อีกครั้ง

คะนิ้ง

" โรสถ้าแบบนี้มหาลัยเราเปิดเราจะต้องเลิกทำงานพาร์ทไทม์ไหมล่ะ? "

" อื้มมม ตามจริงไม่ต้องก็ได้นะเราก็แค่เปลี่ยนจากกะกลางวันไปอยู่กะกลางคืนเดี๋ยวเราไปคุยกับมาดามเขาก็ได้มาดามเขาใจดีอยู่ "

" ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีสิเราก็ไม่อยากออกจากงานเหมือนกัน ตอนนี้กำลังสนุกเลยเราจำชื่อเหล้าได้ทุกยี่ห้อแล้วนะ! "

' กริ๊ง '

" งั้นเดี๋ยวเราไปรับโทรศัพท์แป๊บนึง "

" เคๆๆ "

" ว่ายังไงคะพี่ชายสุดหล่อ "

( คิดถึงจังเลยครับ ทำอะไรอยู่เนี่ยกินข้าวหรือยัง? )

" คะนิ้งทานเรียบร้อยแล้วค่ะพี่เซ็นเซอร์นั่นแหละทำไมยังไม่นอนอีกคะที่นู่นก็ดึกมากแล้วไม่ใช่หรอ "

( ก็นอนไม่ค่อยหลับนี่ครับคิดถึงเด็กน้อย )

" ไปพักผ่อนเลยค่ะคะนิ้งโอเคจริงๆ ฝันดีนะคะพี่ชายสุดที่รัก "

( ฝันดีครับตัวเล็ก ) เห็นไหมล่ะคะทุกคนฉันบอกแล้วว่าพี่ชายของฉันแต่ละคนนี่โคตรจะเอ็นดูอะไรฉันเลยก็ไม่รู้

" อิจฉาจังเลยที่มีพี่ชายแบบนี้เชื่อไหมฉันอยากมีพี่ชายมากเลยนะแต่คุณแม่กับคุณพ่อดันมีฉันแค่คนเดียวนี่สิ " พอฉันคุยโทรศัพท์เสร็จก็หันมาเจอกับสายตาของโรสที่มองฉันอยู่พร้อมกับทำท่าเบะปากน่าหมั่นไส้จริงๆเลยเพื่อนฉันเนี่ย

" ฮ่าๆ เอาไหมล่ะฉันให้ยืมพี่ชายฉันฉันมีตั้ง 2 คน แบ่งให้เธอสักคนนึงคงไม่เป็นไรหรอก "

" ตลกใหญ่แล้วคะนิ้ง ใครเขาแบ่งพี่ชายกันบ้าบอเปล่า แล้วนี่อาบน้ำเตรียมตัวเสร็จยังจะได้ไปทำงานพร้อมกันเลย "

" งั้นไปกันเลยก็ได้ฉันเตรียมตัวเสร็จแล้วและจะได้ไปช่วยคนอื่นในร้านก่อนด้วย " เมื่อเราสองคนตกลงกันได้เราก็พากันเดินทางไปที่ร้านที่ทำงานของเราทันทีค่ะ

" นี่เธอสองคนทำไมมาทำงานก่อนเวลาทุกวันเวลาอีกตั้งครึ่งชั่วโมงนะกว่าจะถึงเวลาทำงานของเธอ "

" สวัสดีค่ะพี่แอรี่ พอดีเราสองคนอยู่ห้องว่างๆไม่รู้จะเอาเวลาไปไหนทำอะไรก็เลยมาช่วยพิกัดร้านดีกว่า "

" ใช่ค่ะ "

" ฉันก็บอกพวกเธอสองคนไปหลายรอบแล้วว่าถ้ามีเวลาพักก็พักผ่อนซะไม่ต้องเอาเวลามาช่วยงานส่วนรวมหรอก " และนี่แหละค่ะฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจพี่แอรี่เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่ค่อยอยากจะให้ฉันมาช่วยงานคนอื่นไม่ใช่ว่าอคติอะไรกับพี่แกหรอกนะคะแต่ฉันสังเกตหลายรอบแล้วพี่แกพยายามบอกฉันอยู่ตลอดเวลาว่าถ้าถึงเวลาพักก็ให้พัก

"....... "

" แต่ช่างเถอะไหนๆวันนี้เธอก็มาแล้ว คะนิ้งเธอไปฝั่งบาร์กับพี่เลยก็แล้วกัน "

" อ่อ..ค่ะ เจอกันตอนเลิกงานนะโรส "

" โอเคๆๆ "

.

.

วันนี้ฉันเดินเข้ามาในบาร์รู้สึกว่าจะครึกครื้นเป็นพิเศษทำไมคนเยอะแบบนี้ล่ะคะผู้คนมากมาย

" วันนี้มีงานเลี้ยงหรอคะ? "

" อืม... มีกินเลี้ยงของเพื่อนคุณมาร์คัส "

" มาร์คัส? "

" สองคนกำลังทำอะไรกันอยู่ไม่เห็นหรอว่าข้างบนยุ่งขนาดไหน? "

" ขอโทษค่ะมาดาม เดี๋ยวดิฉันจะขึ้นไปจัดการข้างบนให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะแต่ว่าของเด็กคนนี้ยังไม่ถึงเวลาทำงานค่ะ "

" ยังไม่ถึง? "

"........."

" ถ้ายังไม่ถึงเวลาทำงานแล้วเธอมาที่ทำงานทำไมไม่ทราบ "

" เอ่อ..คือว่า คะนิ้งแค่อยากมาช่วยพวกพี่ๆในร้านแค่นั้นค่ะ "

" คนดี? " บอกเลยค่ะว่าตอนนี้สายตาคงมาดามผู้หญิงคนนี้น่ากลัวมากไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองคนเดียวหรือเปล่าแต่บอกไม่ถูกเลยค่ะเหมือนว่าเขาไม่ค่อยชอบฉันยังไงก็ไม่รู้

" ไหนๆวันนี้หนูเข้ามาทำงานก่อนแล้วมาดามมีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ "

"........."

" อย่าถือสาเด็กคนนี้เลยนะคะมาดามเดี๋ยวแอรี่จะช่วยตักเตือนเด็กคนนี้ให้เอง "

" ตามฉันขึ้นไปข้างบน! " ปกติแล้วโซน VIP ข้างบนฉันไม่เคยขึ้นไปเลยค่ะส่วนมากจะเป็นพนักงานคนเก่าที่ได้ขึ้นไปบริการฉันเองจะต้องอยู่แต่ข้างล่าง

.

.

' ก๊อกๆ '

" เข้ามา " มาดามเคทเปิดประตูเข้าไป ตอนแรกฉันก็จะเดินตามเข้าไปนั่นแหละค่ะแต่ก็ชะงักขาตัวเองก่อนเพราะว่าตอนนี้บุคคลที่อยู่ในห้องเยอะจนฉันกลัวไปหมดแล้ว

" จะยืนตรงนี้อีกนานไหม "

" ค่ะ " และสุดท้ายฉันก็ได้รับสายตาตำหนิจากมาดามจึงทำให้ฉันเลี่ยงไม่ได้ค่ะที่จะเดินเข้าตามมาดามไป

" ว๊าววว... ไอ้มาร์คัส! คนนี้ใครวะทำไมกูไม่เคยเห็นเลยพนักงานร้านมึงหรอ? " มาร์คัส พนักงานร้าน? แสดงว่าคนที่ชื่อมาร์คัส จะต้องเป็นเจ้าของร้านที่นี่ใช่ไหมคะ พอรู้แบบนี้ฉันเองก็ค่อยๆเงยหน้ามอง

' กึก '

"........."

"........."

คะ.คนนั้น! เขาคือคนที่ฉันเจออยู่หลังร้านที่ฉันถอยหลังชนอย่าบอกนะคะว่าเขาคือเจ้าของที่นี่

" อืม.. น่าจะเป็นพนักงานคนใหม่..ใช่ไหม? "

" ค.ค่ะ "

" คืนนี้ฉันขออนุญาตให้เด็กคนนี้บริการพวกคุณนะคะพอดีว่าวันนี้พนักงานลาหลายคน ถ้าขาดเหลืออะไรสามารถเรียกใช้เด็กคนนี้ได้เลยค่ะ "

" อืม.. คุณออกไปทำงานของคุณได้แล้ว "

" ค่ะ " ฉันอยากจะตีปากตัวเองเหลือเกินค่ะที่บอกว่ามีอะไรให้ฉันช่วยไหมตอนนี้ฉันเริ่มไม่อยากช่วยแล้วสิคะ

" คนสวยไม่ต้องเกร็งนะ พวกเราสบายๆอยู่แล้ว แล้วนี่คนสวยชื่ออะไรหรอครับ? เป็นคนไทยใช่ไหม "

" ชะ.ใช่ค่ะ คะนิ้งเป็นคนไทย "

" good !! ดีเลยครับพวกพี่เป็นลูกครึ่งหมดเลยนะส่วนไอ้คนที่นั่งขรึมอยู่หัวโต๊ะมันคือเจ้าของร้านที่นี่แหละ! "

" ค่ะ " บอกตามตรงเลยค่ะว่าฉันไม่กล้าสบตาคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเลยเพราะนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นมันทำให้ฉันขนลุกแปลกๆ

" เติมเหล้าให้ฉันหน่อย "