ตอนที่ 3: กาแฟยามเช้า... ที่หวานผิดปกติ

ตอนที่ 3: กาแฟยามเช้า... ที่หวานผิดปกติ

เขมทัตตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวตุบๆ ไม่ใช่เพราะแฮงค์เอาท์ แต่เป็นเพราะ "ภาพติดตา" ของเรือนร่างขาวๆ ใต้ผ้าขนหนูผืนน้อยเมื่อคืนที่ตามหลอกหลอนจนเขาแทบไม่ได้นอน

ชายหนุ่มลากสังขารในชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเดินตรงไปยังโซนครัว สิ่งเดียวที่จะเยียวยาเขาได้ตอนนี้คือเอสเพรสโซ่ 3 ช็อต เข้มๆ ขมๆ เหมือนชีวิตเขาตอนนี้

แต่เมื่อเดินไปถึง เขาก็พบว่าอาณาจักรของเขาถูกยึดครองไปแล้ว

"อรุณสวัสดิ์ค่ะบอส!"

พริกหวานยืนอยู่หน้าเครื่องชงกาแฟราคาแพงระยับของเขา เธอกำลังฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี... ในชุดที่ทำให้เขมทัตตาตื่นยิ่งกว่าคาเฟอีน

เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีครีมตัวเล็กนิดเดียวทับชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินสีโอรสที่สั้นจนใจหาย ชายผ้ากันเปื้อนปิดด้านหน้ามิดชิด แต่ด้านหลังนี่สิ... มันเปิดโล่งจนเห็นแผ่นหลังเนียนและสะโพกกลมกลึงที่ขยับไปมาตามจังหวะเพลง

"ทำอะไร?" เขมทัตถามเสียงแหบแห้ง พยายามบังคับสายตาให้มองที่เครื่องชงกาแฟ ไม่ใช่คนชง

พริกหวานหันมาโปรยยิ้มหวานหยด "ชงกาแฟให้พี่ชายสุดที่รักไงคะ เห็นพี่ทำหน้าเหมือนซอมบี้ พริกเลยจะบริการ..."

"ไม่ต้อง พี่ทำเอง" เขาเดินเข้าไปแทรก ตั้งใจจะแย่งแก้ว แต่พริกหวานไม่ยอมถอย เธอกลับเบียดตัวเข้าหาเขาจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกกว้างของเขา กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ผสมกลิ่นกายสาวลอยมาเตะจมูกอีกครั้ง เขมทัตตัวแข็งทื่อ จะถอยหลังก็ติดเคาน์เตอร์บาร์

"อย่าดื้อสิคะ เดี๋ยวพริกทำให้... รับรองว่า 'เด็ด' กว่าที่พี่เคยดื่มแน่นอน"

เธอกระซิบเสียงพร่า มือเรียวสาละวนอยู่กับแก้วกาแฟ เขมทัตรู้สึกถึงความนุ่มหยุ่นของสะโพกเธอที่บดเบียดอยู่ตรงหน้าท้องช่วงล่างของเขาโดยไม่ตั้งใจ (หรือตั้งใจ?) ลมหายใจเขาเริ่มติดขัด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าเขาในระยะประชิด ยื่นแก้วกาแฟควันฉุยให้

"เสร็จแล้วค่ะ... 'Sweet Morning' สูตรพิเศษของน้องพริก"

เขมทัตรับมาอย่างระแวง เขามองลงไปในแก้ว สีมันดู... อ่อนกว่าปกติ "เธอใส่อะไรลงไป?"

"ก็เติมนมข้นหวานไปสามช้อน แล้วก็น้ำตาลอีกนิดหน่อย..."

"สามช้อน!" เขมทัตแทบทำแก้วร่วง "พี่กินกาแฟดำ! ไม่ใส่น้ำตาล!"

พริกหวานหัวเราะคิกคัก ยกนิ้วชี้ขึ้นจิ้มอกเขาเบาๆ "ก็ชีวิตพี่เขมมัน 'ขม' เกินไปแล้วนี่นา ทำหน้าดุตลอดเวลา... ต้องเติมความหวานเข้าไปบ้างสิคะ"

เธอเขย่งเท้าขึ้น โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน แล้วกระซิบประโยคที่ทำให้เขมทัตแทบสำลักอากาศ

"ลองดื่มดูสิคะ... หวานเหมือน 'คนชง' เลยนะ จะบอกให้"

เขมทัตกลั้นใจยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ความหวานเลี่ยนบาดคอจนเขาอยากจะบ้าตาย แต่ที่แย่กว่านั้นคือ รสชาติหวานๆ นั่นกลับติดอยู่ที่ปลายลิ้น...

พร้อมกับภาพรอยยิ้มยั่วเย้าของแม่ตัวแสบที่เดินบิดสะโพกจากไป ทิ้งให้เขายืนกำแก้วกาแฟแน่นอยู่คนเดียวในครัว