ข้าอยากเห็นเจ้าเจ็บปวด

ไม่นานก็ต้องตื่นเพราะมีมือมากระชากร่างนาง ซ่างกวนหลิวหยางนั่งรอเยาะเย้านางอยู่ที่ห้องหนังสือ

เขารอให้นางมาคุกเข่าขอร้อง แต่คนของเขากลับอกว่านางเช่าโรงเตี้ยมนอนไม่กลับจวน ทำให้เขาโมโหจนต้องมาตามเอง

"โจวหว่านถิง จะเล่นแมวจับหนูกับข้าหรือ พรุ่งนี้เจ้าเก็บข้าวของแล้วออกจากจวนข้าไปซะ แต่วันนี้เจ้าต้องกลับเดี๋ยวนี้ อยากให้คนทั้งเมืองหลวงหัวเราะเยาะข้าใช่ไหม จึงไม่กลับบ้านห๊ะ"

โจวหว่านถิงโงนเงน นางตัวร้อนเพราะพิษไข้มองหน้าคนที่บีบแขนนางอยู่ก็นึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในแคว้นที่ไม่มีในประวัติศาสตร์ อาจเป็นที่ไหนสักที่บนโลกใบนี้ แต่ไม่ไหวแล้วจากนั้นก็ทรุดลง

ซ่างกวนหลิวหยางถึงกับตกใจโอบร่างบอบบางไว้ด้วยสัญชาตญาน นางตัวร้อนมากเลย มีชามยาวางไว้ แปลว่านางเรียกหมอมาตรวจแล้ว

"อาฝู ไปเตรียมรถม้าส่วนเด็กคนนี้เจ้าอุ้มนางไปด้วย หลับเป็นตายเยี่ยงนี้ยังกล้ามาค้างอ้างแรมข้างนอก"

จากนั้นก็อุ้มร่างที่สลบสไลของโจวหว่านถิงกลับจวนอ๋องทันที ซ่างกวนหลิวหยางอุ้มร่างบบางไว้แนบอก รถม้าคันนี้เล็กไม่สามารถให้นางนอนได้

กลิ่นกายของนางทำให้เขาคิดถึงเรื่องคืนนั้น แม้จะถูกนางวางยา แต่เขาก็ยอมรับว่าเขาสุขสมยิ่งนัก ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดหมดไปแล้ว เขายังร่วมรักกับนางอีกสองครั้งจนรุ่งสาง

แต่คืนแต่งงานเขารังเกียจนางบีบคอนางเกือยตาย เพราะนางเอ่ยถึงชิงเสี่ยวหว่าน อดีตคนรักในวัยเด็กของเขาที่ถูกนางผลักตกน้ำจนเสี่ยวหว่านเจ็บไข้จนจากไป

วันนี้นางเป็นไข้คงเพราะผลกรรมสนอง รถม้ามาถึงจวน ซ่างกวนหลิวหยางพานางไปไว้ที่เรือนร้างเช่นเดิม ไม่แม้แต่จะห่มผ้าให้นางสักผืน นางควรป่วยตายไปซะ

เช่นเดียวกับที่เสี่ยวหว่านทรมานเพราะถูกนางทำให้ป่วยจนตาย จากนั้นเขาก็สบัดแขนเสื้อจากไป โจวหว่านถิงตื่นตั้งแต่เขาอุ้มนางลงมาแล้ว แต่ไม่อยากเผชิญหน้ากับคนๆนี้จึงจงใจแกล้งหลับ

"ท่านอ๋อง จะไม่ตามท่านหมอหรือพ่ะย่ะค่ะ พะชายานางจับไข้หนักยิ่งนัก กระหม่อมจะตามหยวนานไห่มานะพ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่ต้อง สตรีจิตใจชั่วช้าเช่นนี้ ปล่อยนางตายไปนั่นแหละถือว่าชดใช้ให้เสี่ยวหว่านแล้ว กลับเรือนข้ายังมีงานค้างอยู่"

เสียงฝีเท้าเดินจากไปแล้ว โจวหว่านถิงนอนร้องไห้ ส่วนนึงเป็นความรู้สึกเจ้าของร่างที่ทิ้งไว้ อีกส่วนเป็นเพราะเธอคิดถึงแม่ พี่ชายและเพื่อนสาว

ไม่รู้ว่าพวกเขาจะหาศพของเธอเจอไหม ทะเลลึกขนาดนั้น ก่อนจะหาความทรงจำของร่างนี้ว่ามีอะไรเหลืออีกบ้าง

เหมือนมารดาจะยื่นกล่องไม้เล็กๆขนาดกว้างห้าชุ่นยาวสิบชุ่นให้นาง ก่อนจะบอกว่าหากวันใดไร้ที่พึงหรือไร้ทางไปก็ให้เปิดออก

กล่องนั้นเป็นสมบัติชิ้นเดียวของนาง เป็นสินเดิมที่มีเพียงแค่ชิ้นเดียว โจวหว่านถิงเก็บมันไว้กับตัวตลอดเวลา

โจวหว่านถิงค่อยเลื่อนสลักออกจนในที่สุดก็เปิดกล่องได้ ในนั้นมีสัญญาที่ดินในเมืองผิงอันที่มีคนเช่าอยู่ เงินค่าเช่าจะถูกจ่ายผ่านร้านฝากเงินทุกเดือน

มีป้ายเบิกเงินของร้านฝากเงินมีเงินอยู่ในนั้นห้าหมื่นตำลึง และยังมีโฉนดที่ดินในหมู่บ้านเสวียนหยางประมาณสิบหมู่

มีทะเบียนบ้านที่เป็นชื่อของนางกับเสี่ยวชุ่ย ท่านแม่เก็บเสี่ยวชุ่ยมาจากนั้นก็เลี้ยงคู่กันกับนางและรักเหมือนบุตรสาวอีกคน

ดูเหมือนท่านแม่จะเตรียมพร้อมให้ร่างเดิม เฮ้อแต่ร่างเดิมนี่นะกลับไปหัวปักหัวปำกับคนแบบซ่งกวนหลิวหยางเสียได้

โจวหว่านถิงตัดสินใจแล้วว่าจะหนีจากจวนอ๋อง อีกครึ่งเดือนเขาจะแต่งโจวลิ่วผิงเข้าจวนอาศัยช่วงที่คนพลุกพล่านแอบออกไปกับเสี่ยวชุ่ย มีเงินที่ท่านแม่เก็บไว้ให้มีที่ดินมีบ้าน เสื้อผ้าค่อยไปซื้อเอาข้างหน้า จากนั้นก็นอนหลับเพราะพิษไข้

ซ่างกวนหลิวหยางเองก็นอนไม่หลับคิดถึงแต่ร่างบางที่เขาเคยครอบครอง วันนี้นางแปลกไปไม่น้อยเลย เขาไม่ต้องการโจวลิ่วผิงแต่อยากให้พี่น้องมาตีกันเอง นางจะไม่มีวันได้สงบสุข เพราะนางพรากเสี่ยวหว่านไปจากเขา

"โจวหว่านถิงข้าเปลี่ยนใจไม่หย่าเจ้าแล้ว อยากเห็นเจ้าเจ็บปวดที่ถูกน้องสาวได้รับความรักจากข้า หึ"