จากลา

ตื๊ดดดดดดด

เสียงมือถือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง โจวหว่านถิงงัวเงียควานหามือถือบนหัวเตียง ก่อนจะกดรับสาย

"ฮัลโหล อืมอาหงเหรอ มีอะไรง่วงอยู่ ห๊ะ!! จริงเหรอเครๆขออาบน้ำแป๊บอีกชั่วโมงเจอกัน"

โจวหว่านถิงเป็นดีไซเนอร์สมัครเล่น งานประจำคือเป็นพนักงานของบริษัทเอกชนเล็กๆแห่งหนึ่ง

และเพิ่งถูกไล่ออกเพราะไปต่อยลูกชายเจ้าของบริษัทที่มาทำอนาจารจับนมเธอ เนื่องจากตกงานพี่ชายจึงมารับแม่ไปอยู่ด้วยเพราะพี่สะใภ้คลอดพอดีจะได้ช่วยเลี้ยงหลาน

โจวหว่านถิงจึงหาเรื่องผ่อนคลายเพราะเธอได้เงินจากการออกแบบชุดราตรีสั้นและเครื่องประดับยกเซ็ท ก่อนจะกลับมาลุยหางานใหม่ทีหลัง เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบแปด ยังมีความสามารถมากมายที่เข้าตาบริษัทชั้นนำ

ตอนแรกว่ารีแลกซ์บินไปเที่ยวพม่าสักสามวันและข้ามมาเที่ยวและพักยาวๆที่เมืองไทยสักเดือนนึง แต่กลับได้ทริปเรือสำราญฟรีๆก็เอาสิ ค่าตั๋วไม่ใช่ถูกๆ ไปล่องเรือดีกว่า มีเงินเก็บอยู่แปดแสนหยวน ได้มาอีกสองแสนเที่ยวให้ลืมทุกข์ไปเลย เผื่อจะได้ผู้ชายสักคนมาตกล่องปล่องชิ้น

สามวันต่อมา

โจวหว่านถิงกับบหลี่หงก็มาถึงโรงแรมที่พัก พรุ่งนี้ต้องขึ้นเรือแล้วทั้งสองคนตื่นเต้นไม่น้อย ก่อนจะพากันเข้าโรงแรม

"นี่เสี่ยวถิง ฉับขอบใจเธอมากเลยนะที่ชวนฉันมาด้วย ความจริงแค่ลำพังค่าเช่าบ้าน ยังแทบจะหาลำบาก ฉันก็คงไม่มีปัญญามาเที่ยวแบบนี้หรอก"

"เอาน่า เธอเป็นเพื่อนคนเดียวของฉันนี่ อีกสามวันเป็นวันเกิดของฉัน ถือซะว่าหล่อนมาฉลองวันเกิดฉันไงย่ะ"

สองสาวหัวเราะให้กัน หลี่หงนั้นฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี เธอเป็นเพื่อนเรียนกับโจวหว่านถิงมาตั้งแต่มัธยม ทั้งคู่สนิทกันมากโจวหว่านถิงมักช่วยเหลือเพื่อนคนนี้เสมอมา

แปดโมงเช้า

โจวหว่านถิงกับหลี่หงต่อแถวเช็คตั๋วเพื่อขึ้นเรือ ไม่นานก็มาถึงคิวพวกเธอ จากนั้นก็มีเจ้าหน้าที่พาไปยังห้องพัก

เมื่อสองสาวเห็นห้องพักก็ตาโต มันสวยงามมากเรือรำนี้สัญชาติยุโรป จะไปแถบแสกนดิเนเวียใช้เวลาเดินทางไปกลับสี่เดือน

"ห้องพักหรูมาก ยายเกี้ยวไปกินข้าวกัน เขาว่าบนเรือมีอาหารทุกสัญชาติ ฉันพลาดไปเที่ยวเมืองไทยแล้วไปหาผัดไทยกับอาหารเวียดนามกินกันดีกว่า"

"อืมไปสิ อิ่มแล้วจะได้ไปนั่งเล่นแถวดาดฟ้าของเรือ เขาว่ากลางคืนกลางทะเลท้องฟ้าสวยมาก เพราะมันไม่มีแสงจากไฟนีออน"

สองสาวพากันไปกินอาหารจากนั้นก็ไปนั่งเล่นที่ดาดฟ้าของเรือ พวกเธอมักจะมาดูดาวทุกคืน สามวันผ่านมาแล้วคืนนี้นี้ทางเรือได้จัดวันเกิดเล็กๆให้กับเธอเพื่อเป็นของขวัญ โจวหว่านถิงน้ำตาซึม เมื่อเช้าแม่กับพี่ชายโทรมาอวยพรวันเกิดบอกให้เธอเที่ยวให้สนุก

"ขอบคุณทุกคนมากนะคะ ฉันขอดื่มให้กับทุกคนเลยค่ะ"

สักพักเห็นต้นเรือวิ่งกระหืดกระหอบมาหากัปตันเรือ โจวหว่านถิงเห้นสีหน้าเขาไม่ดีหลังจากที่ต้นเรือกระซิบบางอย่าง

"เอ่อ ทุกท่านขอขัดความสนุกก่อนนะครับ ผมอยากให้ทุกคนลงไปยังห้องพักก่อนนะครับ พอดีทางชายฝั่งแจ้งว่ามีพายุกำลังมาทางนี้ครับ โอ๊ะ รีบหน่อยครับเหมือนเขาจะเตือนเราช้าไปหน่อย พายุมาแล้วครับ"

ทุกคนถูกลมพัดแรงจนต้องเกาะเสาเรือ เกาะขอบกั้นเรือแน่น โจวหว่านถิงถูกคนชนจนล้มลง หลี่หงคลานมาหา แต่โจวหว่านถิงเห็นภาพเพื่อนเลือนลาง แต่กลับเห็นฉากบ้านเรือนโบราณชัดขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนจะสลัดศีรษะเอาภาพหลอนนั้นออกไป คว้ามือถือได้ก็รีบกดโอนเงินให้คุณแม่ทั้งหมดแปดแสนและโอนให้หลี่หงสองแสน

คิดไว้หากเธอไม่รอดแม่จะได้ไม่ลำบาก จากนั้นก็ประคองตัวเองเพื่อลงมาจากดาดฟ้าของเรือ แต่กับถูกคนชนจนเธอเซไปชนเข้าขอบกั้นเรือและถูกเบียดจากฝูงชนที่พยายามแย่งกันลงบันไดไปด้านล่าง

โจวหว่านถิงถูกชนจนตกลงไปในทะเลโดยไม่มีใครเห็น ไม่นานพายุก็ผ่านไปเหมือนกับว่าเมื่อสักครู่ไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น

หลี่หงมองหาเพื่อนก็ไม่เจอเห็นแต่มือถือตกอยู่ ได้ยินเสียงเรียกเข้าจึงรับสาย เป็นคุณแม่ของโจวหว่านถิงถาวว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่าอยู่ๆโอนเงินมาให้แม่หมดบัญชี แล้วจะเอาที่ไหนใช้

หลี่หงที่กำลังงงอยู่ก็มีข้อความแจ้งเตือนว่าโจวหว่านถิงโอนเงินให้เธอเช่นกัน พร้อมกับข้อความที่ว่า หากฉันไม่รอดเธออย่าลืมมาไหว้หลุมศพฉันนะ

หลี่หงร้องไห้โฮตามหาเพื่อนทั่วเรือ แต่ไม่พบจนมีคนเห็นผ้าพันคอลอยอยู่ในทะเลจึงรู้ว่ามีคนตกลงไป ไม่สามารถให้เจ้าหน้าที่ค้นหาได้

ดูเหมือนว่าความลึกของทะเลไม่สามารถค้นหาและงมร่างเธอขึ้นมาได้ ทุกคนบนเรือไว้อาลัย พร้อมกับโปรยดอกไม้ให้กับเธอ ลาก่อนโจวหว่านถิงขอจงสถิตถ์อยูบนสวรรค์