ตอนที่ 2

หน้าห่วงใย เหตุการณ์นี้จะว่าไปก็ฟังดูแปลกๆ

“ร่างกายของเฟิร์นปกติดีทุกอย่างครับ… แต่ที่ไม่ปกติก็คือความทรงจำ… ”

“ยังไงกัน… เอ่อ… นี่อย่าบอกนะว่าหนูเฟิร์นจำอะไรไม่ได้เลย”

“เปล่าครับ… เฟิร์นจำได้ แต่กลับกลายเป็นว่าเฟิร์นจำผู้ชายทุกคนว่าเป็นผม… ”

เอิร์ททำหน้าเศร้า

“อ้าว… ทำไมเป็นแบบนี้”

หัวคิ้วของรุตย์ชิดเข้าหากัน ยังไงกัน? อาการแปลกๆ แบบนี้ตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ ก็เพิ่งเคยได้ยิน

“คุณหมอที่ตรวจอาการของเฟิร์นสรุปว่าเป็นภาวะสูญเสียความทรงจำครับ… ต้องค่อยๆ ดูแลกันไป หมอเชื่อว่าไม่นานก็จะหายได้เองครับ

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าตอนที่รถผมเกือบตกลงไปในคลอง เฟิร์นกรีดร้องเรียกผมเสียงดังลั่นขวัญเสีย หลับตาร้องกรี๊ดกอดผมแน่นด้วยความกลัวที่จู่โจมเข้าจับหัวใจแล้วพุ่งไปถึงสมอง… ทำให้ความจำสุดท้ายของเฟิร์นมีแต่ผม… ”

น้ำเสียงของเอิร์ทเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

“แล้วตอนนี้หนูเฟิร์นอยู่ไหน”

“หลับอยู่ในห้องครับพ่อ”

“โถ… น่าสงสารจริงๆ แต่พ่อเชื่อว่าไม่นานหนูเฟิร์นจะต้องหายเป็นปกติ อาการทางสมองมันเป็นเรื่องซับซ้อนต้องใช้เวลา แต่ก็ถือโชคดีมากแล้วที่ไม่พิกลพิการหรือเสียชีวิต”

รุตย์เอื้อมมือตบไหล่ ให้กำลังใจลูกชายอย่างคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอ

“ผมคิดว่าจะดรอปเรียนเอาไว้ก่อน เพราะว่าวันมะรืนตามโปรแกรมที่วางไว้ ผมจะต้องเดินทางไปต่างประเทศ”

ตอนนี้เอิร์ทกำลังเรียนปริญญาโท การเดินทางไปดูงานต่างประเทศครั้งนี้ถือเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนและการสอบของหลักสูตร

“เสียดายนะ… แกอุตส่าห์เรียนมาจนใกล้จะจบอยู่แล้วเชียว”

ผู้เป็นพ่อกล่าว

“แต่ผมไม่รู้จะทำยังไง… ”

ประกายความกังวล… ผุดวาบเข้ามาในดวงตาของเอิร์ทอีกครั้ง

ด้วยรู้ว่าอาการป่วยของเฟิร์นนั้นต่างไปจากคนทั่วไป ครั้นจะจ้างคนที่ไม่รู้จักมาดูแล ก็นึกห่วงเรื่องความปลอดภัยทั้งของเมียและทรัพย์สินภายในบ้าน

“เอางี้นะ… แกไปสอบให้สบายใจเถอะนะ ในระหว่างนี้พ่อจะอาสาช่วยเป็นคนดูแลเฟิร์นให้เอง”

นี่แหละคือสิ่งที่เอิร์ทอยากได้ยิน หลังจากนิ่งรอฟังคำตอบจากปากของบิดาอย่างใจจดใจจ่อ

“ขอบคุณครับพ่อ… ”

เอิร์ทกล่าวด้วยสีหน้าดีใจ ยกมือไหว้ขอบคุณบิดา เพราะว่าใจจริงก็นึกอยากไหว้วานให้เขาช่วยอยู่เป็นเพื่อนสะใภ้ แต่ก็อดเกรงใจไม่ได้… ด้วยรู้ว่าพ่อของตัวเองก็มีงานในไร่ในสวนให้ต้องดูแลเช่นกัน

“ผมเกรงใจจัง… แล้วงานในไร่ของพ่อล่ะครับ”

เอิร์ทมองใบหน้าของบิดา สะดุดตากับเค้าโครงหน้าที่ยังคงความหล่อเหลาเอาไว้ไม่สร่าง

จมูกของรุตย์โด่งเป็นสันสวยเพราะมีเชื้อแขก เหนือริมฝีปากมีแพหนวดสีดำหนา คั่นอยู่ตรงกลางระหว่างปลายจมูกกับปาก

เนื้อตัวของรุตย์กำยำล่ำสันไปด้วยมัดกล้ามอย่างคนที่อยู่กับงานหนักในสวนมาค่อน