3 เบิกงบกับสายตากวนๆ

เช้าวันใหม่ที่องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านดอนขุนเริ่มต้นขึ้นด้วยความสดใส แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างใสแจ๋วของกองคลัง กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟโบราณจากโรงอาหารลอยอบอวลเข้ามาผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเอกสารใหม่เอี่ยม

อิมพอร์ต ในชุดนักศึกษาฝึกงานสีขาวสะอาดตาและกระโปรงพลีทสีดำยาวเรียบร้อยกำลังตั้งอกตั้งใจจัดเรียงแฟ้มสมุดบัญชีรายรับ-รายจ่ายบนโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มือเรียวเล็กจรดปากกาลงบนกระดาษโน้ตเพื่อบันทึกรายการเบื้องต้น ใบหน้าหวานละมุนประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แสดงถึงความสุขที่ได้เริ่มต้นวันใหม่อย่างสงบ

แต่... ความสงบมักอยู่ได้ไม่นานในสถานที่ราชการ

โครม! เสียงประตูไม้บานใหญ่ของห้องกองคลังถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงพอประมาณ พร้อมกับเสียงทุ้มห้าวที่ตะโกนทักทายเสียงดังลั่นตามวิสัยของเจ้าตัว

"อรุณสวัสดิ์ครับพี่น้องชาวกองคลังที่รักยิ่ง! เช้าอันแสนสดใสแบบนี้ มีใครคิดถึงนายช่างรูปหล่อคนนี้บ้างเอ่ย!"

เสียงนั้นดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท ทำให้อิมพอร์ตสะดุ้งสุดตัว ปากกาในมือเกือบหลุดร่วง เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง มีเสื้อคลุมสีดำสวมทับอีกที ดูทะมัดทะแมงและดึงดูดสายตา รูปร่างสมส่วนรับกับใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ตรงมุมปากเสมอ ตูน หรือ นายช่างตูน ประจำกองช่าง กวาดสายตามองรอบห้องก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะสะดุดเข้ากับร่างบางของนักศึกษาฝึกงานคนใหม่ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง

“อ้าว... แม่คุณตัวแสบคนที่เดินชนฉันจนไวน์แดงหกเลอะเสื้อสูทในงานแต่งงานเมื่อวันก่อน แถมยังเป็นคนดวงเฮงรับช่อดอกไม้ได้แถมยังแนะนำตัวเจื้อยแจ้วด้วยตัวเองอีกต่างหากว่าจะมาฝึกงานที่ อบต.แห่งนี้... ที่แท้ก็คือน้องอิมพอร์ตเด็กฝึกงานฝ่ายบัญชีคนนี้นี่เอง รอวันนี้มานานแล้ว โลกกลมแถมยังน่าสนุกชะมัด!”

ตูนจำได้แม่นยำทุกกระเบียดนิ้วตั้งแต่เห็นหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมามากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ความทรงจำตอนนี้วนกลับมาเห็นภาพสาวน้อยหน้าหวานลนลานขอโทษขอโพยตอนทำไวน์หกใส่เสื้อเขา แต่วันนี้เจ้าตัวกลับตีสีหน้าเฉยชา ไม่ยอมทักทายเขาดี ๆ แถมยังจำเขาไม่ได้แม้แต่น้อย ปล่อยให้อิมพอร์ตได้แต่นั่งกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความประหม่ากับท่าทีคุกคามแปลก ๆ นั้น

ตูนสาวเท้ายาว ๆ เดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะทำงานของ พี่ปู พี่เลี้ยงสาวใหญ่ใจดีประจำแผนกงบประมาณ พร้อมกับตบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินลงบนโต๊ะเสียงดังป้าบ!

"พี่ปูคนสวยครับ ผมเอาเอกสารเบิกค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดที่สำรองจ่ายไปก่อนโผลมาส่งครับ งวดนี้อนุมัติไว ๆ ให้หน่อยนะครับ ค่าวัสดุก่อสร้างซ่อมแซมฝายน้ำล้นมันกินแกลบผมไปหมดแล้วเนี่ย" ตูนพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้น กวนประสาทตามสไตล์

พี่ปูเงยหน้าขึ้นมาจากกองกระดาษ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้ชายหนุ่มตรงหน้าทันที รู้ไส้รู้พุงกันดีเพราะผ่านศึกเบิกเงินกับนายช่างคนนี้มานักต่อนักแล้ว

"แหม นายช่างตูน เจ้าพ่อเบิกเงินไวตัวจริงเสียงจริงเลยนะยะ เอกสารมาทีไร ตัวเลขยุ่บยั่บตรวจยากทุกที" พี่ปูเอ่ยแซวพร้อมเปิดแฟ้มดูผ่าน ๆ ก่อนจะเหลือบสายตาไปทางโต๊ะของอิมพอร์ต แล้วหันมาแกล้งตูนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน "ต่อไปนี้นะ... เอกสารพวกนี้ ไม่ต้องเดินมาส่งให้พี่หรอก ส่งให้น้องใหม่ในแผนกจัดการแทนซะ สั่งสอนงานน้องเขาซะบ้าง"

ตูนชะงักไปนิดนึง เหล่สายตาหันไปมองอิมพอร์ตที่กำลังนั่งตัวลีบตั้งใจฟังบทสนทนาอยู่เงียบ ๆ แววตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์และประกายความสนุกสนานขึ้นมาทันทีเพราะสบโอกาสที่จะได้เอาคืนเรื่องไวน์แดงพอดิบพอดี ก่อนจะหันกลับมาเบ้ปากใส่พี่ปูเบา ๆ

"โห... พี่ปูครับ จะบ้าเหรอ จะให้น้องเขามาทำเรื่องยุ่งยากพวกนี้ได้ยังไงเล่า เดี๋ยวเอกสารเกิดตกหล่นขึ้นมา หรือตรวจตัวเลขไม่เคลียร์ เงินเบิกไม่ได้ครบถ้วนตามเกณฑ์ขึ้นมา เดี๋ยวเด็กน้อยเขาจะร้องไห้งอแงเอาสิครับ หน้าตาเรียบร้อยบอบบางขนาดนั้น ดูทรงแล้วคงทำได้แค่รับยิ้มหวาน ๆ มากกว่ามานั่งปวดหัวกับใบเสร็จค่านอตค่าปูนของผมหรอกมั้ง... หรือต่อให้เคยทำอะไรซุ่มซ่ามพังมา ก็คงไม่ถนัดเรื่องตัวเลขหรอกมั้ง" (ตูนแอบหยอดคำพูดพาดพิงถึงเรื่องในงานแต่งเบา ๆ แต่คนฟังยังไม่เก็ต)

คำพูดกึ่งดูถูกกึ่งหยอกล้อของนายช่างตูนดังชัดเจนในความเงียบของห้องบัญชี

อิมพอร์ตที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ถึงกับเลือดขึ้นหน้า ความเรียบร้อยอ่อนหวานที่เคยมีถูกความหมั่นไส้และความทิฐิของเด็กบัญชีปี 4 ตีตื้นขึ้นมาแทนที่ มือเรียวเล็กกำจัดระเบียบกระดาษบนโต๊ะแน่น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปใกล้โต๊ะของพี่ปูและนายช่างตูนทันที

ใบหน้าหวานที่เคยขาวเนียนตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฮึดฮัด ดวงตากลมโตจ้องมองสบตากับนายช่างหนุ่มเจ้าเล่ห์อย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะแอบสั่นระริกด้วยความประหม่าก็ตามที

"เอ่อ... ขออนุญาตนะคะพี่ปู และก็... ช่างตูนค่ะ" อิมพอร์ตสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบและหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้เสียงจะสั่นน้อย ๆ ก็ตาม "ถึงหนูจะเป็นเด็กฝึกงานใหม่ และหน้าตาจะดูเรียบร้อย... แต่เรื่องงานบัญชีและความถูกต้องตามกฎระเบียบราชการ หนูเรียนมาและมีความรับผิดชอบมากพอค่ะ!"

เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังตูนที่ยืนอมยิ้มกวน ๆ รอฟังอยู่ ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงถนัดตา

"ถ้าเอกสารชุดนี้ของช่างตูนถูกต้องตามเงื่อนไขของกฎหมายและระเบียบการเบิกจ่ายจริง ๆ... หนูมั่นใจค่ะว่าจะตรวจสอบและดำเนินการให้ผ่านได้อย่างรวดเร็วแน่นอน แต่ถ้ามันไม่ตรงหรือมีข้อผิดพลาด... หนูจะพยายามตรวจสอบและแก้ไขให้ถูกต้องตามกฎระเบียบทุกประการค่ะ! ขอแฟ้มนั้นให้หนูเป็นคนตรวจเองนะคะพี่ปู!"

พูดจบ อิมพอร์ตก็ยื่นมือเรียวไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินจากมือพี่ปูมาถือไว้แนบอกทันที โดยไม่รอให้นายช่างตูนได้ทันตั้งตัวหรืออ้าปากเถียงกลับแม้แต่คำเดียว

ตูนกะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าเด็กฝึกงานตัวเล็กแต่ใจเด็ดที่ยืนจ้องเขาตาเขียวปั้ด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของนายช่างหนุ่มค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างด้วยความทึ่ง เอ็นดู และนึกสนุกที่เหยื่อตัวแสบกระโจนเข้าใส่หลุมที่เขาขุดไว้อย่างเต็มใจ

“หึ ๆ ยัยตัวแสบ... งานก่อนทำเสื้อสูทฉันเลอะไวน์ งานนี้แถมยังกล้ามาท้าทายเรื่องเอกสารเบิกเงินของฉันอีกเหรอเนี่ย น่าสนใจจริง ๆ... มาดูกันสิว่าคุณหนูนักบัญชีคนเก่งจะตรวจรอดพ้นเงื่อนไขยิบย่อยของฉันได้ยังไง!” ตูนคิดในใจ พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งท้ายจนอิมพอร์ตต้องรีบหันหลังหนีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด!