ข้อตกลง#2

นับดาวหันไปมองก่อนจะชะงักเล็กน้อยชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า สูงโปร่ง หน้าตาหล่อสะอาดสะอ้าน ใส่แว่นกรอบบางเพิ่มความน่าเชื่อถือรอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นจนคนมองสบายใจ

"เอ่อ...ค่ะ"

ชายหนุ่มยิ้ม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับตราตรึงและอ่อนโยน

"ผมนภัทรครับผู้จัดการฝ่ายพัฒนาโครงการ หัวหน้าตัวจริงของคุณ"

นับดาวยิ้มตอบทันที เป็นรอยยิ้มหวาน ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำลงชั่วครู่ก่อนจะช้อนขึ้นมองเขาอย่างประหม่า พวงแก้มใสซับสีเลือดระเรื่อ

"สวัสดีค่ะ นับดาวค่ะ"

นภัทรพยักหน้ารับคำอย่างเชื่องช้า ทว่าดวงตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา ราวกับถูกมนต์สะกดบางอย่างตรึงไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบ "ผมรู้จักคุณอยู่แล้ว"

หญิงสาวหน้าแดงเล็กน้อย

"ข่าวดังขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

เสียงหัวเราะแผ่วพร่าดังขึ้นจากริมฝีปากของนภัทร เขามองเธอด้วยสายตาที่เดาทางไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงที่เขารู้สึกสนใจตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นจะกลายเป็นว่าที่คู่หมั้นของเจ้านาย

"ดังมากครับ"

หลังจากนั้นภัทรกลายเป็นคนที่คอยช่วยเหลือนับดาวแทบทุกเรื่อง

สอนงานพาไปแนะนำแผนกต่าง ๆ ช่วยตรวจเอกสาร

แม้แต่ตอนที่เธอทำงานผิดพลาดเขาก็ไม่เคยดุมีเพียงคำแนะนำอย่างใจเย็น

"ไม่เป็นไรครับ ครั้งแรกพลาดกันได้"

ต่างจากทิศเหนือโดยสิ้นเชิงที่มักพูดจาเย็นชาเสมอ

"งานแค่นี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอถ้าไม่เข้าใจก็ถามก่อนอย่าให้ต้องแก้งานซ้ำ"

นับดาวได้แต่เม้มปากเงียบ ๆ พยายามอดทน เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ความสนิทสนมระหว่างนับดาวกับ นภัทรเริ่มชัดเจนขึ้นทั้งคู่มักลงไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน

บางวันนภัทรก็ซื้อกาแฟมาฝากจนพนักงานหลายคนเริ่มแซว

"คุณภัทรจีบคุณดาวเหรอ นั้นคู่หมั้นคุณเหนือนะคะ"

"ดูแลดีเกินหัวหน้าแล้วนะคุณภัทร"

ทุกคนหัวเราะกันสนุกสนานส่วนนับดาวก็หัวเราะตาม

โดยไม่รู้เลยว่ามีคนคนหนึ่งกำลังนั่งมองผ่านกระจกห้องทำงานด้วยสีหน้าไม่พอใจทิศเหนือโยนปากกาลงบนโต๊ะ

"คุยอะไรกันนักหนา"

คิรินที่เข้ามาหาเพื่อนถึงกับเลิกคิ้ว อย่างแปลกใจ

"ใคร"

"ก็ยัยนับดาวกับผู้จัดการนั่นนะสิ"

คิรินหันไปมองตามก่อนจะหัวเราะออกมา

"แล้วมึงเดือดร้อนอะไรวะ"

"กูไม่ได้เดือดร้อน แต่เวลางานก็ควรทำงานสิ"

คิรินยิ้มมุมปาก อย่างรู้ทัน

"อ๋อเหรอหวงว่างั้น"

"หวงบ้าอะไรของมึง"

ทิศเหนือเถียงทันทีจนเพื่อนยิ่งขำหนักกว่าเดิม

แต่ในขณะที่นับดาวเริ่มมีนภัทรเข้ามาในชีวิต ชีวิตของทิศเหนือก็ยังไม่ต่างจากเดิมผู้หญิงยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเขาไม่ขาดสายไม่ว่าจะเป็นนางแบบนักแสดง อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังหรือไฮโซสาวในแวดวงธุรกิจแต่คนที่ดูจะสร้างปัญหามากที่สุดคือชลลดา

ลูกสาวนักธุรกิจพาร์ตเนอร์ของวรากรกรุ๊ป หญิงสาวสวยเฉี่ยวที่ประกาศตัวชัดเจนว่าชอบทิศเหนือและไม่เคยคิดจะยอมแพ้

แม้จะรู้ว่าเขามีคู่หมั้นแล้วก็ตาม วันหนึ่งชลลดาเดินเข้ามาในบริษัทพร้อมช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะตรงเข้าไปหาทิศเหนือกลางออฟฟิศ

"พี่เหนือคะ คืนนี้ไปทานข้าวกันนะ"

หญิงสาวพูดพร้อมคล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม ภาพนั้นบังเอิญอยู่ในสายตาของนับดาวพอดีหัวใจของเธอเจ็บจี๊ดขึ้นมาเล็กน้อย

แม้จะบอกตัวเองว่ากำลังตัดใจแต่ความรู้สึกก็ไม่ได้หายไปง่าย ๆ

ทว่าแทนที่จะเสียใจเหมือนเมื่อก่อนนับดาวกลับหันไปยิ้มให้

นภัทร

"คุณภัทรคะ เย็นนี้ว่างไหม"

นภัทรเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจนัก ความสงสัยฉายชัดขึ้นบนใบหน้าคมสัน เขาจ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความมึนงง

"มีอะไรหรือเปล่าครับ"

"ไปกินข้าวเป็นเพื่อนดาวหน่อยสิคะ"

มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นทันที แววตาที่จ้องมองมานั้นอ่านง่ายว่าเขารู้เท่าทันความนัยที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีปฏิเสธ ตรงกันข้าม เขากลับพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ ราวกับจะบอกว่าถ้าเธอต้องการแบบนั้น เขาก็พร้อมจะจัดให้ตามคำขอ

"ด้วยความยินดีครับ"

และนั่นเองคือภาพที่ทิศเหนือหันมาเห็นพอดี ภาพที่นับดาวกำลังหัวเราะกับผู้ชายคนอื่นโดยไม่ได้มองมาทางเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

เป็นครั้งแรกที่ทิศเหนือรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เขาเริ่มไม่ชอบใจเวลาที่มีผู้ชายคนอื่นอยู่ข้างเธอ

เช้าวันหนึ่งภายในสำนักงานใหญ่ของวรากรกรุ๊ป บรรยากาศในออฟฟิศที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบ

"วันนี้มีดารามาที่บริษัทเหรอ สวยมากเลย"

"นั่นอันดาหรือเปล่า"

สายตาของพนักงานหลายคนหันไปมองทางลิฟต์พร้อมกัน

หญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดเดรสรัดรูปสีครีมก้าวออกมาด้วยความมั่นใจผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนถูกปล่อยสยายอย่างสวยงาม

ใบหน้าคมสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต

ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความโดดเด่นอรัญญา พิชญ์กานต์

หรืออันดาหญิงสาวที่กำลังเป็นข่าวอยู่บ่อยครั้งในวงการบันเทิง

เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของทิศเหนือโดยไม่มีใครกล้าห้าม

เพราะทุกคนรู้ดีว่าเธอเป็นแขกประจำเจ้านาย

ก๊อก ก๊อก

"เข้ามา"

ประตูเปิดออกทิศเหนือเงยหน้าขึ้นจากเอกสารก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

"มาทำไม"

อันดาคลี่ยิ้มหวานจนตาหยี ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ

“คิดถึงเหนือไงคะ อันถึงมาหา”

ประโยคบอกรักง่าย ๆ ที่ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอ ทำเอาชายหนุ่มถึงกับส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“นี่คุณไม่มีอะไรทำหรือไง ถึงได้ขยันแวะมา”

“ก็...” หญิงสาวลากเสียงยาวในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับขณะส่งยิ้มให้ “ถ้าเป็นเหนือ อันก็พอจะมีเวลาว่างเสมอแหละค่ะ”

พูดจบเธอก็เลื่อนกล่องขนมที่วางติดมือมาด้วยไปวางไว้ตรงหน้าเขา “อันซื้อของโปรดมาฝากด้วยนะ ลองชิมดูสิคะ”

ทิศเหนือปรายตามองกล่องขนมเพียงแวบเดียว ก่อนจะพึมพำออกมาสั้น ๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า

“ขอบคุณ”

คนฟังเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ “แค่นี้เองเหรอคะ?”

“แล้วจะให้ฉันตอบว่าอะไร”

คำถามย้อนกลับมาห้วนสั้นไร้อารมณ์ แต่อันดากลับหลุดขำออกมาเบา ๆ เธอคุ้นชินกับกำแพงน้ำแข็งของเขาดีอยู่แล้วและความเย็นชานี่แหละ ที่เธอมองว่ามันคือเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้เธออยากเอาชนะใจเขาอยู่เรื่อยไป

ขณะเดียวกันนับดาวกำลังถือแฟ้มเอกสารเดินมาส่งที่ห้องผู้บริหาร

แต่ทันทีที่เดินมาถึงเธอก็เห็นภาพหญิงสาวสวยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของทิศเหนือ อันดายื่นมือไปจัดเนกไทให้ชายหนุ่มอย่างสนิทสนมราวกับเป็นเรื่องปกตินับดาวชะงักไปเล็กน้อย

แม้จะบอกตัวเองว่าตัดใจแล้วแต่หัวใจก็ยังรู้สึกแปลบขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

"คุณนับดาวใช่ไหมคะ"

เสียงหวานดังขึ้นอันดาหันมายิ้มให้รอยยิ้มสวยงามไร้ที่ติแต่แฝงความประเมินอยู่ลึก ๆ

"ค่ะ"

นับดาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ใบหน้าสวยหวานยังคงฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ดูอย่างไรก็ไม่ถึงดวงตา เธอไม่ได้แสดงความสะทกสะท้านหรือไหวหวั่นเลยสักนิดกับการที่มีผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ในห้องของทิศเหนือ ท่าทีที่นิ่งสนิทราวกับไม่แคร์นั้นกลับยิ่งดูทรงพลัง จนคนมองยังต้องเป็นฝ่ายที่รู้สึกอึดอัดแทน

"ฉันอรัญญานะ เรียกอันดาก็ได้"

หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้ก่อนมองนับดาวตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"คุณนี่เอง"

ประโยคสั้น ๆ ทำให้นับดาวขมวดคิ้วนิดหน่อย

"คะ?"

อันดาหลุดหัวเราะแผ่วพร่าในลำคอ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกดูแคลนอย่างเปิดเผย

"คนที่ผู้ใหญ่จับคู่ให้เหนือ"

บรรยากาศเริ่มแปลกไปทันทีทิศเหนือเงยหน้ามองอันดา แต่ไม่ได้พูดอะไรอันดายังคงยิ้ม

"น่ารักดีนะดูเด็กกว่าที่คิดซะอีก แต่จืดชืดไปหน่อยนะ"

แม้คำพูดจะฟังดูเป็นมิตรแต่นับดาวกลับรับรู้ได้ถึงความหมายบางอย่างเหมือนกำลังถูกเปรียบเทียบอยู่เงียบ ๆ