ตอนที่ 4 ท้อง 2

"บ้าฉิบ!" ฟรานเชสโกรีบอุ้มคนที่ทรุดตัวลงไปกองที่พื้นนำไปวางลงบนเตียงก่อนจะเดินไปเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่ให้ รวมทั้งเขาเองที่แต่งตัวลวกๆ ทั้งที่ไม่เคยรีบอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิต

ก่อนจะอุ้มเธอลงจากห้องแล้วให้ลูกน้องขับรถไปที่โรงพยาบาล เขานัดหมอแผนกสูตินรีแพทย์เอาไว้คนหนึ่ง

ร่างบอบบางนอนกึ่งหลับกึ่งตื่น ท้ายที่สุดก็พยายามปรือตาขึ้นมองว่าเธออยู่ที่ใดเพราะรู้สึกหนาวมาก ก่อนจะมองไปยังด้านข้างเมื่อได้ยินเสียงผู้ชายสองคนสนทนากัน มองดูดีๆ ว่าเธออยู่ที่ไหน

หากดูตามชุดกาวที่ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นใส่ บ่งบอกได้ว่าเธอกำลังนอนอยู่ในคลีนิกหรือโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

"อาการเธอเป็นยังไงบ้าง" ฟรานเชสโกถามเสียงเครียดพลางตั้งใจรอฟัง

"จากผลการอัลตร้าซาวด์พบว่าภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์"

ฟรานเชสโกชาไปทั้งตัวกับสิ่งที่ได้ยิน

"พักนี้คุณแม่อาจจะมีอาการแพ้ท้อง เพลียง่าย ผมแนะนำให้ฝากครรภ์ด้วยเลยจะได้รีบเอายาไปทาน หากคุณพ่อมาพร้อมกับคุณแม่แบบนี้แล้วผมจะได้ตรวจเลือดไปด้วย"

น้ำตาเม็ดเล็กไหลลงตรงหางตาเมื่อได้ยินคำตอบจากสูตินรีแพทย์ นอนร้องไห้เงียบๆ บนเตียงคนไข้อย่างปวดใจ ในที่สุดสิ่งที่เธอกังวลก็มาถึง มันเกิดขึ้นจนได้ เธอท้อง!

เธอพยายามจะกินยาคุมอย่างเคร่งครัดในเมื่อเขาไม่ป้องกัน เกือบทุกวันเขาทำให้เธอหลับเป็นตายในทุกๆ คืน เช้ามาเธอพยายามกินถึงมันจะเลยเวลามาบ้าง แต่ก็ยังขอภาวนาให้โชคเข้าข้าง

แต่โชคกลับไม่เข้าข้างเธอเลย..

"ตรวจเลือดทำไม!" ฟรานเชสโกถามเสียงเข้ม ใบหน้าของเขาฉายแววซีเรียสอย่างถึงที่สุด

"ตรวจหาเชื้อ ดูความเสี่ยงที่จะนำไปสู่ลูก เด็กที่เกิดมาจะได้มีสุขภาพแข็งแรงครับ"

ฟรานเชสโกใจเต้นแรง นั่นคือเรื่องที่เขากังวลที่สุด กระนั้นกลับพยักหน้าช้าๆ ให้นายแพทย์ท่านนั้นขยับเข้ามาเลิกแขนเสื้อของเขาขึ้น จัดการเจาะเลือดแล้วรีบส่งตรวจให้ได้ผลภายในเวลาอันรวดเร็ว

ฟรานเชสโกอยู่รอฟังด้วยใจจดใจจ่อขณะที่มองไปยังบนเตียงผู้ป่วยพบว่าดารินยังคงหลับอยู่ แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงหญิงสาวกำลังนอนฟังทุกบทสนทนา

เวลาผ่านไป..สูตินรีแพทย์ท่านนั้นรับข้อมูลผ่านทางคอมพิวเตอร์มา และฉบับที่เป็นเอกสารส่งให้คนที่มารับบริการ ฟรานเชสโกหยิบมันมาถือเอาไว้ในมือแล้วเปิดออกดู

"อันนี้เป็นผลตรวจของภรรยาคุณกับคุณนะครับ พบว่าไม่มีอะไรน่ากังวล แข็งแรงทั้งคุณพ่อคุณแม่ ไม่มีพาหะที่จะทำให้เสี่ยงต่อการไม่สมบูรณ์ของลูกน้อยในครรภ์"

ฟรานเชสโกแปลกใจ ทว่ายังไม่ถาม อ่านเอกสารการตรวจเลือดที่ได้รับมาก่อน แต่ที่สะดุดตาของเขาเห็นจะเป็นกรุปเลือดของเราทั้งคู่

เขามีเลือดกรุปเอบีเพราะพ่อแม่เป็นเอบีทั้งคู่ ส่วนดารินมีกรุปเลือดโอ..เขาหันไปมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจ

ทำไมดารินถึงมีเลือดกรุปโอ เพราะต่อให้พ่อของเธอมีกรุปเลือดโอก็จริง แต่แม่ของเขากรุปเอบี เมื่อมารวมกันมันจึงไม่มีทางที่ลูกจะเป็นโอไปได้ ต้องเอหรือบีเท่านั้น

"ลูกจะไม่พิการ?" ฟรานเชสโกถามย้ำกับหมออีกทีด้วยใจที่เต้นแรง หรือ..ลูกน้องของเขาจับมาผิดคน แต่เขามั่นใจในฝีมือลูกน้องตัวเอง เพราะถ้าพวกมันพลาดคือตาย!

"ไม่นี่ครับ ทำไมเด็กต้องพิการในเมื่อคุณทั้งคู่แข็งแรง และไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดกันสักหน่อย"

คำตอบของนายแพทย์คนนั้นทำฟรานเชสโกแทบช็อก ดารินที่รู้ตัวอยู่แล้วค่อยๆ พยุงตัวเองลงจากเตียงผู้ป่วยทำให้ฟรานเชสโกหันไปมอง

ฟรานเชสโกลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าคนที่เดินมาหยุดลงตรงหน้าของเขาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

น้ำตาเม็ดเล็กไหลลงมาเมื่อเรื่องราวทั้งหมดที่เขากล่าวหาเธอมาตลอดว่าเป็นลูกของแม่เขาเปิดเผยสักที ทั้งที่ผ่านมา..ไม่ว่าเธอจะปฏิเสธยังไงเขาไม่เคยเชื่อ

"ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคนที่คุณกล่าวหาเลย เพราะฉะนั้น..ฉันขอให้มันจบแต่เพียงเท่านี้ อย่าให้ฉันเจอว่าเราต้องอยู่ร่วมโลกนี้กันเลย" ดารินเอ่ยน้ำเสียงสั่นๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคนก่อนหญิงสาวจะเดินออกจากห้องไป