บทนำ

บทนำ

ในสวนราชวัง

สวนดอกเหมยในวังหลังบานสะพรั่ง

“คุณหนู! ช้า ๆ เจ้าค่ะเดียวล้มเอา”

เสียงของนางกำนัลดังขึ้นตามหลังของร่างบางของ เสิ่นเหยียนหลัวในวัยเพียงแปดขวบกำลังวิ่งเล่นท่ามกลางสวนดอกเหมยอย่างมีความสุข เสิ่นเหยียนหลัว เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของ กั๋วกงโหว และเป็นหลานสาวของฮองเฮาองค์ปัจจุบัน ฮองเฮามักพานางมาในวังด้วยความเอ็นดู มาเล่นกับ บุตรชายซึ่งจะขึ้นเป็น รัชทายาทองค์ต่อไป นางจึงเป็นที่รักของฮองเฮายิ่งนัก

“โอ้ย!!”

เสียงร้องแหลมใสดังขึ้นพร้อมแรงปะทะ เด็กหญิงร่างเล็กล้มลงนั่งกับพื้นหิมะ ดอกเหมยสีแดงร่วงหล่นกระจายเกลื่อน ใต้ต้นเหมยที่กำลังผลิบานกลางฤดูหนาว

เซียวอวี้เหิงในวัยสิบห้าปีหันกลับมามองเพียงครู่เดียว สายตาเย็นเฉียบไร้แววใส่ใจทอดผ่านเด็กหญิงที่ล้มอยู่ ก่อนเขาจะหันกลับไปเก็บดอกเหมยต่อราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ท่าทางนิ่งเฉยนั้นยิ่งทำให้บรรยากาศหนาวเย็นลงไปอีก

“ฮือ ๆ เจ็บ ๆ”

เสิ่นเหยียนหลัวร้องให้ออกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาแดงก่ำจากน้ำตาและความคับข้อง นางเงยหน้าจ้องแผ่นหลังของเด็กชายตรงหน้าด้วยความโกรธเคืองเล็ก ๆ แต่ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกไป นางที่เคยถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กนั้นมิอาจยอมรับต่อการเฉยเมยของเขาได้

ในจังหวะนั้นเอง เด็กชายอีกผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้านาง ท่าทางสุภาพ อ่อนโยน แตกต่างจากคนก่อนหน้าสิ้นเชิง

“เจ้าเจ็บตรงไหนหรือ”

น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นทำให้เสิ่นเหยียนหลัวชะงักเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเด็กชายตรงหน้าอบอุ่นและจริงใจจนหัวใจน้อย ๆ พลันเต้นแผ่ว รอยยิ้มเขินอายค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเปื้อนน้ำตา

“พี่… เฉิงอวี่ ข้าไม่เป็นอะไรเพคะ”

เซียวเฉิงอวี่อมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นมือออกมาประคองร่างเล็กของนางให้ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง มือของเขาอบอุ่น ต่างจากความหนาวของหิมะและสายตาเย็นชาของใครอีกคนที่ยังยืนอยู่ใต้ต้นเหมย

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้น นางกำนัลผู้ติดตามรีบวิ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่นและเป็นห่วง

“คุณหนู ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

เสิ่นเหยียนหลัวหันไปมอง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ข้าไม่เป็นไร”

นางกำนัลจึงค่อยคลายใจลงเล็กน้อย ครั้นเมื่อเหลือบเห็นบุรุษที่ยืนอยู่ใกล้ ก็รีบย่อกายลงคารวะอย่างนอบน้อม

“องค์ชายสาม”

เซียวเฉิงอวี่พยักหน้าเล็กน้อย แววตายังคงอ่อนโยนดังเดิม ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองจากแขนเสื้อ แล้วยื่นไปให้ เสิ่นเหยียนหลัว

นางรับมันมา ดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มหวานแย้มปรากฏบนใบหน้าเล็ก ๆ ราวกับความเจ็บปวดเมื่อครู่มลายหายไปพร้อมหิมะที่ละลาย

ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างสงบนิ่ง แต่แฝงความเด็ดขาด

“น้องสาม ไปกันเถอะ”

เซียวอวี้เหิงก้าวเข้ามา ร่างสูงสง่าของเขาเคลื่อนไหวอย่างมั่นคง น้ำเสียงและท่าทีไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

เซียวเฉิงอวี่หันกลับไปมองเสิ่นเหยียนหลัวอีกครั้ง ยิ้มอ่อนโยนให้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและเดินจากไปเคียงข้างพี่ชาย

ใต้ต้นเหมยที่ยังโปรยกลีบสีแดง เสิ่นเหยียนหลัวยืนมองแผ่นหลังของเซียวเฉิงอวี่ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าครั้นสายตาเลื่อนผ่านไปสะดุดกับแผ่นหลังของ เซียวอวี้เหิงที่ตั้งตรงแน่วช่างเย็นชายิ่งนัก นางเผลอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา แววตาที่ทอดมองเขานั้นแฝงความขุนเคืองอยู่ไม่น้อย ราวกับความไม่ถูกชะตาถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกพบ

ตั้งแต่วินาทีนั้น หัวใจของนางก็เอนเอียงไปหา องค์ชายสาม เซียวเฉิงอวี่ ผู้แสนอ่อนโยน นางอยากเป็นชายาของเขา อยากยืนอยู่เคียงข้างเขา

ตรงข้ามกับ องค์ชายใหญ่ เซียวอวี้เหิงผู้เย็นชากลับเป็นดั่งเงาเย็นที่นางไม่อาจทำใจเข้าใกล้ได้

ทว่าสวรรค์หาได้ฟังคำอธิฐานไม่

สิบปีผ่านไป เสิ่นเหยียนหลัวเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง ความปรารถนาเดิมยังคงฝังแน่นไม่เสื่อมคลาย นางเพียงอยากเป็นชายาของ องค์ชายสามเท่านั้น ภายใต้คำแนะนำของ องค์รัชทายาท ญาติผู้พี่ของนาง นางจึงหลงเชื่อในแผนการที่คิดว่าจะพานางไปถึงฝัน

แต่เมื่ออรุ่งอรุณมาเยือน ความจริงกลับโหดร้ายเกินคาด

เมื่อนางลืมตาตื่น บุรุษที่นอนเคียงข้างหาใช่ องค์ชายสาม เซียวเฉิงอวี่ไม่ หากเป็น องค์ชายใหญ่ เซียวอวี้เหิง ผู้ที่นางไม่เคยรักและไม่อยากผูกพัน ความบริสุทธิ์ที่นางเฝ้าถนอมกลับสูญสิ้นไปกับความผิดพลาดเพียงคืนเดียว

แม้นางจำต้องแต่งงานกับเขา ทว่าหัวใจกลับมอบให้แก่ องค์ชายสามอย่างหมดสิ้น กายนางอยู่เคียงเซียวอวี้เหิงเพียงเพื่อหลอกล่อ ปั่นหัว และสืบข่าวไปให้คนที่นางรัก นางทำเช่นนั้นซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า หักหลังครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่เคยตระหนักเลยว่า การกระทำเหล่านั้นกำลังผลักดันเขาให้ก้าวลึกลงสู่เส้นทางอำมหิต

ท้ายที่สุด เซียวอวี้เหิงกลายเป็นทรราชผู้โหดเหี้ยมจนผู้คนกล่าวขาน เลือดนองแผ่นดิน

และ เสิ่นเหยียนหลัว ผู้หลอกลวง ผู้หักหลัง กลับถูกคนที่นางรักที่สุดทอดทิ้ง ถูกคนที่นางผลักให้กลายเป็นปีศาจ ปลิดชีวิลงอย่างอนาถ

แต่นางกลับไปเกิดใหม่ไม่ได้เพราะ นางได้ทำกรรมกับเขาไว้มากเสียจน ดวงจิตทั้งสองนั้นกลับผูกไว้ด้วยกัน และ สวรรค์ให้โอกาสให้นางมาเกิดใหม่ในร่างเดิม เพื่อหยุด ทรราชผู้นี้

เริ่มต้น ภารกิจพลิกชะตารักทรราช