1.บทนำเรื่องผู้ชายร้ายแต่รัก

เด็กหญิงวัยสิบขวบ มองคนที่เดินมาหาตัวเอง แล้วดึงตัวเข้าไปกอด ด้วยความไม่เข้าใจ ทุกคนที่มาที่นี่ ร้องไห้ ปิ่มใจจะขาด แล้วก็เอ่ยปาก พร่ำบอกว่า สงสารเธอเหลือเกิน

"น้องมิ้นท์ น่าสงสารเหลือเกินลูก"

คุณป้า ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณแม่ ดึงตัวเธอเข้าไปกอด แล้วซับน้ำตาของตัวเอง ไปด้วย ก่อนจะดึงตัวสามี ให้เข้ามาหา หลานสาวตัวน้อย

"น่าสงสารเหลือเกิน ที่ต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก"

คุณลุงเอ่ยเสียงเรียบ แล้วก็เงยหน้ามองผู้เป็นน้องเขย ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"ถ้าเลี้ยงหนูมิ้นต์ไม่ได้ ก็บอกพี่นะ ครอบครัวพี่ มีลูกสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน กับหนูมิ้นต์ เด็กวัยไล่เลี่ยกัน อยู่ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องห่วงมาก"

คุณลุงบอกกับคนเป็นพ่อ แล้วยิ้มให้กับภรรยาตัวเอง อย่างมีแผนการในใจ

"ไม่เป็นไรครับ ผมดูแลใบมิ้นต์เองได้"

ชายวัยสามสิบห้าปี บอกกับลูกพี่ลูกน้องของภรรยาผู้ล่วงลับ เค้าอยู่กับลูกได้ ลูกสาวเพียงคนเดียว ที่เป็นตัวแทนของภรรยา ที่เสียไป

ชายหญิงวัยเกือบหกสิบปี ดึงตัวหลานสาวคนเดียวเข้ามากอด ด้วยความสงสาร ลูกสาวตัวเองบุญน้อยเหลือเกิน ที่อยู่ได้ไม่นาน ก็จากลาโลกนี้ไป มีเพียงใบมิ้นต์ หลานสาวคนเดียว ที่อยู่ เป็นตัวแทน ให้ตายายชื่นใจ

"ไปอยู่เหนือกับตากับยายไหมลูก ตากับยายจะเลี้ยงดู หนูเอง"

เด็กหญิง กอดคุณยายแน่น สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวคุณยายที่เป็นกลิ่นคุ้นเคย แล้วส่ายหน้า

"หนูมิ้นต์ จะอยู่กับคุณพ่อค่ะ คุณพ่อไม่มีคุณแม่แล้ว หนูมิ้นต์จะอยู่กับคุณพ่อ"

เด็กหญิงตอบตามความเข้าใจ ของตัวเอง คุณพ่อบอกว่า คุณแม่เดินทางไปไกลแสนไกล จะไม่กลับมาแล้ว แต่คุณแม่จะไม่เจ็บปวด ไม่ทรมาน แล้วทำไม คนที่มาวันนี้ถึงร้องไห้ ทำไมไม่ดีใจ เมื่อรู้ว่า แม่ของใบมิ้นต์ จะไม่เจ็บ ไม่ปวด ไม่ทรมาน อีกต่อไป

"เอาแบบนั้นหรอลูก อยากอยู่กับพ่อใช่ไหม" คุณตาคุณยาย ถามหลานสาวอีกครั้ง

"ค่ะ มิ้นต์จะอยู่กับคุณพ่อ" เด็กหญิงวัยสิบขวบบอกชัดเจน แล้วก็กอด คุณตาคุณยายอีกครั้ง

คนเป็นพ่อ น้ำตาคลอหน่วยในดวงตา ลูกสาวพ่อ ใบมิ้นต์

" น้องมิ้นต์ ตื่นหรือยังลูก จะสายแล้วนะ "

เสียงของพ่อ ตะโกนเรียก ลูกสาวหน้าประตูห้อง เด็กหญิงงัวเงียลุกจากเตียงนอน พับผ้าห่มผืนบาง แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ

ทำกิจวัตรประจำวัน ล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ แล้วก็สวมชุดนักเรียน เดินออกมาจากห้อง

ผมยาวสยายถูกมัดรวบเอาไว้ ไม่เรียบร้อยนัก ก่อนจะเดินยิ้มกว้าง ออกมา แล้วกอดผู้เป็นพ่อเอาไว้

"สวัสดีค่ะ คุณพ่อ" ลูกสาวบอกกับผู้เป็นพ่อ แล้ว นั่งประจำที่ แต่ก็ต้องลุกขึ้น เมื่อเห็น กล่องนม และ ขนมปังชิ้นใหญ่ ในมือของพ่อ

"ไม่มีข้าวลูก วันนี้พ่อมีประชุม น้องมิ้นต์ต้องทานขนมปังกับนม บนรถ"

พ่อบอกลูกสาว แล้วเดินเข้าไปปิดไฟในครัว หยิบน้ำดื่มออกมา เพิ่มเติม แล้วคว้ากระเป๋าเอกสารของตัวเอง เดินไปที่รถ ก่อนจะเดินกลับเข้ามา ช่วยลูกสาวหยิบของอีกรอบ แล้วสองพ่อลูก ก็ออกจากบ้าน แต่เช้า

"เงินไปโรงเรียน น้องมิ้นต์เอามาแล้วใช่ไหม" คนเป็นพ่อ เอ่ยถาม ระหว่าง ที่ขับรถ แล้วลูกสาว ก็ทานมื้อเช้า ไปด้วยค่ะ

"ค่ะ เอามาแล้ว"

เด็กหญิง ตบกระเป๋ากระโปรงของตัวเองเบาๆ ที่มีกระเป๋าสตางค์สีชมพูอยู่ในนั้น หนูจะลืมได้ยังไงคะ ข้างในนี้ มีรูปคุณแม่อยู่ และกระเป๋าใบนี้ เป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย ที่คุณแม่ซื้อให้

"โอเค เย็นนี้ พ่ออาจจะช้า แต่ไม่มาก รับรองว่า ไม่มืดแน่นอน"

คนที่ต้องทำงาน บอกกับลูกสาวตัวน้อย แอบรู้สึกผิด รู้สึกสงสาร ที่ลูกต้องมานั่งรอ แต่จะให้ทำยังไงได้ งานก็ต้องทำ ลูกก็ต้องเลี้ยง

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูรอได้" เด็กหญิงวัยสิบขวบนิดๆ ยิ้มให้ผู้เป็นพ่อ แล้วเตรียมตัวลงจากรถ

ประตูรถถูกเปิดออกจากคนข้างนอก พร้อมกับรอยยิ้มสดใส ของคุณครูสาว ที่เป็นเวรวันนี้

"สวัสดีค่ะ" เสียงทักทายอ่อนหวาน พร้อมสายตาที่มองคนขับรถ ตาไม่กระพริบ แล้วคว้าตัวเด็กหญิง ให้เดินลงมาช้าๆ

" คุณพ่อ ขับรถดีดีนะคะ" คนขับรถ ยิ้มอายๆแล้วขับเอสยูวีคันสวยออกไป ใจเต้นรัว

เด็กหญิงเดินตรงดิ่งไปที่ชั้นเรียน ไม่รู้เลยว่า มีสายตาของคุณครูมองตามไปตลอดทาง