บทที่ 11

ท่ามกลางเสียงเพลงที่ไนต์คลับแห่งหนึ่ง ราชันย์กำลังนั่งดื่มอยู่กับแจ็คสัน เป็นการเลี้ยงฉลองการร่วมธุรกิจ แจ็คสันมาไนต์คลับแห่งนี้ด้วยที่เขาเคยได้ยินชื่อเสียงของไนต์คลับนี้ดีก็เลยอยากจะมา ราชันย์จึงอาสาเป็นเจ้ามือเลี้ยง แต่ในขณะที่ราชันย์กำลังนั่งคุยกับแจ็คสัน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเพราะมีข้อความเข้า เป็นคลิปวิดีโอที่นิสาถูกเพียงฟ้าภรรยาของเขา ตบกลางร้านอาหาร จนสภาพนิสาสะบักสะบอม

"เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับคุณราชันย์"

ราชันย์มองหน้าของแจ็คสัน เขารู้จักกับแจ็คสันและได้ร่วมงานก็เพราะว่านิสาเป็นคนช่วย ถ้าเกิดแจ็คสันรู้ว่านิสาถูกกระทำจากฝีมือภรรยาของเขา อาจจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีและทำให้แจ็คสันไม่ร่วมงานกับเขา

"พอดีว่าผมมีธุระด่วน คุณแจ็คสันนั่งดื่มก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะให้เพื่อนสนิทมาอยู่เป็นเพื่อนต้องขอโทษด้วย" แจ็คสันนั้นเข้าใจไม่ว่าอะไร ส่วนตัวราชันย์พอออกมา ก็รีบกดโทรหานิสาและได้รู้ว่านิสาอยู่ที่โรงพยาบาล เขาไม่รอช้าที่จะขับรถตรงมาโรงพยาบาลทันที

"คุณนิสา คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า ผมขอโทษด้วยผมไม่รู้ว่าภรรยาของผม..." ราชันย์เดินตรงเข้ามาในห้องพักฟื้นของนิสาด้วยความรู้สึกผิด ที่เพียงฟ้าภรรยาของตัวเองนั้นทำให้นิสาต้องเข้าโรงพยาบาล

"วันนี้คุณเพียงฟ้าโทรหาให้นิสาออกไปที่ร้านอาหารคุณรู้ใช่ไหมคะ" นิสาเธอมองหน้าของราชันย์ด้วยแววตาที่น่าสงสาร ใบหน้านิ่งดั่งกับคนที่รู้สึกไม่ดีกับเขา แต่แท้จริงแล้วเธอตั้งใจทำให้ราชันย์รู้สึกผิดเท่านั้น

"ผมขอโทษนะนิสา ผมไม่คิดว่าเพียงฟ้าจะทำแบบนั้น ผมคิดว่าเธอจะไปขอโทษคุณเฉย ๆ"

"คุณไม่ผิดหรอกค่ะคุณราชันย์ คุณเป็นผู้ชายที่แสนดี ผู้หญิงที่ไหนก็อยากได้อยากได้คุณ ไม่แปลกหรอกค่ะ ที่คุณเพียงฟ้าจะตามหึงตามหวงคุณ แต่ฉันนี่สิคอยติดร่างแหไปในทุก ๆ ครั้ง คุณเพียงฟ้าเข้าใจฉันผิดมาโดยตลอด ฉันแค่มอบแต่สิ่งดี ๆ ให้กับคุณแนะนำคนดี ๆ มาเจอคุณทั้งเรื่องธุรกิจ..."

"ผมรู้นิสา แล้วผมก็เป็นห่วงคุณมาก ผมขอโทษจริง ๆ ผมสัญญาว่ากลับไปผมจะไปจัดการเรื่องนี้ให้กับคุณ"

"คุณราชันย์คะ ฉันขอสารภาพตรงนี้เลยว่า ฉันรู้สึกกับคุณมากเกินกว่าเพื่อน แต่ฉันเข้าใจนะคะว่าคุณแต่งงานแล้ว"

นิสาสารภาพรักกับราชันย์ แต่สำหรับชายหนุ่ม ถึงแม้ว่าจะชอบนิสาที่เพอร์เฟกต์มีครบทุกอย่าง แต่เขารู้ตัวเองว่าแต่งงานกับเพียงฟ้าแล้ว

ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกผิดแปลกก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา

"ผม...ทำไมผมร้อนขนาดนี้" ราชันย์จับเสื้อสูทของตัวเองขยับส่ายไปมาดั่งกับว่าจะปลดออก ใบหน้าเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อมากมาย หน้าของเขาเริ่มเกิดรอยแดง เหมือนดังว่าเขาแพ้อะไรบางอย่าง แต่อาการที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่

"คุณราชันย์คะ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" นิสาลุกจากเตียง จับมือของราชันย์ที่พยายามปลดเนกไทตัวเองออก ท่าทางคล้ายจะช่วยให้เขาหายจากอาการทุกข์ทรมานนี้ การเข้าใกล้ของเธอกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มกว่าเดิม

"ไม่ ผมขอโทษนะครับ คุณนิสา ขอโทษจริงๆ"

คลื่นความรู้สึกแบบนั้นเกิดขึ้นกับราชันย์โดยที่เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไร ทำไมอยู่ ๆ อารมณ์ชั่ววูบถึงเกิดขึ้นในขณะที่นิสายืนอยู่ตรงหน้า ราชันย์นึกภาพตัวเองโอบกอดนิสาทั้งสองมือและกำลังจะทำสิ่งไม่ดี แต่เขารู้สึกตัวก่อน ถึงรีบหันหลังและเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของนิสา

"ช่วยพาฉันกลับบ้านให้เร็วที่สุด"

“เดี๋ยวค่ะ คุณราชันย์”

นิสาเดินตามราชันย์ออกมาแต่เห็นว่าลูกน้องของเขาพาเจ้านายกลับแล้ว ต่อให้เรียกยังไงก็ไม่หยุดจ้ำเดินออกไป

"โอ๊ย คนอะไรเดินเร็วจัง แผนไม่สำเร็จอีกจนได้" นิสากลับเข้าห้อง ทุบเข้าที่หมอนด้วยความหัวเสีย เพราะแผนการที่วางไว้ไม่สำเร็จ

ก่อนที่ราชันย์จะมาที่นี่ เขาได้ดื่มเหล้ามีสิ่งเจือปนเป็นยาปลุกเซ็กซ์โดยไม่รู้ตัว เพราะนิสาเป็นคนวางแผนไว้ตั้งแต่แรก แกล้งเข้าโรงพยาบาลเพื่อเรียกร้องให้ราชันย์เห็นใจ และยอมมาหา ในเวลาที่ยาออกฤทธิ์ขึ้นมา เขาก็จะต้องทำตามต้องการแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่าราชันย์จะปฏิเสธทั้งที่โดนยาแล้ว

"ผู้ชายคนนี้ทำไมดูเหมือนว่าปฏิเสธเธอล่ะนิสา ไหนเธอบอกว่าผู้ชายคนนี้มีใจให้ไง"

เพื่อนของนิสาหรือว่าเจ้าของร้านอาหารที่ตัดคลิปวิดีโอกล้องวงจรปิด ก็แอบอยู่ด้วย โดยที่ตั้งใจมาแอบถ่ายนิสากับราชันย์เพื่อเก็บเป็นหลักฐาน

"ไม่หรอก...เขาแค่เป็นสุภาพบุรุษ อย่าให้คุณพ่อคุณแม่ของฉันรู้เรื่องนี้นะ เดี๋ยวพวกท่านจะโกรธ"

นิสาเอ่ยกำชับกับเพื่อนสนิทของตัวเองกลัวว่าเรื่องที่ทำไม่ดีอย่าให้คุณพ่อคุณแม่ของเธอนั้นรู้

ราชันย์กลับบ้านมาด้วยความทุกข์ทรมาน เขารีบขึ้นไปเพื่อจะอาบน้ำดับความรุ่มร้อนเพื่อไม่ให้แย่ไปกว่านี้ เมื่อประตูเปิดออกราชันย์เห็นว่าเพียงฟ้านอนอยู่ที่เตียง สายตาอันพร่ามัวและความรู้สึกแบบนั้นเกิดขึ้นรุนแรงกว่าเดิม คล้ายได้กลิ่นหอมจากเรือนร่างหญิงสาวมากขึ้น ชักชวนให้มัวเมามึนงง เขาขึ้นคร่อมไปยังตัวของเพียงฟ้าที่นอนหลับ คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจไม่ทันได้ระวังและไม่คิดว่าราชันย์จะเข้ามาในลักษณะแบบนี้ ยิ่งเห็นท่าทางและสีหน้าดูผิดแปลกกว่าปกติ ยิ่งไม่ทำให้เธอรู้สึกดีได้

เพียงฟ้าพยายามที่จะสะบัดมือเพื่อให้ชายหนุ่มปล่อยมือเธอ แต่ด้วยความตัวโตและมือที่แข็งแรง ผสมกับการที่เขาไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ของตัวเองได้ จึงไม่ต่างกับการถูกบีบบังคับเลยสักนิด ใบหน้าของราชันย์ขยับไปยังซอกคอของเพียงฟ้า ซุกไซ้ทั้งซ้ายขวา

"คุณราชันย์ คุณยังไม่ได้สติอย่าทำแบบนี้" เพียงฟ้าถึงแม้ว่าอยากได้ความรักจากราชันย์แต่ไม่ใช่แบบนี้ที่เขาไม่รู้ตัวเอง

"โอ๊ย!! เจ็บ" ไม่เพียงแต่ใบหน้าที่ซุกไซ้ยังซอกคอของเพียงฟ้า แต่เขายังใช้ฟันและปากนั้นขบเม้มริมฝีปากแล้วฟันกันเข้าหากันจนหญิงสาวทนความเจ็บไม่ไหว เธอร้องออกมาพร้อมกับน้ำตา เรือนร่างบางสะดุ้งไปทั้งกาย

"คุณอยากให้ผมทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ อดทนสิ"

มีเพียงแต่เสียงคำพูดไร้การมองหน้าและสบตา เขาไม่หยุดการกระทำทั้งยังจู่โจมโดยอีกมือนั้นลูบไปยังเนินอกทั้งสองเต้า

"ราชันย์คุณตั้งสตินะคะ ถึงแม้ว่าฉันจะรักคุณ แต่ฉันไม่อยากมีอะไรกับคุณแบบนี้ ในตอนที่คุณไม่รู้สึกตัวอย่างนี้ และฉันเจ็บมาก"

ราชันย์หยุดชะงักการกระทำของตัวเอง เขาขยับใบหน้าเคลื่อนออกจากซอกคอของเพียงฟ้าจ้องมองหน้าของคนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้

"ผมไม่สามารถทนความรู้สึกแบบนี้ได้ ขอร้องช่วยผมระบายความรู้สึกนี้ได้ไหม"

เพียงฟ้ามองหน้าของราชันย์ เขาไม่เคยขอหรือว่าอ้อนวอนด้วยคำพูดแบบนี้เลย เขาคงทรมานกับร่างกายตัวเองจึงกล้าที่จะเอ่ยปาก

"ถ้าฉันยอม คุณจะรักฉันใช่ไหมคะ" ไม่ได้คำตอบจากเขา แต่การกระทำที่เขาสัมผัสบนเรือนร่างของเธอนั้นบ่งบอกถึงความนิ่มนวลมากกว่าก่อนหน้าที่เกิดขึ้น

"เบา ๆ ค่ะ ฉันยังไม่เคย"