บทที่8. คุณนะเหรอที่ทางโรงแรมส่งมา

“คุณราฟาเอลไม่ควรทำแบบนี้นะครับ”

“อะไร”

“ที่ท่านออกไปไหนโดยไม่บอกผม”

“ฉันต้องรายงานใครด้วยหรือ”

ราฟาเอลเลิกคิ้วเหมือนตั้งคำถาม ชายหนุ่มยังคงอยู่ในเสื้อผ้าชุดเดิมที่เปียกน้ำทะเลแต่เริ่มหมาดๆ แล้ว ตั้งแต่เขาขึ้นจากน้ำทะเลเมื่อเช้า เขาก็ขึ้นรถทั้งตัวที่เปียกและขับไปเรื่อยๆ รอบเกาะอย่างไม่รีบร้อนที่จะกลับโรงแรม ทั้งที่ไม่ชอบความเหนอะหนะแต่คราวนี้เขากลับปล่อยให้ร่างกายถูกเคลือบด้วยเกลือทะเล เมื่อกลับมาถึงโรงแรมดูท่าทางสุรัตจะเป็นกังวลเดินวนไปวนมาเหมือนหนูติดจั่นเพราะติดต่อเขาไม่ได้นั้นเอง

“งั้นผมคงต้องพูดความจริงว่ามีชาวบ้านไม่ค่อยใจเราเหมือนกัน” สุรัตถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เพราะฉะนั้นท่านควรระวังตัวเองให้มากๆ อาจจะมีพวกที่ชอบใช้ความรุนแรงแฝงอยู่”

“หรือไม่ก็พวกมือที่สามอาศัยสถานการณ์นี้มาทำร้ายผมโดยใช้มือชาวบ้านก็ได้ ใช่ไหม” ราฟาเอลชิงเอ่ยขึ้นก่อนอย่างรู้ทันแล้วยักไหล่แสร้งหยิบหนังสือพิมพ์ภาษาต่างประเทศขึ้นมาพลิกไปมาหาข่าวที่น่าสนใจ

“ถ้าท่านทราบเช่นนี้แล้วก็ไม่ควร”

“เอาเถอะน่า บ่ายนี้เราก็จะกลับแล้วจะอะไรนักหนา”ราฟาเอลโยนหนังสือลงบนโต๊ะอย่างหัวเสีย “แล้วที่สำคัญฉันเป็นเจ้านายไม่ใช่ลูกน้องใคร”

สุรัตถึงกับนิ่งอึ้งไปทันทีที่ถูกตวาดใส่ ได้เห็นอารมณ์อันหลากหลายของมาเฟียหนุ่มก็ดีเหมือนกัน จะได้ระวังไม่ให้ตัวเขาเองต้องเดือดร้อน สุรัตสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนก้มศีรษะลงเล็กน้อย

“ถ้าเช่นนั้นผมจะส่งคนมาช่วยดูแลท่านเปลี่ยนเสื้อผ้านะครับ”

“ถ้าจะส่งมาก็ส่งผู้หญิงมาละกัน ฉันไม่ชอบให้ผู้ชายมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หรอกนะ” เขาหมุนตัวเดินไปที่ระเบียงที่ยื่นออกไปชมวิวทะเล “จัดอาหารเครื่องดื่มมาให้ที่ห้องนี่ด้วย”

“ผมจะให้ทางโรงแรมจัดอาหารให้ก่อนนะครับ”

“เครื่องดื่มมาก่อนดีกว่า”

“ได้ครับ” สุรัตรับคำสั่งแล้วถอยหลังออกไปอย่างเข้าใจว่ามาเฟียหนุ่มผู้เป็นนายต้องการเวลาส่วนตัวตามลำพัง

ราฟาเอลปลดเสื้อผ้าที่เหนอะหนะไปด้วยน้ำทะเลออกกองกับพื้นแล้วหยิบผ้าขนหนูมาพันท่อนล่าง ขณะที่จะเดินเข้าห้องอาบน้ำเขาเดินผ่านกระจกบานใหญ่สะดุดตาจนอดที่จะมองริ้วรอยแผลเป็นบนร่างกายไม่ได้

กี่แผลเล่าที่ฝากความทรงจำมิรู้ลืมให้ บางบาดแผลไม่หนักหนาแต่กรีดความเจ็บช้ำไว้ในใจเขาอีกด้วย ใช่! ราฟาเอลหมายถึงแผลที่ถูกแทงด้านหลังช่วงเอว มันกลายเป็นเครื่องเตือนสติของเขาได้เป็นอย่างดี ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุยี่สิบสี่ เท่านั้น ใครเลยจะรู้ว่าเขาหลงรักผู้หญิงที่แสนอ่อนหวานน่ารักคนหนึ่งเข้าอย่างจังและยากจะถอนตัวและหัวใจไปจากเธอได้ แต่สุดท้ายเวลาครึ่งปีกับสิ่งที่เขาคิดว่ามันคือความรักมันกลายเป็นเกมอย่างหนึ่งเท่านั้น ‘มาเรีย’ ชื่อของผู้หญิงที่เขาไม่ปรารถนาจะจดจำ ผู้หญิงคนนั้นถูกส่งมาเพื่อตีสนิทกับเขาหลอกให้เขาลุ่มหลงเพียงเพื่อจะได้ส่งคนมาสังหารเขาตอนเผลอได้อย่างง่ายดาย

ค่ำคืนที่เขาคิดจะขอมาเรียแต่งงาน เขาเตรียมแหวนหมั้นไว้อย่างเรียบร้อยทั้งที่เขาเคยซื้อเครื่องประดับให้หญิงสาวมากมายแต่ไม่เคยประหม่าและตื่นเต้นเท่ากับเลือกแหวนหมั้นให้กับมาเรียเลย ทว่าในค่ำคืนที่เขาเนรมิตให้มันโรแมนติกที่สุด ร้านอาหารสุดหรู ไวน์รสเลิศและเพลงบรรเลงอย่างเพลิดเพลิน แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกมึนศีรษะทั้งที่เขาไม่ใช่คนคออ่อน มองเห็นภาพคนรักพร่าเบลอไปหมด ขณะที่ทรงตัวลุกขึ้นยืนแข็งขาก็ไร้เยวแรงแต่แทนที่มาเรียนจะช่วยกลับนั่งมองเขาอย่างนิ่งงันในขณะที่เขากำลังทรุดลงกับพื้นเพราะไร้แรงทรงตัว เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับกรูเข้ามาของมาเฟียอีกกลุ่ม

‘มาเรีย’

‘โกรธฉัน เกลียดฉันเถอะราฟาเอล แต่ฉันจำเป็นต้องทำจริงๆ’

มาเรียหลบไปอีกทางไม่เหลียวมองเขาที่ถูกศัตรูห้อมล้อมโชคดีที่เขาพกปืนไว้ตลอดเวลาและลูกน้องของเขารออยู่ไม่ไกลนัก เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสต้องพักรักษาตัวนานนับเดือนกว่าจะกลับมาเป็นคนเดิมได้ปกติ เมื่อร่างกายฟื้นเต็มที่เขาก็ออกไล่ล่าเพื่อแก้ไขความผิดพลาดของตนเอง แต่มีเพียงคนเดียวที่เขาปล่อยไปอย่างไม่คิดจะตามล่า เขาหลับตาข่มความปวดร้าวในใจที่เกิดขึ้นเพราะความผิดหวังในความรัก

“มาเรีย เพราะเธอ เพราะเธอที่ทำให้ฉันรู้ว่าความรักนั้นเชื่อถือไม่ได้แม้แต่น้อย”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกสติของราฟาเอลให้กลับมาที่เดิมอีกครั้ง เขาเอ่ยปากอนุญาตและในอีกไม่กี่วินาทีถัดมาพนักงานสาวก็รินเครื่องดื่มให้เขา ดูเหมือนพนักงานสาวจะตื่นเต้นกับร่างเกือบเปลือยของเขาชายหนุ่มโบกมือไล่ให้ออกไปแล้วยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

“ความรัก เรื่องบ้าบอแท้ๆ”

ราฟาเอลหัวเราะเยาะโชคชะตาก่อนจะรินไวน์ให้ตัวเองอีกหลายแก้วก่อนจะเปลี่ยนใจหยิบทั้งขวดเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ

สุรัตถอนหายใจเหนื่อยๆ แต่เมื่อออกมาจากลิฟต์ก็ทำสีหน้าปกติทั้งที่ในใจยังแสนอ่อนล้า แต่เอาเถอะ ดูท่าทางนายของเขาจะกลับวันนี้แล้วคงไม่มีอะไรให้ต้องกังวลนัก เหลือแต่เขานี่แหละที่ต้องจัดการปัญหาบางอย่างด้วยตัวเอง เพราะถ้านายรู้เข้าเขาคงไม่ได้มายืนถอนหายใจอย่างนี้แน่ๆ ผู้จัดการโรงแรมรีบเดินตรงดิ่งมาหาสุรัตทันที ใบหน้ามีแววตื่นตระหนกอย่างมิอาจซุกซ่อนได้มิด

“มีชาวบ้านบ้างคนที่ไม่พอใจเรื่องซื้อที่ดินมาโวยวายอยู่หน้าโรงแรม แต่ผมต้อนไปหลบๆ ไว้ด้านหลังแล้วครับ”

“บอกพวกเขาว่าเราแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว”

“แต่ว่า...”

“ผมให้ลูกน้องของผมไปจัดการเอง” สุรัตพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วกดโทรศัพท์สั่งการให้ลูกน้องไปจัดการทุกอย่างให้เงียบสงบ

“มีคนมาขอพบเจ้าของโครงการด้วยนะครับ”

“พวกชาวบ้านที่เดือดร้อนอีกละซิ” สุรัตส่ายหน้าเหนื่อยๆ นึกลำบากใจจริงๆ เวลาเงินนี่รีบรับกันจริงแต่เวลาเซ็นเอกสารไม่รู้จักอ่านให้ละเอียด

“ชะ ใช่ ใช่ครับ แต่เธอ เธอ”

“บอกว่าไม่ให้พบก็ไม่ให้พบ เดี๋ยวเย็นนี้ผมกับบอสก็จะกลับแล้วแค่นี้ก็ดูแลให้ดีหน่อยซิ”

“เย็นนี้หรือครับ ข่าวว่ามรสุมเข้าไม่รู้ว่าเรือออกจากฝั่งได้หรือเปล่า” ผู้จัดการทำท่าครุ่นคิด

“ฟ้าใสแบบนี้นะเหรอจะมีมรสุม” สุรัตหัวเราะในลำคอ “เอ่อ...ช่วยหาคนไปบริการเจ้านายผมหน่อยซิ”

“คนบริการ แบบอย่างว่านะเหรอครับ”

“ยังจะถามอีก” สุรัตขมวดคิ้ว

“ครับๆ ผมจะรีบจัดการให้” ผู้จัดการผงกศีรษะรับแล้วรีบขอตัวไปจัดการตามสั่ง สุรัตเดินเลี่ยงมาอีกทางเพื่อจะไปแอบดูความเคลื่อนไหวของชาวบ้านที่ไม่พอใจ

กีณรินรีบปาดเข้าไปหาผู้จัดการโรงแรมทันทีที่เห็นเขาผละจากผู้ชายคนนั้นแล้ว เธอมีเอกสารในมือที่มั่นใจว่าถ้าได้พูดคุยกับเจ้าของโครงการ บางทีเขาอาจเปลี่ยนใจก็เป็นได้ เพราะยังไงก็มีชาวบ้านบางส่วนที่ยินดีขายที่ดินอยู่แล้วแต่บางส่วนที่ถูกหลอกขาย เขาควรจะเจรจาราคาให้เหมาะสมหรือไม่ก็คืนที่ดินให้ชาวบ้านไปหรือทางที่ดีหากรีสอร์ทหรืออะไรก็ตามที่เขาจะทำเป็นกิจกรรมที่เอื้อประโยชน์ต่อชาวบ้านบ้าง บางทีชาวบ้านอาจจะพอใจกับข้อเสนอของเขาก็เป็นได้

“ว่าไงคะ ผู้จัดการ”

“เขาไม่ให้เข้าพบ คุณก็กลับไปเถอะอย่าทำให้ผมลำบากใจเลย” ผู้จัดการตอบอย่างเหนื่อยๆ เขาเองก็ไม่เคยเจอลูกค้าวีไอพีแบบนี้มาก่อน “ลูกค้าผมจะกลับเย็นนี้แล้ว ให้ผมทำหน้าที่ของผมเต็มที่เถอะครับ”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่แล้วครับ ผมขอตัวก่อน” ผู้จัดการผละออกมาแล้วรีบโทรศัพท์ทันที “เออ ส่งเด็กมาให้คนซิ เอาที่รู้งานหน่อยนะ เร็วๆ เลย เออ มาถึงก็ให้ขึ้นไปที่ห้องพิเศษได้เลยลูกค้าวีไอพีของแท้เลย เออ...เจ้าของโครงการรีสอร์ทร้อยล้านเจ้าปัญหานั้นแหละ”

‘เจ้าของโครงการรีสอร์ทร้อยล้านเจ้าปัญหา’ กีณรินฉุกคิดอยู่ในใจ ถ้าขอเข้าพบดีๆ ไม่ให้เข้าก็ต้องแอบเข้าไปหา คงมีวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่เธอจะคิดออกตอนนี้ ถ้าเขากลับไปแล้วก็ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่และที่ไหน เรื่องแบบนี้รอช้าไม่ได้แล้ว หญิงสาวตัดสินใจได้ก็แอบหลบเข้าไปในโรงแรมอีกครั้ง เธอเคยมาทำงานพิเศษที่นี้สมัยที่ยังเรียนมัธยมปลาย ตอนนั้นทำงานช่วงปิดเทอมหน้าร้อน คนมาพักที่โรงแรมค่อนข้างเยอะและผู้จัดการโรงแรมก็ไม่ใช่คนนี้ เขาจึงไม่รู้จักเธอ

‘เจ้าของโครงการรีสอร์ทร้อยล้านเจ้าปัญหา’ คงพักห้องที่หรูที่สุดของโรงแรมนี้ เธอเดินเข้าไปอย่างเงียบๆ พนักงานส่วนใหญ่สนใจเหตุการณ์ชาวบ้านที่ไม่พอใจการสร้างรีสอร์ทจึงไม่มีใครสนใจกีณริน จนเธอมาหยุดที่ห้องสวีทสุดหรูหราของโรงแรม เธอเคาะประตูสองสามครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบรับ ทว่าประตูห้องที่ไม่ได้ล็อกทำให้เธอตัดสินใจก้าวเข้าไป

หญิงสาวกวาดสายตาไปทั่วห้อง เสื้อผ้ากองที่พื้นดูเกะกะตาเธอคิดถึงอรพิมที่ชอบถอดเสื้อผ้ากองไว้บนพื้นแบบนี้ เธอได้ยินเสียงน้ำฝักบัวจากห้องอาบน้ำ เอาเถอะ มาถึงตรงนี้แล้วไม่มีอะไรให้ต้องกลัวอีก แต่ไม่รู้เขาอาบน้ำนานแค่ไหนแล้ว กีณรินวางแฟ้มเอกสารที่เตรียมมาบนโต๊ะแล้วก้มเก็บเสื้อผ้าของเขา เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบถุงสำหรับใส่เสื้อผ้าไว้ซักแล้วนำเสื้อผ้าชื้นๆ ใส่ถุง

“ใครเขาเล่นน้ำทะเลทั้งชุดแบบนี้เนี่ย”

กีณรินบ่นพึมพำขณะเก็บถุงผ้าให้เรียบร้อยเพื่อรอพนักงานมาเก็บไปซัก เธอเดินไปจัดผ้าปูที่นอนให้เรียบตึงดังเดิมเหมือนที่เคยทำสมัยทำงานพิเศษ ปิดเทอมหน้าร้อนปีนั้นเธอทำงานพิเศษที่นี่แค่เดือนเศษ แต่อรพิมเคืองเธอมากเพราะอรพิมอยากไปทำงานพิเศษในกรุงเทพฯ เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ แต่เพราะเธอไม่ได้ลุงพงษ์ก็ไม่อนุญาตเพราะเป็นห่วงลูกสาวคนเดียว ‘พ่อนี่ชอบวุ่นวายกับชีวิตอรจริงๆ เลย’

‘ก็ลุงพงษ์มีอรแค่คนเดียวนี่จ๊ะ ก็ต้องรักและห่วงมากเป็นธรรมดาอยู่แล้ว’

‘ก็อรเบื่อ เบื่อที่นี่ คอยดูนะ อรไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่อรจะไม่กลับมาที่นี่อีกเลย’

‘อร!’

กีณรินได้แต่ถอนหายใจ ทำไมอรพิมถึงไม่ชอบเกาะนี้นะ แต่ลุงพงษ์บอกว่าอรพิมเหมือนแม่ เธอไม่เคยเจอแม่ของอรพิมแต่ถ้าลุงพงษ์พูดแบบนี้แสดงว่าแม่กับลูกคู่นี้เหมือนกัน

ราฟาเอลออกมาจากห้องอาบน้ำ เขายืนมองเรือนร่างด้านหลังของหญิงสาวที่รู้สึกคุ้นตา ราวกับว่าเพิ่งเห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ แต่เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ถูกส่งมาบริการเขาจะรูปร่างผอมบางแต่แต่งตัวเชยๆ ด้วยกระโปรงยาวคลุมเข่ากับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแบบนี้

แต่ เอ๊ะ!

“เธอ”

“คะ” กีณรินสะดุ้งสุดตัวแล้วรีบหันกลับไปมองต้นเสียง ดวงตาตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ

“ตาบ้า เอ่อ...คุณ ”

“เราเจอกันอีกแล้วนะ”

ราฟาเอลหรี่ตามองแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก เขาทำเสียงจุ๊ๆ ในปากแล้วเดินกอดอกวนรอบๆ หญิงสาว เสื้อผ้าเชยๆ แบบนี้ไม่เหมาะกับเรือนร่างอิ่มเอิ่มทุกสัดส่วนที่เขาเห็นเมื่อเช้าจริงๆ

“คุณนะเหรอที่ทางโรงแรมส่งมา ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเป็นผู้หญิงอย่างว่า”

“นี่คุณพูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ” กีณรินยกมือขึ้นกอดอกแต่เพื่อปิดป้องสายตาเขาที่กำลังสำรวจเธอราวกับเธอเปลือยเปล่า เขาอยู่ใกล้เกินไปจนสัมผัสได้ถึงกรุ่นไอจากร่างกายกำยำและลมหายใจที่มีกลิ่นไวน์ปะปนอยู่

“จุ๊ๆ พูดจาไม่น่ารักเลยนะ แล้วแบบนี้ผมจะจ่ายเงินให้คุณยังไงดีละ” เขายิ้มกริ่มแล้วหยุดมองที่ดวงตาคู่สวย เขาใช้ปลายนิ้วเชยค้างของเธอเพื่อให้เห็นใบหน้าหวานได้ถนัดตา “แต่แบบนี้ก็โอเคพอแก้ขัดได้”

“ทุเรศที่สุด ฉันไม่ใช่แบบที่คุณคิดนะ”

กีณรินปัดมือของเขาออกแล้วรีบก้าวหนีแต่มือใหญ่กลับรั้งเอวบางมาแนบชิดกับอกกำยำของเขาก่อน มือเรียวพยายามผลักอกของเขาออกสุดแรงแต่ไม่เป็นผล ใบหน้าคมเข้มโน้มลงต่ำจนริมฝีปากของเขาทาบทับกับริมฝีปากเธออย่างแนบสนิท ดวงตาของเธอเบิกกว้างอย่างตกใจและดิ้นเต็มแรงแต่เขาจับศีรษะเธอประคองท้ายทอยไว้มั่นอีกมือดันร่างบางชิดอกลมหายใจของเขามีกลิ่นไวน์จนเธอแทบมึนเมา เขาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างประกาศความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าและเล้าโล้มให้เธอโอนอ่อนลง กีณรินเหมือนสติจะหลุดลอยสองขาแทบไร้แรงทรงตัวเกือบทรุดลงไปกับพื้น

“ให้ตายซิ!” ราฟาเอลบ่นพึมพำเมื่อถอนจุมพิตเขาช้อนร่างบางที่เข่าอ่อนขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอหวีดร้องไม่ทันแล้วพาไปที่เตียงนอนทันที

“ปล่อยฉันนะ คุณเข้าใจผิด ฉันไม่ ไม่”

คำพูดของกีณรินถูกกลืนกินด้วยริมฝีปากของเขา ร่างกายแข็งแกร่งทาบทับเพื่อกดไม่ให้หญิงสาวต่อต้าน เรียวลิ้นของเขาเข้ามาชิมความหวานในโพรงปากในขณะที่มือของเขาก็เคลื่อนไหวรวดเร็วบนเรือนร่างที่พยายามหนีสัมผัสจากเขา

“บริการแบบใหม่รึ” เขาพึมพำชิดริมฝีปากของเธอแล้วค่อยๆ พรมจูบตามใบหน้าและค่อยๆ เคลื่อนไปคลอเคลียใบหูของหญิงสาวแล้วส่งลิ้นเข้าไปก่อกวนปั่นป่วนอารมณ์เธอ “ผมไม่เคยขืนใจใคร แต่ถ้านี้เป็นรูปแบบที่คุณเสนอผมก็จะเล่นตามเกมของคุณ”

“ไม่นะ ไม่”

กีณรินหวีดร้องออกมาเมื่อเสื้อเชิ้ตของเธอถูกกระชากออกเต็มแรงจนหลุดออกเผยทรวงอกที่ไม่เคยให้ใครเห็นต่อหน้าเขา

มือเรียวพยายาวผลักและเท้าก็เตะไปมาแต่เขากลับใช้เสื้อซึ่งกลายเป็นเศษผ้าไปแล้วมัดข้อมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ

“นานๆ เล่นบทเถือนๆ แบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน”

ราฟาเอลหัวเราะในลำคอแล้วพรมจูบทีเนินอกก่อนจะปลดปราการชิ้นบนเพียงชิ้นเดียวออกอย่างง่ายดาย หญิงสาวสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายลิ้นของเขาไล้วนยอดอกราวกับขนมหวาน มือใหญ่แต่ร้อนรุ่มเลื่อนมาใต้กระโปรงแล้วลากอันเดอร์แวร์ออกทั้งที่เธอยังสวมกระโปรงอยู่

“อย่าค่ะ...ได้โปรด...อย่า” กีณรินไม่เคยอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้มาก่อน ลมหายใจเธอติดขัดเหมือนคนกำลังจมน้ำและร่างกายร้อนผ่าวเหมือนเป็นไข้

ราฟาเอลหัวเราะในลำคอ เขาเข้าใจความหมายในคำร้องขอของหญิงสาวเป็นอย่างอื่น ขณะที่หยอกล้อกับอกคู่งามนิ้วมือก็เริงรื่นในกลีบดอกไม้ของหญิงสาว เขาทำตัวเป็นผีเสื้อหนุ่มหยอกล้อดอกไม้สาวให้ไหวระริกจนพบเจอแหล่งผลิตน้ำหวานและเขาไม่ละเลยที่จะดื่มกินอย่างหิวกระหายไม่สนใจเสียงคร่ำครวญของดอกไม้แม้แต่น้อย กีณรินไม่รู้เลยว่าเสียงของตัวเองที่รอขอให้เขาปลดปล่อยเธอเป็นอิสระกลายเป็นเสียงครวญครางแหบพร่าแบบนี้ สิ่งที่เขาทำให้นั้นมันช่างแสนร้ายกาจเธอเคยเห็นอรพิมกับคู่รักทำแบบนี้ต่อกันแต่เธอไม่เคยรู้ว่าสิ่งที่ทำนั้นจะให้ความรู้สึกปั่นป่วนช่องท้องเหมือนมีผีเสื้อฝูงใหญ่บินอยู่ภายใน จนเธอหวีดร้องออกมาเพราะแรงสั่นสะเทือนภายใน

ราฟาเอลเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ไม่ยอมสบตาเขามีบางสิ่งที่เขาเอ๊ะใจแต่ในเวลานี้เขาไม่อาจหยุดยั้งตัวเองได้อีก เขาจัดการเปลื้องกระโปรงตัวเดียวนั้นแล้วปลดเสื้อที่มัดข้อมือเธอออก ประคองใบหน้าหวานไว้ก่อนที่จะพรมจูบอีกครั้ง เสียงครางต่ำในลำคอในหญิงสาวและสะโพกที่ส่ายไปมาด้วยสัญชาตญาณทำให้เขารู้ว่าเธอพร้อมแล้ว เขาคลี่ขาเรียวออกแล้วแทรกแก่นกายเข้าหากดจนแนบสนิทเพื่อหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียว

กีณรินหลงคิดว่าเมื่อครู่นั้นจบแล้วแต่สิ่งที่เขาทำกับเธอมันมากเกินกว่าจะบรรยาย มันช่างใกล้ชิดเหลือเกิน ไม่ซิ แนบชิดเกินไป เขาเชื่อมตัวเขากับตัวเธอแล้วพาเธอขยับไปมาราวกับการเต้นรำตามจังหวะหัวใจที่เริ่มจะเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เขากำลังพาเธอเต้นรำโดยมีเขาเป็นผู้นำทุกการขยับของร่างกายได้ยินเสียงครางในลำคอของเขาและเมื่อเขาโน้มหน้าลงจุมพิตเธอเขาก็ครอบครองริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อน เธอกอดเขาแน่นอย่างไม่รู้ตัวเหมือนคนสำลักน้ำจนคลื่นอารมณ์โถมซัดเข้าใส่สุดแรง ร่างกายเธอกระตุกเกร็งในขณะที่เขาคอยประคองเธอไว้และตามเธอไปในที่สุด

ราฟาเอลมองใบหน้าหวานที่ไม่กล้าสบตากับเขา มีบางสิ่งที่เขารู้ดีอยู่เต็มอกแต่เขาไม่มั่นใจ แต่ที่เขาแน่ใจที่สุดคือโดยเฉพาะรอยเลือดจางๆ บนที่นอน

เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอจากมือของเขาเป็นเด็ดขาด แม้เธอจะเป็นแค่ผู้หญิงบริการก็ตาม.