ท่านแม่ทัพจะคอยกันบุตรชายจอมเสเพลผู้นี้ไว้ในเรือนลึกเสมอ

ในใจของผู้วิเศษลอบหัวเราะเยาะสภาพอันน่าอุจาดซอมซ่อตรงหน้า ก่อนจะหันไปสบตากับ หรงเชียนเสวี่ย ด้วยแววตามาดร้าย เขาหมายจะใช้โอกาสนี้ตอกย้ำคำทำนายเรื่อง สามีชนชั้นต่ำเพื่อบดขยี้ทิฐิของเด็กสาวที่บังอาจฉีกหน้าเขาเมื่อครู่

ทันใดนั้น ชิงหวงเจินเหรินเริ่มเปิดฉากละครตบตา ร่างกายของเขาสั่นกระตุกรุนแรงคล้ายกับกำลังสื่อสารกับทวยเทพ ใบหน้าบิดเบี้ยวเคร่งขลังเกินจริงก่อนจะโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงอันดังราวกับประกาศิต

"นิมิตใหม่ปรากฏแล้ว! ทวยเทพมีบัญชา!"

เขายกมือที่สั่นเทาชี้ตรงไปยัง หรงป๋อหยวน ที่กำลังนั่งโยกเยกน้ำลายยืดอยู่บนหลังบ่าว ผู้วิเศษหลงผิดคิดไปเองว่าชายผู้นี้คือข้ารับใช้ชั้นต่ำที่สุดในจวนที่โผล่มาได้ถูกจังหวะพอดี

"เทพเบื้องบนประทานคำพยากรณ์... ชายผู้นี้นี่แหละ คือเนื้อคู่ที่บุพเพสันนิวาสกำหนดมาให้คุณหนูหรงเชียนเสวี่ย!"

สิ้นเสียงประกาศิตลวงโลก บรรยากาศในโถงอาหารที่เคยอึกทึกพลันเงียบกริบดุจป่าช้า...  แม่ทัพหรงเจิ้นกั๋ว และ ฮูหยินหลิน ต่างอ้าปากค้าง ใบหน้าซีดสลับเขียวด้วยความอัปยศที่จุกอกจนพูดไม่ออก ขณะที่หรงเชียนเสวี่ยกลับลอบกระตุกยิ้มที่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจช่างเป็นคำพยากรณ์ที่ ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก... เมื่อผู้วิเศษดันชี้ตัว พี่ชายร่วมอุทร ให้กลายเป็น สามีของนางต่อหน้าธารกำนัล! หน้ากากนักบุญที่เพียรสร้างมา บัดนี้พังทลายลงด้วยน้ำคำลวงโลกของตนเองเสียแล้ว!