บทที่ 10

สองปีต่อมา

วันนี้ถึงวันแต่งงานของหลานของกำนันโขง แขกที่มาร่วมงานส่วนใหญ่ก็เป็นญาติพี่น้องของเจ้าบ่าวเจ้าสาว พร้อมเพื่อนพี่น้องคนสนิทและชาวบ้านชาวอำเภอพรรณนาที่คุ้นเคยมาร่วมงานกินดองทั้งยังช่วยมาทำกับข้าวล้างถ้วยล้างจานเสิร์ฟอาหารด้วย ซึ่งเป็นธรรมเนียมของชาวบ้านทางภาคอีสาน ในงานแต่งต้องมีพ่อหมอสู่ขวัญในงานแต่งครั้งนี้ พ่อหมอก็เป็นผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านมาสู่ขวัญให้

งานแต่งแบบภาคอีสานไม่ใช่งานที่หวือหวา แต่เป็นงานที่อบอุ่นตั้งแต่หัวใจคนเฒ่าคนแก่ไปจนถึงเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ใต้ถุนบ้าน ตั้งแต่เช้าตรู่หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเหมือนตื่นพร้อมกัน เสียงครกตำข้าวเหนียวดัง ตึก ๆกลิ่นข้าวคั่ว ลาบ ก้อย แจ่วฮ้อนลอยคลุ้งไปทั่วลานบ้าน ป้า ๆ น้า ๆ ใส่ผ้าถุง ผ้าซิ่นมัดผมเรียบร้อย นั่งล้อมวงเตรียมของมือไม่หยุดแต่ปากก็ไม่หยุดคุย ตัวเรือนเจ้าสาวถูกประดับด้วย บายศรีใบตองสดดอกดาวเรือง ดอกบัว ดอกพุด ผูกด้วยด้ายสีขาวสะอาดตา เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความหมาย เสียงแคนลอยแผ่ว ๆ คลออยู่ไกล ๆเหมือนเรียกขวัญให้มารวมกัน

เมื่อถึงเวลาขบวนขันหมากก็เริ่มตั้งเจ้าบ่าวนุ่งผ้าม่วง เสื้อพื้นเมืองมีญาติพี่น้อง เพื่อนบ้าน แห่ตามมาเป็นแถว เสียงกลองยาว กลองโทนผสมเสียงแคน เสียงโหวดดังครึกครื้นจนถนนดินแดงทั้งเส้นมีชีวิตชีวา หน้าบ้านเจ้าสาวมีประตูเงิน ประตูทองเด็ก ๆ กับผู้เฒ่าผู้แก่ยืนกั้นหัวเราะร่วน ต่อรองกันด้วยคำพูดหยอกล้อ เสียงหัวเราะดังลั่นไม่มีใครรีบเพราะความสนุกคือส่วนหนึ่งของพิธี

พิธีผูกแขนสู่ขวัญคือหัวใจของงาน ผู้เฒ่าผู้แก่ที่ทุกคนเคารพนั่งหัวบายศรี กล่าวคำอวยพรด้วยเสียงนุ่ม ช้าเรียกขวัญให้มาอยู่กับเนื้อกับตัว ให้คู่บ่าวสาวรักกันยืนยาวให้ชีวิตมั่นคงเหมือนข้าวในนา ด้ายสีขาวถูกผูกที่ข้อมือทีละคนพร้อมคำอวยพรสั้น ๆ แต่จริงใจ

“อยู่ดีมีแฮงเด้อ”

“ฮักแพงกันดน ๆ เด้อ”

“ขอให้ได้ลูกเต็มบ้าน หลานเต็มเมืองเด้อ”

ตอนกินเลี้ยงไม่มีโต๊ะหรูมีแต่เสื่อปูยาวนั่งล้อมวงกินข้าวเหนียว จิ้มลาบซดแกงอ่อมร้อน ๆเสียงหัวเราะ เสียงชนแก้วน้ำอัดลมดังสลับกับเสียงหมอลำจากลำโพงเก่า ๆ งานแต่งอีสานอาจไม่ได้อลังการแต่เต็มไปด้วย คนเต็มไปด้วยใจและเต็มไปด้วยความหมายของคำว่าครอบครัวอย่างแท้จริง

พิธีผูกแขนสู่ขวัญ

ศรี ศรี มื้อนี้แม่นมื้อดี มื้อเศรษฐีอะมุตตะโชค โตกใบนี้แหม่นโตกไม้จันทน์ ขันอันนี้ แหม่นขันวิเศษ ผู้เหนือเกษป่อนลงมา เทวดาเอามาสู่ เอามาอยู่ในเคหา สองสามีภรรยาจักได้เกิด พระอินทรเปิดส่องพระแจ พระพรหมแลเผยพระโอษฐ์ ว่ามื้อนี้หายโทษทั้งมวล บรบวรทุกอย่าง ผู้เป็นช่างแต่งพาขวัญ มีทั้งมวนหมากเหมี่ยง พาขวัญเที่ยงใบศรี งามแสนดีเจ็ดชั้น แถนพ่อปั้น แต่งมานำ มีเงินคำพันไถ่ เอามาใส่พาขวัญ บรบวรถ่วนถี่ งามเอาหนี่จั่งเมืองแมน

ฝ้ายผูกแขนห้อยระย้า มาจากฟ้าเมืองพรหม มาเชยชมสององค์อ่อน เข้าบ่อนนอนหมูน หมอน สองเนานอนแขนก่าย ทั้งสองฝ่ายตกลง สองอนงค์ลูกของแม่ มาแหนแห่เฮือนหอ

ผู้เป็นผัวอย่าแข็งคำเว้า เห็นพ่อเฒ่าแม่เฒ่าให้ยำเกรง ผู้เป็นเมียอย่าแข็งปากเว้า ตื่นแต่เช้าก่อนผัวโต อย่าเสียงโวสุยเสียด อย่าไปเคียดไววา ว่ามาเยอขวัญเอย ขวัญสองเจ้าให้มาถ่อนมาอยู่นำกัน อย่าไปปนคนธรรพ์ในป่า ขวัญเจ้าหนีลงท่าไปเฮือ ขวัญเจ้าไปเมืองเหนือและเมืองลุ่ม ขวัยเจ้าไปอยู่พุ่มเฟือยหนาม ขวัญเจ้าไปนาทามนาฮ่อง ขวัญ เจ้าไปหลงป่องทางมา ขวัญเจ้าไปตามหาสาวบ่าว ขวัญบ่ต่าวคืนมา ขวัญไปคาอยู่ในเงื้อม อยู่ใน เหลื่อมผาชัน กะให้มาสามื้อนี้วันนี้

ว่ามาเยอขวัญเอย ขวัญแข่งให้เจ้าย่างลีลา ขวัญขาให้เจ้ามาลีล้าย ๆ มานอนนำอ้าย ผู้เป็นผัว ว่ามาเยอขวัญเอย มาฮอดแล้วจงสำราญด้วยคาถาว่า อเนกเตโช ไชยะตุ ภะวัง ไชยะมังคะลัง สุขังพะลัง อาวาหะ วิวาโห สุมังคะโล โหตุ สาธุฯ

วันนี้พ่อแม่ของสารวัตรก็ได้กลับมาอำเภอพรรณนาอีกครั้ง ก็ได้มาผูกแขนให้ลูกชายคนเล็กพร้อมกับให้อวยพรให้ทั้งคู่ครองรักกันไปจนถึงแก่เฒ่ามีลูกเต็มบ้านมีหลานเมืองสืบต่อกันไป

"หาญแม่ฝากโมด้วยนะถึงจะดื้อรั้นไปหน่อย ก็ค่อย ๆ เรียนรู้กันไปนะลูก"

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมสัญญาว่าจะรักและดูแลโมให้ดีที่สุดครับ" หาญ

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมก็รักหาญเหมือนลูกคนหนึ่งโมก็เหมือนน้องชายผมคนหนึ่ง ผมจะคอยบอกคอยสอนให้เองครับ" โขง

พิธีการผ่านพ้นก็ถึงเวลาเข้าหอโดยจะมีญาติผู้ใหญ่เจ้าบ่าวเจ้าสาวพาเข้าห้องหอพร้อมกับสอนเรื่องการใช้ชีวิตคู่ จากนั้นก็จะปล่อยทั้งสองให้อยู่ด้วยกันก็เป็นอันเสร็จพิธี

ณ ห้องหอ

"วันนี้ผมมีความสุขมาก ขอบคุณมากที่พี่ให้ผมได้เป็นสามีได้ใช้ชีวิตคู่กัน ผมรักพี่มากนะ ฟอด..." หาญ

"พี่ก็ขอบคุณ ที่ไม่รังเกียจผู้ชายที่ท้องได้แบบพี่ ที่หลายคนมองว่าประหลาด คนที่เอาแต่ใจแบบพี่ หาญก็ยังรักและอดทน ไม่เคยบ่นเลย ตอนที่พี่เครียดเรื่องงาน หาญก็คอยทำให้พี่หายเครียด ขอบคุณมากนะคุณสามี พี่รักหาญมากนะ ฟอด..." โม

"ผมก็รักพี่มากครับ ถ้างั้นผมขอลูกแฝดสักสองคู่ได้ไหม ผมอยากมีลูกสักสี่ห้าคนกำลังดี บ้านที่เต็มไปด้วยเสียงเด็ก ๆ คนจะมีความสุขไม่น้อย" หาญ

"ก็ได้แต่หาญต้องช่วยพี่เลี้ยงลูกด้วยนะ เข้าใจไหม พี่เลี้ยงคนเดียวไม่ไหวแน่ แต่พี่คิดไว้นะถ้าหากพี่ท้องจะลาออกจากราชการมาทำธุรกิจเล็ก ๆ " โม

"ได้เลย สิ ฟอด... ผมช่วยเลี้ยงแน่นอนไม่ต้องห่วง เรื่องธุรกิจผมจะช่วยพี่เอง" หาญ

"ดีมากเลยครับ คุณสามี แบบนี้พี่ค่อยมีกำลังใจหน่อย" โม

เมื่อโมเห็นสามีสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะจึงยอมใจอ่อน มีลูกตามความต้องการของสามีที่อยากมีลูกถึงสี่ห้าคน ตอนแรกโมอยากมีสักสองคนก็พอ แต่ถ้าสามีขอขนาดนี้ก็คงต้องมีให้แล้วละ แต่ก็ไม่รู้ว่าลูกจะมาเกิดด้วยกี่คนรอลุ้นเอาแล้วกัน

ทั้งคู่ก็พากันเข้าหอทำลูกแฝดตามที่ตั้งใจไว้ ทั้งคู่ไม่หวังอะไรมากชีวิตนี้ขอแค่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่าได้เห็นลูกหลานประสบความสำเร็จก็พอใจแล้ว