Episode 1

"งื้อ...ปวดหัวจัง" เสียงเล็กน่ารัก ลอยมาจากเจ้าของดวงหน้าหวาน เนื้อตัวบอบบางไร้มัดกล้ามแน่นนูน

เขารู้สึกหนักที่หัว จนต้องก้มหน้างุดอยู่บนโต๊ะจัดเลี้ยง ไอ้ตงฟางเพื่อนบ้านั่น มันชวนเขามางานเลี้ยงของลูกพี่ที่มันทำงานอยู่ด้วย แต่ตอนนี้มันหายหัวไปไหน เขาพยายามมองหาก็ไม่เห็นแม้เงาของมัน

"ให้ผมช่วยคุณนะ!" เสียงทุ้มใหญ่ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของใครบางคนดังขึ้นข้างหูของชายหนุ่มร่างเล็กที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มชวนมอง

และนั้นคือความรู้สึกสุดท้าย ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองกำลังนอนทอดกายเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงใหญ่หนานุ่ม ภายในห้องนอนสุดหรู ที่ประดับประดาไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ และเครื่องใช้ราคาแพง

ต้าชิวหลุบตาลงต่ำ มองดูร่างกายขาวราวกับหิมะของเขาเปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ใดเกาะเกี่ยว มีเพียงผ้าห่มที่ทำจากผ้าไหมชั้นดีผืนใหญ่หนาปกคลุมปิดบังกายเอาไว้เท่านั้น

"ตื่นแล้วหรือครับ" เสียงแหบปร่า ที่คุ้นเคย คล้ายเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน ดังขึ้นจากด้านข้างกายของเขา

ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏอยู่ในสายตาของเขา เป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาราวกับรูปปั้นเทพบุตร

แต่ที่ทำให้ดวงตาของต้าชิว ต้องเบิกกว้างขึ้นอย่างผิดปกติก็คือ ชายร่างใหญ่เจ้าของเสียงผู้นั้น กำลังนอนตะแคงข้างหันหน้ามาหาเขา ด้วยอิริยาบทแบบสบายอารมณ์อยู่บนเตียงเดียวกับเขา ทั้งยังร่างกายเปลือยเปล่าและห่มผ้าผืนเดียวกับเขาด้วยนะสิ

ต้าชิว ผงะและถอยออกห่างออกไปทันที ชายหนุ่มยันตัวร่างของตนเองลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มที่คลุมร่างเล็กเอาไว้ ก็หล่นลงมากองอยู่แนบตัก เผยเรือนร่างช่วงบนที่ชวนยวนตา คนข้างๆ ได้เป็นอย่างดี

ใบหน้าหวานแสดงอาการเก้อเขิน หากแต่ยังคงข่มใจให้ตะโกนถามออกไปด้วยน้ำเสียงอันดัง

"เห้ย อะไรว่ะเนี่ย? แล้วนายเป็นใคร?"

"ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้?"

“ใจเย็นๆ สิ ถ้าจำอะไรไม่ได้เลย แบบนี้ก็เสียเรื่องที่อุตส่าห์ลงแรงไปตั้งค่อนคืนนะสิ” ชายตัวใหญ่กว่ายังคงยิ้มกรุ่มกริ่ม ดวงตาสีอ่อนทอดมองมายังใบหน้าหวานของเขาราวกับมีนัยสำคัญ

ต้าชิว ยกมือกุมหัวของตัวเอง เขานึกอะไรไม่ออกเลย เกี่ยวกับเรื่องของคืนที่ผ่านมา จะมีเพียงความรู้สึกเจ็บหน่วงที่บั้นท้ายของเขา ที่คล้ายดั่งเคยนั่งทับอิฐแข็งๆ จนปวดระบมไปหมด เขาถึงกับต้องนิ่วหน้าจนคิ้วสวยขมวดย่น เมื่อพยายามขยับกายจะลุกขึ้นยืน

ชายร่างใหญ่ที่ยังคงนอนอยู่ในท่าเดิม ยกยิ้มบนใบหน้าคมเข้ม แววตาที่มองมายังต้าชิว เต็มไปด้วยความลุ่มหลง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแต่สายตาแพรวพราวราวกับหยาดน้ำค้างต้องแสงตะวันยามเช้าว่า

"คงเจ็บสินะ ครั้งแรกก็แบบนี้ละ สักเดี๋ยวก็ชิน" เขาพยายามกลั้นยิ้ม หากแต่ดูเหมือนว่าจะทำได้ยากนัก ก่อนที่จะกล่าวต่อไปอีกด้วยว่า

"ต้องโทษ ที่คุณน่ารักเกินไป จนผม อดรุนแรงด้วยไม่ไหว"

ไม่เพียงแต่พูด หากแต่ชายร่างยักษ์นั่น เริ่มเคลื่อนย้ายขยับกาย มาใกล้เขา พร้อมทั้งยังใช้แขนแกร่งของตนรวบคนร่างเล็กกว่าอย่างเขาเอาไว้ และรั้งดึงร่างบางของต้าชิวเข้ามาประคองกอดเอาไว้แนบอกกว้าง

ต้าชิวกลับเป็นฝ่ายดิ้นพล่านด้วยความรู้สึกตื่นตระหนกตกใจ ตะโกนประท้วงเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย

ราวกับนางเอกในละครหลังข่าวว่า

"เห้ย .. บ้าไปแล้ว ปล่อยนะปล่อย!"

แพททริคส่งเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอ เขายอมปล่อยให้กวางน้อยตัวนี้หลุดมือไปยืนเต้นเร่าๆ อยู่ข้างเตียงด้วยความจำยอม หาไม่แล้วเนื้อชั้นดีแสนอร่อยคงจะตกใจหนีเตลิดไปเสียได้

เมื่อดิ้นหลุดจากพันธนาการของเขา ชายหนุ่มตัวบางก็พยายามที่จะ หาเสื้อผ้าของตนเองเพื่อแต่งตัว และเตรียมพร้อมที่จะตีจากไป

หากแต่มือใหญ่ว่องไวกว่านัก เขารวบเอวเล็กของต้าชิวเอาไว้ได้ และยึดบั้นท้ายกลมของชายหนุ่มมานั่งทับตักแกร่งของเขา พร้อมป้ายน้ำสีหวานลงบนปากชายหนุ่มที่กำลัง อ้าปากร้องโวยวายที่ถูกเอาเปรียบ

ต้าชิวตัวเล็กแต่แรงนั้นมีล้นเหลือ เขาหันกายกลับมาผลักอกแกร่งนั่น จนพ้นจากการถูกเกาะกุม

ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้โต้แย้ง ร่างกายของเขากลับสั่นระริกไหว ทั้งยังเกิดอาการร้อนรุ่มอย่างประหลาด ดวงตาคู่สวยเริ่มพร่าเลือน ความรู้สึกเหมือนดั่งคืนวานที่ผ่านมา แต่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งเริ่มแล่นทะยานเข้าครอบคลุมทั่วเรือนร่าง

"กะ แก... แกวาง ยา ฉัน"

หมัดเล็กปล่อยออกจากแขนเรียวบางของเขา แต่ความแรงคล้ายดั่งการสะกิด ต้าชิวอ่อนเปลี้ย และเกิดความต้องการขึ้นมาแทบจะทันทีที่ยาเริ่มออกฤทธิ์

"อาาา ร้อน ร้อนจัง"

ผิวหน้าขาวใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูอมแดงระเรื่อเพราะมีเลือดฝาด ริมฝีปากบางระเรื่อร้อนขึ้น ดวงตาคู่งามปรือลงราวกับกำลังยั่วยวน มือเล็กยื่นไปลูบไล้ทั่วเรือนร่างเปลือยเปล่าของตนเอง ราวกับต้องการรับสัมผัสจากใครบางคน ….

แพททริค ยิ้มกว้างโชว์รอยฟันงามของเขี้ยวเสือทั้งสองข้าง

"เห็นแบบนี้แล้ว น่ารักเป็นบ้า"

หนุ่มลูกครึ่งฝรั่งเศสและเดนมาร์ก รูปร่างกำยำ กำลังยืนรูดแก่นกายของตนเองอยู่ไม่ห่าง แววตาคมจ้องมองต้าชิวดุจเสือกระหายอยากเขมือบเหยื่อตรงหน้า ด้วยความพึงพอใจ

ไม่รอช้า บทรักรอบที่สองก็ถูกบรรเลงขึ้นอีกครั้งในห้องกว้าง ต้าชิว เข้าใจแล้วว่า ความเจ็บที่เกิดขึ้นจากบั้นท้ายของเขาก่อนหน้านี้ คืออะไร …..

เขาเป็นชายแท้ทั้งแท่งที่ยังไม่เคยมีสัมพันธ์ใดกับใคร ด้วยเพราะทางบ้านเคร่งครัดเรื่องระเบียบประเพณี จึงทำให้เขาไม่เคยได้เชยชมใคร

แต่บัดนี้ ผิวกายขาวดั่งหิมะของเขา กำลังถูกชายร่างใหญ่กว่า โลมเลียราวกับหิวกระหายและแทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว

ด้วยอารมณ์ของฤทธิยาผสมผสานกับความต้องการของต้าชิว ทำให้ชายหนุ่มร่างเล็ก ถึงกับร้องครางเสียงหลง เมื่อมือใหญ่ ใช้นิ้วชอนไชรุกล้ำเข้าไปในกายงาม

"อาาา ซี๊ดดด อาาา สะ สะ เสียว เสียว อึก อึก อะไรว่ะเนี่ย”

“อืมมมมมมันฉิบ... อาาา "

แพททริค หยุดยิ้มด้วยความภูมิใจไม่ได้เลย เขาเลือกมาถูกคนแล้วจริงๆ ต้องตบรางวัลให้ ตงฟางสักหน่อยแล้ว ชายร่างใหญ่ เริ่ม ขยับนิ้ว เข้าออก รัวๆ ถี่ๆ เมื่อเห็นชายร่างเล็กหลับตาพริ้มด้วยความสุขสม

"อืม รอบสองแล้ว รูยังแน่นไม่คลายลงเลย สดซิงจริงๆ เลยนะต้าชิวยอดรัก"

ปากหนาของคนร่างใหญ่กว่าประกบดูดดื่มปากบางของชายร่างเล็ก ทั้งสองร่างแลกกันตวัดรัดลิ้น ชนิดที่ไม่มีใครยอมใคร

แก่นกายใหญ่ของแพททริค ขึงขันโตเต็มลำ เขาจับมือเล็กของต้าชิว เลื่อนมาสัมผัสเอ็นอุ่นลำเขื่องของตน

ต้าชิวลืมตาโพล่งด้วยเพราะสัมผัสบางสิ่งที่ใหญ่กว่าฝ่ามือทั้งสองของเขา

"พระเจ้า ก็ว่าอยู่ว่า ทำไม ถึงเจ็บนัก"

เสียงชายร่างใหญ่กว่ากลั้วหัวเราะในลำคอ ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ต้าชิวยังคงมีอารมณ์ชื่นชมกับตัวตนของเขา จะไม่ให้เขาขำในความไร้เดียงสาของหนุ่มหน้ามนคนนี้ได้อย่างไร

"ช่วยผมหน่อยสิ ไม่อยากลองงับดูบ้างหรอกหรือ"