ตอนที่2 โจรกลับใจ

เด็กหนุ่มมาช่วยพิมดาวที่ร้านทุกวัน เธอสงสารจึงซื้อข้าวหรืออาหารเล็กน้อยเป็นการตอบแทน

"ไม่ต้องมาช่วยพี่ก็ได้ พี่พอจะทำเองได้อีกอย่างพี่แสงก็อยู่เป็นบางวัน"

เอกหน้าระห้อยเมื่อพิมดาวตัดบทไม่ให้มาช่วยเพราะร้านเธอก็ไม่ได้ใหญ่โตมากนัก

"หรือนายมีปัญหาอะไรที่เล่าให้ฟังไม่หมด ไหนลองบอกมาสิเผื่อพี่ช่วยได้"

เอกก้มหน้าเงียบ เขานั่งเหมือนหมดอาลัยตายอยาก เขาจึงเล่าให้พิมดาวฟังอย่างเสียไม่ได้

"ผมอยากทำงานครับ ไม่ได้เรียนหนังสือที่บ้านของผมมียายกับน้องเล็กๆอยู่นะ ต้องใช้เงินซื้อข้าวกินมีแต่พี่นี่แหละที่ใจดีกับเอก"

พิมดาวถอนหายใจยาวเธอยอมรับว่าเครียดอยู่เหมือนกัน โลกนี้ช่างโหดร้ายและไม่ยุติธรรมเหลือเกิน เด็กอย่างเอกไม่ได้เรียนหนังสือเพราะความจน บทคนจะรวยก็รวยล้นฟ้า หาความพอดีไม่ได้เลย เธอนั่งคิดว่าจะช่วยเด็กชายที่อยู่เบื้องหน้าได้อย่างไร

"เอางี้ เสริฟอาหารได้ไหมนอนดึกอะไรแบบนี้ หน้าเธอโกงอายุได้อยู่ ฉันจะฝากงานร้านอาหารร้านใหญ่ให้นะ รู้จักกับเจ้าของร้านแต่ไม่รู้เขาจะช่วยเหลือหรือเปล่านะเดี๋ยวจะลองถามให้ พรุ่งนี้มาฟังคำตอบนะเอก"

เอกมีสีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัดถึงแม้ว่าอาจจะไม่ได้ทำก็ช่าง แต่ความหวังของเขาก็มีขึ้นมาบ้างแม้ริบหรี่ก็ตาม

"งั้นเอกช่วยพี่ดาวเสร็จจะกลับบ้านเอาข้าวเอาน้ำไปให้ยายก่อนนะครับ พี่ดาวมีอะไรจะใช้เอกอีกไหมครับเอกยินดี"

พิมดาวใจดีกับคนที่ด้อยกว่าเสมอเธอถือว่าได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ถึงแม้ว่าฐานะของเธอก็ยังต้องดิ้นรนแต่ก็ยังไม่เท่าคนอื่น เธอจึงเกลียดพวกคนรวยที่ชอบเอาเปรียบคนจนมาก รวยแล้วยังเห็นแก่ตัวอีกพิมดาวเจอเมื่อไรเป็นต้องแก้เผ็ดหรือสั่งสอนถ้ามีโอกาสทุกทีไป จนส่องแสงเพื่อนสนิทของเธอเองต้องคอยเตือน

"เฮ้ย...ดาวแกเป็นผู้หญิงนะ ไม่ใช่ผู้ชายแล้วแกจะคอยช่วยเหลือคนทั้งโลกแบบนี้ไม่ได้ แกก็ต้องมีภาระหน้าที่คอยเลี้ยงดูพ่อแม่และตัวแกเองอีก"

พิมดาวเข้าใจที่เพื่อนคอยเตือนเสมอแต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะคอยเสือกเรื่องของชาวบ้านที่ผ่านเข้ามาให้เธอเห็นและรับรู้ไม่ได้ แม้แต่เจ้าของตลาดแห่งนี้ พิมดาวก็ทราบข่าวว่าเจ้าของก็เหนียวกัดไม่เข้าเช่นกัน

"ยังๆ ยังไม่เคยเจอเจ้าของตลาดนี้ ได้ข่าวว่าเอาเรื่องอยู่ ไม่เคยเดินตลาดเองให้ลูกน้องจัดการตลอดผลัดแค่วันสองวันจะตาย ไม่เห็นใจคนทำมาหากินบ้างเดี๋ยวเถอะเจออีดาวเข้าไปแล้วจะหนาวมึง"

พิมดาวฟังส่องแสงพูดแล้วพึมพำอยู่คนเดียว ส่วนเอกกลับบ้านเอาข้าวเอาน้ำไปให้ยายกับน้อง เขาจะกลับมาช่วยใหม่พรุ่งนี้ ซึ่งพิมดาวก็ยินดีเธอเริ่มเอ็นดูเอกเหมือนน้องชายเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก ต่อสู้คนเดียวมาตลอดเช่นกันจะมีก็แต่ส่องแสงคอยเป็นกำลังใจยามทุกข์ไม่สบายใจเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด

"เดี๋ยวเลิกร้านแล้ววันนี้จะไปหาเจ๊ลีสักหน่อย ไปถามงานให้เอกมันนะแสง สงสารมันอยากได้งานทำ แกว่าไง"

"แล้วแต่แก ไปไหนไปกันแสงตามดาวไปได้ทุกที่แหละว่างนะช่วงนี้ ได้ๆ"

"มันก้ต้องแบบนี้สิเพื่อน อีดาวชอบเสือกเรื่องของชาวบ้านจะถูกทุบหัววันไหนก็ไม่รู้ เฮ้ย...หยุดเสือกไม่ได้จริงๆเลย"

เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเป็นเช่นนี้ ในขณะที่นั่งขายของอยู่มือขวาเจ้าของตลาดก็เดินมาเก็บค่าเช่า

"เก็บค่าเช่าที่แม่ค้า วันนี้มาเร็วหน่อยรีบจะไปตลาดอื่นอีก "

"อ้าว...ยังขายไม่ได้เลยมาเก็บเงินแล้ว รอก่อนได้ไหม ยังไม่ได้รับเงินเลยนี่เห็นไหม"

พิมดาวยกระเป๋าให้ดูว่าเธอยังไม่ได้รับเงินหรือขายของได้เพราะของเพิ่งเรียงและวางเสร็จ แต่ไอ้ซันกับยนต์หาได้สนใจไม่ มันทั้งสองเก็บมาได้ทุกร้านแล้วจะยกเว้นร้านพิมดาวก็กระไรอยู่

"ไม่ได้ต้องจ่าย ไม่งั้นไม่ต้องขาย"

"อ้าวพี่ชาย นิดหน่อยเองมาเก็บพรุ่งนี้ได้ไหม ฉันขอขายของก่อน ของก็วางแล้วจะไม่ให้ขายก็ใจร้ายไปหน่อยแล้ว"

พิมดาวนิสัยเสียอย่างหนึ่งพูดดีๆกับเธอเธอจ่ายแต่ถ้าพูดไม่ดีหรือบังคับเธอจะแกล้งไม่ยอมจ่ายซะงั้นให้มันทั้งสองหัวเสียเล่น

ไอ้ยนต์กับไอ้ซันกันหน้าปรึกษากัน จริงๆแล้วเจ้านายของมันให้จ่ายช้าได้แต่มันสองคนดันต้องการใช้เงิน มันทั้งคู่มองหน้าแม่ค้าที่เอาเรื่องอยู่เช่นนั้นก็แอบกลัวเหมือนกันว่าเรื่องจะถึงเจ้านายของมันขึ้นมา ไม่งั้นเงินที่มันเก็บเกินมาจะไม่ได้แม้แต่บาทเดียว

"งั้นพรุ่งนี้นะจะมาใหม่ ทุกร้านจ่ายกันหมดยกเว้นของน้องสาวนี่แหละ เห็นว่าสวยนะพรุ่งนี้มาใหม่นะอย่าลืมเตรียมไว้ให้ด้วย"

พิมดาวมองตามหลังสองสมุนเจ้าของตลาดออกไปในใจก็บ่นอย่างเสียไม่ได้

"เคี่ยว เห็นแก่ตัวชะมัดอยากเห็นหน้าจริงๆเจ้าของตลาดนี่ หน้าตาคงเค็มน่าดูยิ่งกว่าเกลืออีก อ้าว...แสงหายไปไหนมาแก ปล่อยให้ฉันต้องเถียงกับคนเก็บเงินเจ้าของตลาดจนเกือบชกหน้ามันเสียแล้ว"

"ก็ไปช่วยแกคุยเรื่องเด็กเอกนั่นที่ต้องการหางานทำไม่ใช่รึ เขารับด้วยวะฉันบอกว่าเป็นเด็กพิมดาวมันเขารับทันทีเลย บอกพิมดาวมันไว้ใจได้"

พิมดาวจากอารมณ์เสียจากไอ้ซันไอ้ยนต์ก็ยิ้มออกมาได้ เมื่อเด็กเอกจะได้มีงานทำเสียที

"จริงดิ แกพูดแค่นี้จริงๆ เจ้เขารับเลยเหรอ"

"อืม...แต่เจ๊บอกเอกอายุยังน้อยต้องให้อยู่ช่วยล้างจานในครัวก่อน เดี๋ยวทำข้างนอกวุ่นวายนะเขาบอกมาอย่างนั้น ฉันก็ว่าจริงวะ"

ทั้งสองเห็นดีเห็นงามให้เอกไปทำงานร้านเจ๊ภาก่อนดีกว่าไม่มีงานทำเป็นเด็กฉกชิงวิ่งราวอยู่แถวนี้ เผลอๆเจ๊ใจดีรักใคร่เอกส่งเสียให้เรียนหนังสือ เพราะร้านเจ๊ที่พิมดาวรู้จักเป็นร้านใหญ่พอสมควรมีลูกค้าเยอะ รับนักท่องเที่ยวและคณะทัวร์แต่ละครั้งโต๊ะก็เต็มแล้ว

"ฉันว่านะแก เจ๊ภาแกเป็นคนใจดีนะเปิดโอกาสให้คนตกงานไม่มีงานทำได้ทำมาหากิน ฉันว่าคนแบบนี้สิดีชอบเนอะแก"

พิมดาวและส่องแสงหันไปเรียกลูกค้าเข้าร้านกันอีกครั้ง ทั้งคู่แทบไม่ได้หยุดมือเมื่อเวลามืดผู้คนเริ่มออกมาจับจ่ายเดินเล่นกันมากขึ้น พิมดาวแอบดีใจที่เอกจะได้งานทำเสียที ไม่ต้องเป็นเด็กข้างถนนเตร็ดเตร่ไม่มีงานทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ