ตอนที่ 1: ความร้อนที่ไม่ได้รับเชิญ

ตอนที่ 1: ความร้อนที่ไม่ได้รับเชิญ

ความเงียบ... คือเพื่อนสนิทที่สุดของ เขมทัต

ภายในเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวเทาดำ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดลำลอง (ซึ่งสำหรับเขาก็คือเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนและกางเกงสแล็คเข้ารูป) กำลังยืนกอดอกมองวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบ รักษอุณหภูมิไว้ที่ 23 องศาฯ ตลอดเวลา เย็นยะเยือกเหมือนเจ้าของห้อง

ออด...

เสียงสัญญาณหน้าประตูดังขึ้นทำลายความสงบ เขมทัตถอนหายใจยาว พลางเหลือบมองนาฬิกา "มาแล้วสินะ..."

เขาจำได้ว่าแม่โทรมาฝากฝังลูกสาวเพื่อนสนิท 'น้องพริกหวาน' เด็กกะโปโลตัวเล็กๆ ที่เขาเคยเห็นเมื่อสิบปีก่อน ให้มาพักด้วยชั่วคราว เขมทัตเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องรับมือกับเด็กวัยรุ่นวุ่นวาย แต่เขาตั้งกฎเหล็กไว้ในใจแล้วว่า: ห้ามเสียงดัง ห้ามยุ่งย่าม และห้ามล้ำเส้น

มือหนาเอื้อมไปเปิดประตู

"สวัสดีครับ น้อ..."

คำทักทายของเขมทัตขาดห้วงไปกลางอากาศ ราวกับมีใครมากระชากกล่องเสียงเขาออกไป

ภาพตรงหน้าไม่ใช่เด็กหญิงตัวผอมเกร็งใส่แว่นหนาเตอะอย่างที่จำได้ แต่คือหญิงสาวร่างระหงในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเลือดนกที่สั้นกุดโชว์เรียวขาขาวผ่อง ผิวของเธอเนียนละเอียดเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่ขับเน้นดวงตาคู่โตให้ดูหวานเชื่อมและซุกซนในเวลาเดียวกัน

และที่สำคัญ... ส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอมันชัดเจนจนกระแทกตา โดยเฉพาะเนินอกอวบอิ่มที่ดันคอเสื้อคอวีลึกนั่นออกมา

"พี่เขมขา!"

ยังไม่ทันที่สมองอันชาญฉลาดของนักธุรกิจหนุ่มจะประมวลผลเสร็จ ร่างนุ่มนิ่มพร้อมกลิ่นหอมหวานเหมือนขนมหวานผสมวานิลลาก็พุ่งเข้าใส่เขาเต็มแรง

หมับ!

"เฮ้ย!" เขมทัตผงะถอยหลัง แต่แขนเรียวเล็กกลับโอบรอบเอวสอบของเขาแน่น หน้าสวยๆ ซุกเข้าที่อกแกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ

"งื้อออ... ไม่เจอกันตั้งนาน พี่เขมหล่อขึ้นเป็นกองเลยอะ! พริกคิดถึ๊งคิดถึง"

น้ำเสียงของเธอไม่ได้แค่ดัดจริต แต่มันมีความอ้อนที่ผสมความยั่วยวนแบบธรรมชาติ เขมทัตตัวแข็งทื่อ สัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นของหน้าอกหน้าใจที่เบียดเสียดอยู่กับอกเขาผ่านเนื้อผ้าบางๆ ความร้อนวูบวาบเริ่มก่อตัวขึ้นในร่างกายที่เคยเย็นเฉียบ

"ปล่อย... พริกหวาน ปล่อยก่อน" เขาพยายามแกะมือเธอออกด้วยท่าทีสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ (ซึ่งยากมาก)

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง สบตาเขาด้วยแววตาพราวระยับ "ทำไมต้องทำเสียงดุด้วยคะ? กอดน้องนุ่งนิดเดียวเอง เนื้อพี่เขมแน่นจัง... น่ากัด"

ประโยคท้ายเธอกระซิบเบาๆ แต่เขมทัตได้ยินชัดเต็มสองหู ขนอ่อนที่ต้นคอเขาลุกชัน

เขาดันไหล่เธอออกจนสุดแขน จัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ พยายามปั้นหน้ายักษ์ใส่ "นี่มันดึกแล้ว เข้ามาในห้อง เอากระเป๋าไปเก็บ แล้วฟังกฎของที่นี่"

พริกหวานไม่ได้ดูเกรงกลัวเลยสักนิด เธอยกยิ้มมุมปาก กวาดสายตามองพี่ชายมาดขรึมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหมือนราชสีห์มองเนื้อสเต็ก

"รับทราบค่ะบอส..." เธอทำท่าตะเบ๊ะแบบขี้เล่น ก่อนจะเดินลากกระเป๋าผ่านหน้าเขาไป จงใจเดินบิดสะโพกเล็กน้อยให้ชายกระโปรงพริ้วไหว "แต่กฎมีไว้แหกนะคะ พี่เขมไม่รู้เหรอ?"

เขมทัตมองตามแผ่นหลังเนียนและสะโพกกลมกลึงนั่นไป แล้วยกมือกุมขมับ เขาคิดผิด... นี่ไม่ใช่เด็กกะโปโล นี่มันระเบิดเวลาชัดๆ และดูเหมือนชนวนจะถูกจุดแล้วด้วย!