34

“อ้าว...เหรอคะ...งั้นแก้มไปหยิบให้นะคะ” แก้มใสงง ๆ มันจะใช่เวลาที่จะมาเรียกร้องดื่มน้ำตอนนี้ไหมเนี่ย แต่ก็ยังพยายามจะเอาอกเอาใจสามีอย่างดีที่สุด

หญิงสาวทำท่าจะลุกไปจริง ๆ แต่กลับโดนดึงให้ล้มลงบนอกแกร่ง ก่อนจะโดนจับพลิกลงใต้ร่างหนาพร้อมกับดึงทึ้งชุดนอนผ้าเนื้อนิ่มออกทิ้งทั้งชิ้นนอกและชิ้นใน

“ไม่หิวน้ำแล้วเหรอคะ”

“กำลังจะกินอยู่นี่ไง”

เลโอแทรกตัวลงตรงกลางระหว่างขาเรียว ดอกไม้งามคลี่กลีบอวดสายตาท้าภมรหนุ่มให้บินโฉบเข้าดูดกลืนน้ำหวานที่เอ่อล้นเหมือนไม่มีวันหมด ทุกหยาดหยดสร้างความฮึกเหิมให้กับท่อนลำร้อนที่พร้อมพรัก ก่อนจะถูกผลักเข้าสู่เส้นทางรักอันคับแคบแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจตลอดเส้นทาง สร้างความหฤหรรษ์ให้กับสองหนุ่มสาวที่เกาะเกี่ยวพากันทะยานขึ้นสู่จุดสูงเสียดเสียวจนเกือบจะหลอมร่างเป็นหนึ่งเดียว แต่ก่อนที่จะทะยานไปสู่จุดนั้น แก้มใสโดนจับให้ขึ้นนั่งคร่อม หญิงสาวบดเบียด ขย่มตามอารมณ์ที่ค้างคา ทำเอาคนข้างล่างครางอู้ สาวเจ้ายิ่งได้ใจขย่มเข้าใส่อย่างลืมอาย ก่อนจะกรีดร้องออกมาพร้อม ๆ กับธารน้ำขุ่นขาวที่พุ่งเข้าสู่กลางกายสาวจนเอ่อล้น

แก้มใสฟุบลงบนเรือนร่างใหญ่โตของสามีอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าซุกซบอยู่ที่บ่าแกร่ง ต่างก็นอนฟังเสียงหอบหายใจของกันและกันอยู่นานกว่าจะเข้าสู่ภาวะปกติ

“เมียพี่ร้อนแรงน่าดู เพิ่งรู้นะเนี่ย” เลโอ หยอกเย้าเมียสาวด้วยการบีบก้นนุ่มเด้งเล่นอย่างมันมือ

“พี่เลโออ่ะ...อย่าล้อแก้มสิคะ” พออารมณ์พลุ่งพล่านได้รับการปลดปล่อย ก็นึกอายเหมือนกัน นี่หล่อนทำอะไรลงไปราวกับสาวร่านร้อนก็ไม่ปาน.......เขินจัง

“ไม่ได้แกล้งล้อ พี่กำลังชื่นชมครับ”

“แล้วมีรางวัลให้ไหมคะ” แก้มใสเอียงหน้ามองคางสากที่มีไรเคราเขียวครึ้ม อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปแตะต้อง พร้อมกับไล้นิ้วเรียวไปบนริมฝีปากนุ่มของสามี

“เดี๋ยวนี้ร้ายนะเรา... จะขออะไรพี่” พูดจบชายหนุ่มอ้าปากงับ ขบกัดนิ้วเล็กอย่างมันเขี้ยว

“พรุ่งนี้ให้แก้มไปทำงานด้วยคนนะคะ” แก้มใสอ้อน เพราะรู้ว่าสามีต้องเหนื่อยหนักอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระ อย่างน้อยทำอะไรไม่ได้ก็ช่วยดูแลบริการให้ความสะดวกสบายก็ยังดี...เอ...หรือว่าหล่อนติดสามีไปแล้วก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ลองขอดูก่อนก็ไม่เสียหาย

“ไม่ได้” ปฏิเสธทันที ไม่หยุดคิดสักนิด

แก้มใส หัวใจห่อเหี่ยวโดยพลัน ขอแค่นี้ทำไมต้องกีดกันด้วยนะน่าน้อยใจนัก หญิงสาวไม่เซ้าซี้เลื่อนตัวลง ลุกจากเตียงลงไปอาบน้ำเงียบ ๆ พอกลับออกมาสามีหนุ่มก็รีบเข้าไปอาบน้ำ ชำระร่างกายเช่นกัน ตั้งใจจะกลับมานอนกอดเมียให้สบายใจ แต่ที่ไหนได้ หล่อนดันนอนหันหลังให้ไม่ใยดีถึงแม้เขาจะเข้าไปกอดสาวเจ้าก็ไม่หันมาอิงซบเหมือนเช่นเคย งอนอะไรอีกวะ.......

เช้าวันนี้ บรรยากาศบนโต๊ะอาหาร ไม่ค่อยจะสดชื่นเท่าที่ควร ถึงแม้ว่าแก้มใสจะดูแลปรนนิบัติสามี ไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ที่ขาดไปคือเสียงเจื้อยแจ้วของเมียตัวน้อย ที่งอนข้ามคืน

“กาแฟอร่อยดีนะ” เลโอพยายามหาเรื่องคุย

“แก้มก็ชงเหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ” แม้เสียงจะไม่สะบัดแง่งอน แต่ก็เรียบเรื่อยไร้อารมณ์

“อ้าว...เหรอ” นายหัวหนุ่มไปไม่เป็น เคยง้อผู้หญิงเสียที่ไหนจับปล้ำยังง่ายกว่า....เดี๋ยวเถอะ...ถ้าไม่ติดว่ามีงานสำคัญรออยู่จะจัดให้หายงอนเลยคอยดู....นายหัวหนุ่มเข่นเขี้ยวในใจ

“เย็นนี้เราไปทานข้าวนอกบ้านกันนะ” ชายหนุ่มเพิ่งจะคิดได้สด ๆ ร้อน ๆ ดินเนอร์หรู ๆ บรรยากาศดี ๆ น่าจะพอช่วยได้

“อย่าเลยค่ะ พี่เลโออาจจะไม่ว่าง ขนาดเมื่อวานยังอยู่ทำงานซะดึก” ถึงจะงอนอยู่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเลิกห่วงใยสามีได้

“อืม...จริงสิ เอาไว้ว่าง ๆ เราค่อยไปกันก็ได้....พี่ไปทำงานก่อนนะครับ” ร่างสูงใหญ่ลุกออกจากเก้าอี้ ตรงเข้าไปรวบร่างบางเข้ามากอด และหอมซะหลายฟอด

“อื้อ...พี่เลโอ เดี๋ยวคนมาเห็นนะคะ”

“ไม่มีใครกล้าเข้ามาขัดคอผัวเมียเขาหรอกน่า”

“ไปค่ะ แก้มไปส่งที่รถนะคะ” แก้มใสยิ้มออกมาได้นิดหน่อย แค่เจออ้อมกอดอบอุ่น ก็แทบจะละลายอยู่แล้ว

สามีหนุ่มโอบเอวเมียสาวเดินมาขึ้นรถที่นอกจากสารัชคนสนิทแล้ว ยังมีการ์ดเพิ่มมาอีกสองคนเพื่อความไม่ประมาท เพราะผลตรวจคราวที่แล้วชี้ชัดแล้วว่าเกิดจากการจงใจทำให้สายเบรคเกือบขาด ไม่ได้เปื่อยตามธรรมชาติแน่นอน เพียงแต่ยังหาหลักฐานมัดตัวคนทำไม่ได้ จึงยังเก็บเงียบมีแต่ท่านนายพลเท่านั้นที่รู้ และวางแผนรอจัดการทีเดียว

หลังจากส่งสามีไปทำงานแล้ว แก้มใสก็เดินกลับเข้าบ้าน ตั้งใจจะขึ้นไปหาคุณหญิง เผื่อว่าจะมีอะไรเรียกใช้ ซึ่งหล่อนเคยทำแบบนี้เป็นประจำ ส่วนมากก็เป็นเพื่อนคุย หรือไม่ก็อ่านหนังสือให้ฟังมากกว่า…แต่ว่าวันนี้ยังไม่ทันเดินไปถึงห้องคุณหญิง ก็เจอกับสุดเขตเข้าเสียก่อน

“ว่าไง...ยัยแก้ม ผัวแกชุบมือเปิบยึดบริษัทไปอย่างหน้าด้าน ๆ ถึงกับหน้าบานเชียวนะ” สุดเขตทักหญิงสาวที่เปรียบเสมือนลูกไล่ มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หากลับตาคนในบ้านเขามักจะหาเรื่องแกล้งบ่อย ๆ เพราะหมั่นไส้ที่คุณหญิงโอ๋ยัยเด็กนี่ มากกว่าเขาที่เป็นลูกบุญธรรมเสียอีก

“พูดจาไม่น่ารักเลยนะคะ พี่สุดเขต”

“ต้องอย่างผัวแกสินะ เข้าไปวันแรก ก็เรียกตรวจสอบฝ่ายนู้นฝ่ายนี้ให้วุ่นวายไปหมด ....ฮึ...นึกว่าตัวเองเก่งมาจากไหน”

“แต่พี่เลโอ เจตนาเข้าไปแก้ไขให้บริษัทดีขึ้นนะคะ เพราะถ้ามันดีอยู่แล้วเขาไม่มีทางเข้าไปหรอกค่ะ” แก้มใสพูดใส่หน้า ไม่มีเหตุผลที่ต้องเกรงกลัวเหมือนตอนเด็ก ๆ อีกแล้ว

“นี่แกหาว่าฉันบริหารไม่ได้เรื่องใช่ไหม” สุดเขตโมโห จนพาลไปหมด แม้แต่เด็กในบ้านยังกล้าลอยหน้าต่อว่าเขาฉอด ๆ

“ก็แล้วแต่พี่สุดเขตจะคิดสิคะ ใครทำอะไรไว้ย่อมรู้แก่ใจ”

“ผัวแกมันเล่าอะไรให้ฟัง....ห๊า....” คนทำผิดเอาไว้เหมือนวัวสันหลังหวะ....สุดเขตสืบเท้าเข้าหาด้วยท่าทีคุกคาม จนแก้มใสผงะถอยลืมไปว่ายืนอยู่หมิ่นเหม่ จังหวะนั้นเท้าที่ถอยไปแทนที่จะเหยียบพื้นบันได กลับวืด....เหยียบอากาศว่างเปล่าแทน

“กรี๊ดดดด............” แก้มใสหวีดร้องตกใจ ร่างบางกลิ้งหลุน ๆ ตกบันไดลงมานอนฟุบคว่ำหน้าอยู่ขั้นสุดท้าย