Chapter 14 : พนัน

"น้องอลิน ตอนนี้อยู่ที่ไหน"

ผมสะกิดพนักงานสาวที่กำลังคุยกับเธอ เพื่อจะบอกว่าให้เปิดสปีคเกอร์โฟนหน่อย เพราะผมอยากได้ยินเสียงเธอด้วย

(เอ่อ...อยู่คอนโดค่ะ) ฟังจากเสียงเธอแล้ว มันดูไม่สดใส ไม่เหมือนตอนที่เธอปากดีใส่ผมเลย

ผมจึงทำท่าบอกให้พนักงานสาวกดวางสาย

"โอเค งั้นพี่ไม่รบกวนแล้ว มีอะไรก็โทรมาหาพี่ได้ตลอดเลยนะ"

เมื่อพนักงานสาวกดวางไปแล้วเรียบร้อย ผมจึงเอ่ยขอบคุณเธอ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าเธออยู่ที่ไหน ผมจึงรีบเดินออกจากแผนกเพื่อไปหาเธอที่คอนโดทันที แต่เมื่อก้าวเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของไอพัฒน์ก็พูดขึ้น

"คุณรู้หรอว่าคอนโดอลินอยู่ที่ไหน"

"รู้สิ ผมรู้เกี่ยวกับเธอทุกซอกทุกมุม" ผมพูดเน้นคำว่า ทุกซอกทุกมุม แล้วทำหน้าเย้ยหยันใส่ ให้รู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

ผมมองไปยังใบหน้าของไอพัฒน์ตอนนี้มันกำลังมีสีหน้าที่เรียบนิ่งแต่ขบกรามแน่น คงข่มอารมณ์ความโกรธของตัวองอยู่

จริงๆที่ผมลงมาหาเธอก็แค่ต้องกาที่ะจรแสดงให้ไอพัฒน์มันเห็นว่าผมมีความสนิทสนมกับเธอมากกว่ามันหลายเท่า แต่จริงๆแล้วผมรู้เกี่ยวกับตัวเธอน้อยมาก ผมแค่อยากจะเอาชนะมันก็เท่านั้น ผมไม่ชอบที่มันมาหลอกด่าผม แล้วยังมาบอกผมอีกว่าชอบเธอ

"ขอตัวไปหาเธอก่อน" ผมยักคิ้วใสพร้อมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่วายทิ้งบอมบ์ให้มันประสาทเล่นๆ แล้วรีบเดินไปยังลิฟท์เพื่อไปที่ลานจอดรถทันที

คอนโดxxx (อลิน)

เมื่อผมมาจอดรถที่หน้าคอนโด แล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าผมไม่รู้นี่หว่า ว่าเธออยู่ห้องไหน แล้วนี่จะบอกกับพนักงานยังไงว่าผมมาหาใคร แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ ผมนั่งคิดอยู่ในรถไม่นานก็ต่อสายโทรหาฝ่ายHRเพื่อขอข้อมูลประวัติที่อยู่ของเธอ หวังว่าในที่อยู่เธอคงเขียนที่คอนโดนี้นะ

(ต่อสายโทรหาฝ่ายHR)

"ฮัลโหล ผมขอรู้ที่อยู่ประวัติของอลิน พนักงานใหม่หน่อย"

(นั่น...อ่ะ คะ คุณเดย์)

"ผมขอที่อยู่ประวัติอลิน บอกผมหน่อยว่าใช่ที่คอนโดxxxไหม"

(ค่ะ ค่ะ สักครู่นะคะ)

ผมรอฝ่ายHRค้นหาประวัติของเธอ สายตาก็มองไปยังด้านบนของคอนโด ใจผมอยากจะรู้ว่าเธอเป็นอะไรทำไมถึงต้องลางานทั้งๆที่เพิ่งมาทำงานได้แค่วันเดียว หรือเพราะคนซุบซิบนินทากันหนาหู มันก็ไม่น่าใช่ เมื่อวานเธอยังต่อว่าคนที่นินทาเธออยู่แบบไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น หรือว่าเรื่องเมื่อเช้าที่ห้องทำงานผม...

(คุณเดย์คะอยู่ไหมคะ)

"อืม"

(น้องลินนรา อยู่คอนโดxxx ชั้นxxห้องxxxค่ะ)

"ขอบคุณ" ผมกดวางสายแล้วลงจากรถเพื่อเข้าไปยังในตัวของคอนโด

เมื่อผมกำลังเดินไปที่ลิฟท์พนักงานต้อนรับก็เอ่ยทักผมขึ้น

"เอ่อ...คุณพักอยู่ที่นี่หรือเปล่าค่ะ"

"เปล่าครับ"

"มาหาใครคะ" ผมยืนลังเลอยู่ว่าจะตอบออกไปยังไงดี

"แฟนผมลินนราเธออยู่ที่นี่ ผมต้องบอกชั้นกับเลขห้องด้วยไหม" ผมรู้ตัวว่าตอนนี้กำลังไม่สบอารมณ์ที่มีคนมาขัดจังหว่ะที่กำลังจะขึ้นไปยังห้องของเธอ

พนักงานทำหน้างุนงง คงเพราะกังวลมั้งว่าผมจะใช่แฟนของเธอหรือเปล่า

"มีปัญหา?" ผมขึ้นเสียงทำหน้าดุใส่พนักงานต้อนรับ

"มะ ไม่มีค่ะเชิญค่ะ"

เมื่อพนักงานปล่อยให้ผมขึ้นไปหาเธอได้ ผมจึงรีบเดินไปยังลิฟท์แล้วกดชั้นที่เธออยู่ทันที

ติ๊ง

เมื่อมาถึงชั้นที่เธออยู่ผมก็รีบเร่งฝีเท้าเดินหาเลขห้องของเธอ "อยู่แม่งสุดเลย" ตอนนี้ผมหยุดอยู่ที่หน้าห้องเธอแล้วเรียบร้อย ไม่รอช้าผมกดออดจากหน้าห้องเธอ

ผ่านไปไม่นานนักทุกอย่างยังคงเงียบผมจึงเร่งกดออดรัวๆแม่งเลย...

Part อลิน

ตอนนี้ฉันเดินทางกลับมาถึงคอนโดแล้ว หลังจากที่ขอลางานกับบอสไป ฉันรู้สึกเหนื่อย เซ็ง ไม่อยากเจอหน้าใคร ทำไมการทำงานของฉันแค่ในวันเดียวมันถึงวุ่นวายขนาดนี้ ที่บอกว่าวุ่นวายไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นเพราะใครคนหนึ่ง คนที่ว่าก็คือเขา แถมตอนนี้ยังมีบอสเพิ่มมาอีกคน ไม่รู้ทำไมพอเข้ามาทำงานที่นี่ถึงได้มีแต่เรื่อง แล้วแบบนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ได้อีกนานแค่ไหน

เอาเป็นว่าฉันจะอยู่และอดทนให้มากที่สุด พยายามหลบหลีก ได้ไม่ได้ก็อีกเรื่อง ขอเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากการทำงานก่อน ฉันมาเพื่อทำงาน ไม่ได้มาเพื่อมีปัญหากับใคร รอถึงช่วงผ่านโปรก็ยังดี แล้วค่อยหางานใหม่ก็คงไม่นานเกินไป แต่ก็อีกตั้งสี่เดือนแหน่ะ ไม่รู้ในช่วงเวลาที่ยังอยู่ที่บริษัทฉันจะต้องพยายามหลบเขาได้มากน้อยแค่ไหน

ในขณะที่ฉันกำลังนอนคิดเรื่องราวต่างๆจู่ๆเสียงโทรศัพท์ฉันมันก็ดังขึ้น ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา

"พี่ตาล" ฉันพูดออกเสียงแต่ยังไม่ได้รับโทรศัพท์ เพราะกำลังงงอยู่ว่าพี่ตาลโทรมามีเรื่องอะไร ในเมื่อฉันบอกพี่ตาลไปแล้วว่าฉันขอลาครึ่งวัน

"ค่ะพี่ตาล"

(น้องอลิน ตอนนี้อยู่ที่ไหน) พี่ตาลถามทำไม จะมาหาฉันหรอ นี่มันยังเวลางานอยู่เลยนะ

"เอ่อ...อยู่คอนโดค่ะ" แล้วทำไมเวลาพี่ตาลพูดเสียงมันก้องๆจังหล่ะ หรือโทรศัพท์ฉันจะมันจะรวน ฉันเลยยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูแล้วดูว่าโทรศัพท์ฉันมีปัญหาอะไรไหม ซึ่งก็ไม่เป็นอะไร

(โอเค งั้นพี่ไม่รบกวนแล้ว มีอะไรก็โทรมาหาพี่ได้ตลอดเลยนะ)

"ค่ะพี่ตาล" ฉันกดวงสายด้วยความงง โทรมาเพื่อแค่ถามว่าฉันอยู่ไหนเนี่ยนะ

ขอนอนพักสมองสักหน่อยดีกว่า ตอนนี้มันปวดหัวตุบๆ คงเพราะเครียดกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ฉันที่กำลังนอนหลับอยู่ ต้องสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงออดจากด้านนอกห้องฉัน

"ใครมาเวลานี้" พี่ตาลหรอไม่น่าใช่ เพราะเขาไม่ได้บอกว่าจะมาหา หรือจะเป็นเพื่อนสาวของฉันทั้งสอง ฉันเลยเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์กดเข้าไลน์ ก็ไม่มีใครบอกว่าจะมาหาฉันเลยหนิ คุณพ่อคุณแม่หรอ ไม่น่านะ เพราะว่าเวลานี้ทั้งสองคนคงทำงานอยู่ ครอบครัวฉันเปิดบริษัททัวร์ ซึ่งไม่ได้ถึงกับใหญ่โตมากมาย แต่ก็มีคนมาใช้บริการไม่ขาดสาย

จู่ๆเสียงออดก็กดดังอีกรอบแต่กดรัวมาก ออดห้องฉันจะพังก่อนไหม

"ค่าๆ กำลังจะไปเปิดประตูให้เดี๋ยวนี้ เลิกกดออดได้แล้วเดี๋ยวมันพัง ไม่อยากซ่อม" ฉันตะโกนให้คนข้างนอกได้ยินว่าฉันกำลังเดินมาเปิดประตูให้

เมื่อเปิดประตูออกฉันถึงกับต้องตกตะลึง เพราะคนที่กดออดรัวๆคือเขา

"คุณขึ้นมาได้ยังไง"

"ลิฟท์"

"รู้ว่าขึ้นลิฟท์มา แต่พี่พนักงานด้านล่างทำไมปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้ามาได้"

ฉันพูดจบเขาก็ชะเง้อมองเข้ามายังภายในห้องแล้วรีบแทรกตัวเดินเข้ามาในห้องฉันทันทที คนอะไรไม่มีมารยาทเอาซะเลย

"เมื่อกี้เธอว่างไนะ"

"เปล่าหนิ" เขาไม่ได้ยินที่ฉันพูดวว่าเขาคือคนแปลกหน้า คงเพราะมัวชะเง้อมองข้างในห้องฉันอยู่เลยไม่ได้ฟัง

"นี่คุณ ขอเจ้าของห้องหรือยังว่าให้เข้ามาไหม ออกไป"

"ปากดีได้แล้วหนิ"

"คุณมาทำไม"

"ถามอะไรโง่ๆ มาหาเธอดิ"

"มาหาฉัน"

"นี่คุณจะตามหลอกหลอนฉันไปถึงไหน ที่คุณทำในห้องทำงานนี่มันไม่พอว่างั้น"

พอฉันพูดว่าที่ห้องทำงาน จู่ๆสีหน้าแววตาของเขาก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้น ฉันอยากจะตบปากตัวเองจริงๆไม่น่าพูดเรื่องในห้องทำงานออกมาเลย

แถมตอนนี้ฉันและเขายังอยู่ในห้องกันสองคน แล้วฉันก็ปล่อยให้เขาเข้ามาภายในห้องฉันอย่างง่าย

"คุณฉันขออยู่คนเดียว คุณกลับไปเถอะ ฉันอยากพักผ่อน"

"เธอเป็นอะไร ฉันไปที่หาที่โต๊ะก็ไม่อยู่"

"จะมาหาฉันทำไม ในเมื่อคุณเพิ่งจะ...." ฉันนึกขึ้นได้ว่าไม่ควรพูดเรื่องนั้นซ้ำ เดี๋ยวเขาเกิดทำอะไรขึ้นมาฉันนั่นแหล่ะที่จะแย่

"เพิ่งจะอะไร หืมแม่สาวน้อย" เขาพูดแล้วค่อยๆเดินช้าๆตรงมาหาฉัน สีหน้าท่าทางของเขาบ่งบอกถึงความหื่นกาม ความต้องการเหมือนในช่วงเช้าที่ผ่านมา เห็นแบบนั้นฉันจึงค่อยๆถอยหลังทีละก้าว เพื่อไม่ให้เขาเข้ามาถึงตัวฉันได้ ฉันไม่อยากให้เหตุการณ์เมื่อตอนเช้ามันเกิดขึ้นอีก แต่...ณเวลานี้ ตอนนี้ มันจะซ้ำรอยอีกไหม ฉันจะต้องทำยังไง

"คุณ ถ้าไม่ออกไปฉันโทรเรียกรปภ.แน่ ข้อหาบุกรุก"

"หรออออออ" เขาทำหน้าทำตาทะเล้นใส่ลากเสียงยาว

"ผมบอกกับพนักงานข้างล่างว่าคุณคือแฟนผม"

"คุณจะบ้าหรอ ไปบอกแบบนั้นได้ยังไง ฉันเสียหายนะ"

"เสียหายบ้าบออะไร ไม่ดีหรือไงมีคนหล่อๆมาบอกว่าคุณเป็นแฟนผม"

"ฉันไปเป็นแฟนคุณตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาทำท่าครุ่นคิดแล้วค่อยๆผ่อนยิ้มออกมา

"อยาหาเรื่องสนุกๆทำไม"

"อะไรของคุณ"

"พนันกันไหมหล่ะ ใครรักใครก่อนคนนั้นแพ้" นี่มันเป็นเกมของเขาหรือว่ายังไง หรือว่าฉันควรที่จะลองพนันกับเขาดู เพราะถึงยังไงฉันก็ยังต้องทำงานที่บริษัทพ่อเขาอยู่ดี

"สำหรับฉันไม่มีวันนั้นแน่ นายก็อย่าเผลอมารักฉันก่อนก็แล้วกัน" นี่เท่ากับว่าฉันยอมพนันกับเขาแล้วใช่ไหม มาถึงขนาดนี้ละ ยังไงฉันก็ไม่พ้นเขา เกมนี้ฉันต้องชนะ

"แล้วถ้า...เธอแพ้หล่ะ"

"ก็แล้วแต่คุณสิ" ดวงตาเขาเจ้าเล่ห์มากกว่าเดิม ฉันควรจะมีข้อเสนอให้เขาสักหน่อยสิ ปากไวนักยัยอลิน

"ถ้าฉันชนะเธอต้องแต่งงานกับฉัน"

"ว่าไงนะ"

"จะตะโกนทำไมอยู่ใกล้แค่เนี้ยะ หนวกหูชะมัด"

"แต่งงาน นี่คุณบ้าไปแล้วหรอ"

"ฉันบ้าได้มากกว่านี้อีก ลองไหมหล่ะ ตอนนี้เลยก็ได้นะ" พูดจบเขาเดินสำรวจรอบๆห้องฉัน ฉันจึงเดินตามหลังเขาด้วยความอยากรู้

พรึ่บ~

"คุณ...ปล่อย" จู่ๆเขาก็หันหลังเข้าจู่โจมแล้วอุ้มฉันขึ้นในท่าเจ้าสาว

ฉันดิ้นสุดแรงเพื่อให้ตัวฉันออกจากวงแขนที่เขากำลังอุ้มฉันอยู่ ถึงเขาจะปล่อยฉันลงไปกับพื้นโต้งๆฉันก็ยอมเจ็บดีกว่าให้เขามาอุ้มฉันอยู่แบบนี้

"หยุดดิ้น" เขาตวาดขึ้นเสียงใส่ แล้วลอบมองเข้าไปยังห้องนอนที่ฉันที่เปิดอยู่ ฉันเห็นแววตาของเขาก็รู้ในทันทีว่ากำลังคิดอะไร

"คุณ ไม่ได้นะ ปล่อย"

"อื้มม เตียงกว้างดี ทำได้หลายท่าหน่อย"

"ปล่อย" ฉันตะโกนสุดเสียง แล้วใช้มือทั้งทุบ ทั้งขย้ำเข้าไปที่หัวของเขา

"โอ้ยยย ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก ได้!"