ตอนที่ 3 ตำแหน่ง งานแต่ง

ครืด ครืด ครืด!

“ว่าไงมึง” ฉันกดรับสายพร้อมเอ่ยสรรพนามที่สนิทสนม

(อีชาลี คืนนี้วันเกิดผัวกู อย่าลืม!) เสียงอีวาสปากหมาฉายาที่ชาช่าตั้งให้โทรมาย้ำเตือนฉัน ซึ่งเป็นประโยคที่ฉันค่อนข้างตกใจพอสมควร

“เอ่อ...”

(มึงลืม) วาสนาถามด้วยประโยคสั้น ๆ แต่ฉันรับรู้ได้เลยว่ามันกำลังหงุดหงิดเพราะมันไม่ชอบพูดอะไรบ่อย ๆ ในประโยคเดิม ๆ

“กูเมากูก็ต้องลืมบ้าง” ฉันกล่าวอ้างโทษถึงความมึนเมาหวังว่าคงทุเลาความไม่พอใจของมันลงบ้าง

(เฮ้อ...มึงเป็นประจำ กูถึงต้องโทรย้ำตลอด)

“เออ ๆ เดี๋ยวเข้าไปหาคุณหญิงสไบทองก่อนแล้วจะตามไป”

(แม่มึงคิดถึงมึงใช่ไหม?) ประโยคคำถามที่ทำให้ฉันคิดหนักก็เริ่มขึ้น เพราะฉันไม่ค่อยจะมั่นใจที่จะตอบออกไปว่าใช่

“กูภาวนาขอให้เป็นความคิดถึง” ฉันบอกเพื่อนไป

(แต่กูว่าไม่ใช่ แค่นี้นะอย่าลืมวันนี้วันเกิดผัวกู) จากนั้นเพื่อนปากปีจอของฉันก็วางสายอย่างรวดเร็ว

“มึงไม่แน่จริงนี่หว่าถึงรีบวาง” ฉันได้แต่บ่นกับมือถือเพราะมันสร้างปมให้ฉันคิด ก็คุณหญิงสไบทองแม่ของฉัน ถ้าหากว่าท่านคิดถึงท่านจะมาหาฉันด้วยตัวเอง แต่นี่ให้ฉันไปหาถึงบ้านมันต้องมีอะไรแน่ ๆ ...

“คุณหนูของป้า” นี่คือเสียงของป้าอวบ ป้าแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่กับคุณหญิงสไบทองมานมนาน ซึ่งป้าอวบมีส่วนช่วยให้ชีวิตของฉันเติบโตโดยการฟูมฟักทะนุถนอมเป็นอย่างดี

“คิดถึงป้าอวบนะคะ” ฉันโผเข้ากอดพร้อมประจบประแจงทันที เพราะฉันรู้ดีว่าประโยคต่อไปของป้าอวบคืออะไร

“ป้ามันคนแก่ ได้แต่ทนคิดถึงคุณหนูจะไปหาก็ไปไม่ได้นาน ๆ ครั้งถึงจะได้เห็นหน้า” นี่ไงความน้อยใจต่ำใจถูกพร่ำออกจากปากของหญิงชราแล้ว

“โธ่ ป้าอวบขา”

“ช่างเถอะค่ะ คนแก่แบบป้าคงต้องพยายามทำใจให้ชินกับการชราและแก่ไปโดยลำพัง” แล้วป้าอวบก็เริ่มตัดพ้อหนักมากขึ้น

“ไม่เอาสิคะคนสวยของชาลี ชาลีรักป้าอวบนะคะ” ฉันหอมอ้อนที่แก้มของป้าอวบ

“เนี่ย ก็อ้อนป้าแบบนี้ไงคะ”

“แล้วได้ผลไหมคะ” ฉันกระพริบตาปริบ ๆ อ้อนหญิงชราตรงหน้า

“ได้สิคะ รีบไปพบคุณหญิงเถอะค่ะ ป่านนี้คงบ่นแย่แล้วที่คุณหนูมาไม่ทันทานข้าวเย็น” ป้าอวบแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยขึ้นมาทันที เพราะฉันนั้นผิดนัดคุณหญิงสไบทองเป็นชั่วโมง ก็กว่าฉันจะตื่น กว่าแต่งตัวทำอะไรต่อมิอะไรเสร็จเวลาก็ล่วงเลยเข้าสองทุ่มครึ่ง พอขับรถออกจากคอนโดมาบ้านถนนหนทางคับคั่งด้วยรถยนต์มากหลาย จึงกลายเป็นฉันสายไปโดยปริยาย

“สงสัยจะโดนบ่นหูชาแน่เลยค่ะ” ฉันส่งยิ้มแหย ๆ ให้ป้าอวบเมื่อรู้ตัวว่าตัวฉันนั้นผิด จากนั้นฉันก็รีบเดินเข้าไปพบคุณหญิงสไบทองที่ห้องหนังสือโดยด่วน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

"ไม่ได้ล็อค" คุณหญิงสไบทองมารดาผู้บังเกิดเกล้าส่งเสียงหวานออกมา ฉันไม่รีรอที่จะให้น้ำเสียงหวาน ๆ นั้นถูกปรับเป็นเสียงเหี้ยม

“มารดาของบุตร บุตรคิดถึงเหลือเกินเจ้าค่ะ” เมื่อเปิดประตูได้ฉันก็รีบเข้าไปกราบแทบอกของแม่ทันที

“เรื่องสายนี่ไว้ใจแกเลยนะชาลี” คุณหญิงสไบทองเริ่มจุดประเด็นแล้ว

“นอนเพลินไปค่ะ ขอโทษนะคะมายมัม” ฉันฉีกยิ้มอ้อนผู้เป็นมารดา แม่ของฉันท่านชอบพ่ายต่อรอยยิ้มของฉันเสมอ

“วันนี้ฉันอารมณ์ดี ฉันให้อภัย” แม่ของฉันยิ้ม ฉันไม่ได้ตาฝาดหรือคิดไปเองใช่ไหมว่ารอยยิ้มของคุณหญิงสไบทองมีบางอย่างแฝงอยู่

“อารมณ์ดีอะไรคะ คุณพ่อจะยกตำแหน่งให้หนูใช่ไหม” ฉันแกล้งแหย่

“ใช่” แต่แปลกมาก ทำไมวันนี้คำตอบคือใช่ โอ๊ยฉันดีใจ

“หืม จริงเหรอคะแม่ โอ๊ยชาดีใจ” ฉันกอดรัดแม่ของฉันไว้แน่นพร้อมหอมแก้มท่านซ้ำ ๆ

“งานมอบตำแหน่งจะเกิดขึ้นอีกสองเดือน...พร้อมงานแต่งของแก” แม่ของฉันว่าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

ช่วยบอกอีชาลีที ว่าสิ่งที่คุณหญิงสไบทองพูดไม่ใช่เรื่องจริง!