Episode7

ฉันยิ้มกรุ่มกริ่มนั่งมองหน้าอาจารย์เถื่อนที่กำลังเขินฉันอยู่ เขาเขินฉัน ฉันไม่ได้คิดไปเองเพราะสีหน้าและท่าทางของเขามันแสดงออกว่าเขากำลังเขินฉัน

เพียงแค่คนตรงหน้าเขิน ฉันก็เริ่มมีความหวัง ฉันคิดว่าไม่นานฉันกับอาจารย์เถื่อนเราต้องได้เสียกันแน่ๆ

ระหว่างที่กินข้าวกัน จู่ๆเสียงโทรศัพท์อาจารย์เถื่อนก็ดังขึ้นมา เขากดรับสายก่อนจะมองหน้าฉัน

"ครับ"

"..........."

"ได้ครับ"

"............"

"ไม่ต้องเป็นห่วงครับ"

"............"

"โอเคครับ"

"ใครโทรมาเหรอคะ" ฉันเอ่ยถามด้วยความอย่างรู้เมื่ออาจารย์เถื่อนวางโทรศัพท์มือถือลง

"พ่อเธอไง"

"เอ๋" ฉันเอียงคอมองพลางขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัยทำไมพ่อต้องโทรหาอาจารย์เถื่อนแทนที่จะโทรหาฉัน

"พ่อเธอต้องค้าง เลยฝากฉันดูแลเธอ" ฉันฉีกยิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ของเขา กล่าวขอบคุณพ่อในใจที่รู้ใจลูกสาวอย่างฉัน

"หนูจะได้นอนที่นี่เหรอคะ" ฉันเอ่ยอย่างกระดี๊กระด๊า

"อือ"

"เย่" ฉันร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

"แต่นอนห้องรับแขก" ฉันหุบยิ้มทันทีเมื่อเจอประโยคนี้เข้าไป พลางถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง

แต่เอาเถอะ ฉันค่อยแอบไขกุญแจไปนอนกับอาจารย์เถื่อนทีหลังเอาก็ได้

หลังจากกินข้าวเสร็จอาจารย์เถื่อนก็ทำงานอยู่ในห้องทำงานของเขา ฉันเลยออกมานั่งคุยกับแม่อาจารย์เถื่อน เพราะไม่อยากกวนเขาที่หมกหมุ่นอยู่กับงาน

"หนูจะเอาลูกชายแม่เป็นแฟนจริงๆใช่ไหม" แม่อาจารย์เถื่อนเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ล้านเปอร์เซ็นต์เลยค่ะ หนูรักอาจารย์เถื่อน" ฉันตอบพร้อมยิ้มให้

"แม่ได้ยินแบบนี้ก็ดีใจ แม่สนับสนุนเต็มที่"

"งื้อ ขอบคุณนะคะ" ฉันเอ่ยพลางยกมือขึ้นไหว้แม่อาจารย์เถื่อนอย่างซาบซึ้งใจ

"จะไปไหนคะ" ฉันเอ่ยถามอาจารย์เถื่อนที่เดินลงมาจากบนห้องแต่งตัวดูดีเหมือนกับว่าเขากำลังจะไปไหน

"ฉันจะไปหาเพื่อน"

"ไปด้วยค่ะ" ฉันรีบลุกไปเกาะแขนเขา

"ไม่เอา"

"สัญญาว่าจะไม่ดื้อ"

"อยู่บ้านกับแม่ฉันไป"

"ไม่เอา" ฉันงอแงพลางเกาะแขนเขาแน่นยิ่งกว่าเก่า

"รำคาญว่ะ" อาจารย์เถื่อนว่าด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ไม่พอใจ แต่ฉันก็หาสนใจดื้อด้าน ตอแยเขาอยู่แบบนั้น จนเขาจำใจพาฉันมาบ้านเพื่อนของเขาด้วย

ฉันเกาะแขนอาจารย์เถื่อนไม่ปล่อย ระหว่างเดินเข้ามาในบ้านเพื่อนของเขา ฉันหันมองซ้าย หันมองขวา ที่บ้านเพื่อนของอาจารย์เถื่อนมีผู้หญิงเต็มไปหมดเหมือนพวกเขาจ้างผู้หญิงเหล่านี้มาเอนเตอร์เทนยังไงยังงั้น

"ผู้หญิงเยอะจัง" ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"เพื่อนมันจ้างมา" อาจารย์หันมาตอบฉัน

"เพราะแบบนี้รึเปล่าคะ ถึงไม่อยากให้หนูมาด้วย"

"ใช่" อาจารย์เถื่อนตอบฉันกลับมาทันที ฉันไหวไหล่เบาๆ ไม่สนใจต่อคำพูดของเขา

"มาๆ ไอ้เถื่อนนั่งๆ อ้าวพาวามาทำไมวะ" พี่เจสเรียกอาจารย์เถื่อนไปนั่ง ก่อนหันมามองหน้าฉันด้วยความแปลกใจ

"แล้วทำไมวาจะมาไม่ได้คะ อาจารย์เถื่อนเป็นแฟนวา วาก็ต้องมาคุมสิ" ฉันพูดพลางเชิดหน้าขึ้น

"มโน"

"งื้ออ อาจารย์อะ" ฉันยู่ปากน้อยๆเมื่ออาจารย์ผลักศีรษะฉัน

"สนใจคนไหนเลือกเลย" พี่ผ้าบอกอาจารย์เถื่อน พลางผายมือไปทางสาวๆที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามันส์

"เลือกหนู" ฉันตอบเสียงดังฟังชัด ฉีกยิ้มกว้างให้กับทุกคน

"หลงตัวเอง" อาจารย์เถื่อนว่าพลางส่ายหน้าให้ฉันอย่างเอือมระอา

"ไม่ได้หลงตัวเอง แต่หลงคุณอะค่ะ" ฉันว่าพลางจิ้มนิ้วไปที่แขนอาจารย์เถื่อนเบาๆ

"หึ" อาจารย์เถื่อนแค่นหัวเราะในลำคอมองหน้าฉันด้วยสายตาเรียบนิ่ง เห็นดังนั้นฉันก็ยื่นหน้าเข้าหาใบหน้าของเขาอย่างไม่เกรงกลัว

"มองหน้าแบบนี้อยากมีเรื่องหรืออยากมีหนูคะ" ว่าจบฉันก็ยิ้มเย้ยหยันให้เขาไปหนึ่งที

"ไม่ได้อยู่กันสองคนนะครับ" พี่เจสว่ามองฉันสลับกับอาจารย์เถื่อนด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์

ฉันนั่งมองอาจารย์เถื่อนกับเพื่อนเขาดื่มและคุยกันแบบเงียบๆ พลางเล่นโทรศัพท์มือถือไปด้วย แล้วจู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอทิ้งตัวนั่งลงบนตักอาจารย์เถื่อนพลางยกแขนโอบรอบคออาจารย์เถื่อนไว้ ฉันแหงนหน้ามองเธอคนนี้ด้วยความไม่พอใจลุกขึ้นกระชากตัวเธอออกจากตักอาจารย์เถื่อนแล้วผลักเธอล้มลงไปกับพื้นอย่างแรง

"อะ โอ้ย"

"วาวา"

"นี่มันอาจารย์เถื่อนของฉัน อย่ามานั่งตักเขาแบบนี้อีก" ฉันตวาดใส่เธอเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจ

"ทำบ้าอะไรวะ" อาจารย์เถื่อนถามก่อนจะเข้าไปพยุงเธอคนนั้นให้ลุกขึ้นมา

เธอคนนั้นที่ฉันว่า คือแฟนเก่าของอาจารย์นั่นเอง เธอมีชื่อว่าแตง เลิกรากับอาจารย์ไปหลายปีแล้ว ตอนนั้นที่เขาทั้งสองเลิกกันฉันจำได้ว่าอาจารย์น่ะเมาเป็นหมาทุกวัน และเป็นฉันที่เก็บศพแบกเขากลับไปส่งบ้านทุกคืน

"ผลักไง ผลักอะ" ฉันตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลย ขอโทษพี่เขาซะ"

"ไม่" ฉันตอบเสียงแข็ง คว้ากระเป๋าจะเดินออกไปจากตรงนี้

"วาวา" อาจารย์เถื่อนกดเสียงต่ำมองการกระทำของฉันอย่างไม่พอใจ

"จะกลับบ้าน"

"วาวา"

"เดี๋ยวนี้"

"พาน้องกลับบ้านไปก่อน" พี่ผ้าเอ่ยบอกอาจารย์เถื่อน

"แต่" อาจารย์เถื่อนอึกอักมองหน้าพี่แตง

"ไปเถอะค่ะเถื่อน ไว้แตงจะโทรหา"

"ไม่ต้องโทรมา" ฉันตวาดเธอเสียงดัง พี่แตงปรายตามามองทางฉันก่อนมองผ่านไปราวกับว่าฉันไม่มีตัวตน

"โง่" เมื่อขึ้นรถมาได้ฉันก็ด่าอาจารย์เถื่อนทันที

"ไม่มีมารยาท" เขาก็ด่าฉันกลับทันควัน

"นี่ชอบจะเป็นจะตายกลับไม่สนใจ สนใจแต่อีแฟนเก่าที่ทิ้งไปนั่นแหละ"

"หึง" อาจารย์เถื่อนเลิกคิ้วถามฉัน

"เออหึง หึงมากด้วย"

"หึ" หึบ้าบออะไร ฉันหัวเสียและหัวเสียมากๆ อยากจะฟาดเขาแรงๆหลายๆที แต่ฉันกลัวเขาเจ็บ

"เด็กน้อย"

"นมใหญ่ขนาดนี้ยังบอกว่าเด็กอีกเหรอ" ฉันถามเขาด้วยความไม่พอใจ "ลองหน่อยไหมจะได้รู้ว่าน้อยหรือมาก ในรถก็ดี ป่าข้างทางก็ได้ ตื่นเต้นดี"

"อีบ้า"

"บ้ารักอาจารย์นั่นแหละ"

"เปลี่ยนอารมณ์ไวแท้"

"อารมณ์เปลี่ยนไว แต่ใจที่มีให้อาจารย์ไม่เคยเปลี่ยน"

อาจารย์เถื่อนหันมามองหน้าฉันก่อนจะถอนหายใจออกมาราวกับว่าเขาน่ะเอือมระอากับฉันเต็มทน

"ขอนอนด้วยนะคะ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรนอกจากนอนจับไข่เท่านั้นเอง"

"เฮ้อ"