6.ตกหลุมรักพ่อ(เลี้ยง)เพื่อน-22กับ40

ห้องนั่งเล่น ด้านในของบ้าน ที่เปิดไฟสลัว สร้างบรรยากาศ เหมาะสำหรับคู่รัก ที่สวีทหวาน เหลือเกิน เจ้าของบ้าน เปิดห้องนั่งเล่นส่วนตัว ให้กับแขกที่มา พร้อมกับนำไวน์ ที่เก็บเอาไว้ ออกมาเปิด

"พ่อกรขา ทำไมใจดีแบบนี้ "

"ขอบคุณ คุณกรมากนะครับ ที่ดูแล พวกเรา ดีเหลือเกิน "

แขกที่มา เอ่ยปากชม ไม่หยุด เมื่อ ได้รับการดูแลอย่างดี

"ตามสบายเลย อย่าคิดมาก " มาดพ่อเลี้ยงที่แสนดี ทำให้ รินรดา อยากจะหายไปจากตรงนี้ แต่ก็ไม่กล้า

"รดา ไม่ต้องเกร็งหรอก พ่อกร เขาไม่ดุจริงๆ " ข้าวหอมมองเพื่อน ที่นั่งตัวเกร็งอยู่อีกฝั่งของโซฟา

"รดา เขาไม่มีแฟนค่ะ โสดสนิท เป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน นิสัยก็ดี " ข้าวหอมบรรยาย สรรพคุณของเพื่อน แล้วหันมาชนแก้วกับคนข้างๆ

แก้วไวน์ สี่ใบ ชนกัน รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เธอที่ได้แต่จิบๆ เพราะ ระมัดระวังตัวเอง มองเพื่อน ที่กำลังเมาได้ที่แล้ว

"ข้าว รดาว่า พอดีไหม "

เธออยากจะขึ้นไปนอนแล้ว ดังนั้น

"โอเค แยกย้าย ไปนอนกัน "

ข้าวหอม ที่โอบเอวแฟนหนุ่มลุกขึ้น ส่วนเธอ ก็ถูกเขา ประคองเอาไว้ เหมือนกัน

"ปล่อยค่ะ "

"ไม่ปล่อย "

เสียงดุๆ ที่เอ่ยออกไป ทำให้เธอ อยากจะกรี้ด ใบหน้าแดงก่ำ ที่อยู่ห่างไปไม่กี่เซนติเมตร กำลัง ยั่วให้เธอโกรธ

"รดา ไปเถอะ " ข้าวหอมหันมามองเพื่อน แล้วมองพ่อเลี้ยง ที่กำลังช่วยประคองเพื่อนตัวเอง

"รดา ไม่ต้องกลัวพ่อกรหรอก พ่อกร เขาไม่ค่อยชอบกินเด็ก เขาชอบพวกประสบการณ์สูง รู้งาน "

เสียงหัวเราะคิกคัก ทำให้ คนที่ถูกแฉ หน้าร้อนผ่าว ทันที รินรดา เดินตาม เพื่อนของตัวเอง ขึ้นไปบนห้อง ก่อนจะ แยกกันไปคนละทาง

บ้านหลังใหญ่เงียบสงบ เพราะ ต่างคนต่างเข้าห้องกันหมดแล้ว เธอที่กำลังจะหาทางหลบเลี่ยงเขา คิดหาวิธี เอาตัวรอด เธอไม่รู้ว่า เขาจะพูดอะไร ออกมา หรือไม่ ดังนั้น เธอกลัวว่า

เสียงไขกุญแจ ด้านนอก ทำให้คนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ มองหา อุปกรณ์ป้องกันตัว มือบาง กำแจกันดอกไม้ ก่อนจะ

"คุณ "

เขา รับตัวเธอ ที่พุ่งไปหาเขา แล้วปิดประตูดังโครม เสียงประตูไม่เบานัก แต่ ข้าวหอมและพี่บอม อาจจะไม่ได้ยิน

"รดา หรือ ดาริน จะให้เรียกว่าอะไร " เขาถามคำถามนี้ ทำให้เธอ ร้อง ขยับตัวหนีเขา ออกจาก อ้อมกอด

"ปล่อยค่ะ อย่าจับนะคะ ไม่งั้น ฉันร้องจริงๆ "

เจ้าของบ้าน จับแจกัน แล้วนำมาวางที่พื้น ก่อนจะขยับตัวยืนขวางประตู มองเธอ ที่อยู่ในสภาพชุดคลุมอาบน้ำ

"ลาออกจากที่ร้านแล้วเหรอ "

เขาจำเธอได้ เขามั่นใจ ว่าเป็นเธอ เธอขยับตัว ออกห่างเขา ทำเหมือนกับว่า ไม่ได้สนใจที่จะฟัง มือบางเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบชุดนอนออกมา เตรียมจะแต่งตัว

"ถาม ไม่ได้ยินเหรอ "

"คุณพูดอะไรคะ " รินรดา ย้อนกลับไป ยิ่งทำให้เขายิ้มด้วยความพอใจ

"ไฝสีน้ำตาลเล็กๆ ตรงหน้าอกหนู มันยังติดตาพี่อยู่เลย "

เธอหันไปมองหน้าเขาทันที แล้ว ก็เห็น ดวงตาร้ายกาจ มองมาที่เธอ

"พี่เหรอคะ คุณเป็นพ่อเลี้ยง ของข้าวหอม ก็เปรียบเหมือน พ่อเพื่อน ดังนั้น จะเป็นพี่กับหนู ก็คง "

เขาเดินมาหาเธอ แล้ว โยนเสื้อผ้าในมือของเธอลงพื้น คว้าตัวเธอมา แล้วดึงสายชุดคลุมออก ใบหน้าดุดัน มองหน้าเธอ ที่กำลัง กวนใจเขาอยู่

"กวนประสาทแบบนี้ ต้องเจอของดี เข้าสักที "

ปากหนานุ่ม จูบลงไปที่ปากบอบบางของเธอ มือหนา ดึงชุดคลุม ออกจากตัวให้พ้นทาง แล้ว เขาก็ดันตัวเธอ ให้นอนลงบนเตียง ที่นอน ขนาดสามฟุตครึ่ง เล็กแคบ แบบที่เขาไม่คุ้นชิน แต่มันทำให้เธอ หนีเขาไปไหนไม่ได้

เสื้อผ้า ที่ถอดออก อย่างรวดเร็ว จนเหลือเพียง กางเกงชั้นใน สายตาดุดัน มองผิวกายขาวผ่อง ที่เขาคิดถึง มือบาง ที่พยายามจะปกปิด ร่างกายของตัวเอง แต่เขากับจับเธอเอาไว้

"สวยมาก ทำไมต้องอาย " เขาสำรวจร่างกายของเธอ กวาดตามองผิวขาวๆ และ ยิ้มออกมา เมื่อเจอไฝสีน้ำตาล ที่เขาเอ่ยถึง

"คุณอย่าทำนะคะ " เธอร้องห้ามเขา แต่เหมือนจะไม่เป็นผล เมื่อปากหนา จูบที่หน้าอกอวบอิ่มของเธอ แล้วหยอกล้อ กับยอดสีชมพูหวาน

"คิดถึงมาก ไปตามที่ร้าน หลายวันเลย รู้ไหม " เขาเงยหน้า มองหน้าเธอ แล้ว กอบกุม ความอวบอิ่มของเธอ ด้วยสองมือ

"หนู ไม่ทำแล้ว คุณก็ควร จะหยุด " เธอบอกกับเขา พยายามจะดันตัวเอง ลุกขึ้น แต่เขากลับ แทรกตัวเข้ามา แล้ว ลากมือตัวเอง ลงไปสัมผัส ที่ความเปียกชื้น

"รดา เป็นของพี่นะ พี่จะเลี้ยงรดาเอง "

"ไม่ค่ะ รดาไม่เป็น " เธอขยับตัวหนี แต่เขากลับ สอดนิ้วเข้ามาด้านในร่างกายของเธอ

"ทำไมปากแข็ง " เขานำนิ้วของเขาออกมา แล้ว ลากที่ หน้าท้องของเธอ

"หนูเปียกไปหมดแล้ว มันชุ่มไปหมด เพราะพี่ หนูอยากได้พี่ อยากได้มาก อย่าปากแข็ง "

เขากำลังจะชนะเธออีกครั้ง เธอกำลังจะแพ้

"รดา ไม่มีประสบการณ์ ไม่เก่ง คุณทำไมถึงยังจะมายุ่งกับรดา "

เขายิ้ม แล้วขยับตัวขึ้นมา อวดท่อนเอ็น ของตัวเอง

"ข้าวบอกว่า ให้พี่ เอ็นดูหนู พี่คิดในใจ แล้วก็อยากจะบอก ให้หนูฟัง ไม่ใช่แค่เอ็นดูนะ แต่สำหรับหนู พี่ให้หนู ดูเอ็น ของพี่ด้วย "

เขาอวดความใหญ่โต ของตัวเอง ให้เธอดูอีกครั้ง เอ็นแท่งใหญ่ ที่ปลายด้านบนสีชมพู มีน้ำเปียกชื้น

"รดา ไม่คิดถึงเหรอ " เธอมองท่อนเอ็น ของเขา แล้วหลบสายตา ร่างกายของเธอ มันชื่อตรงมากกว่าเธอเสียอีก เธอต้องการเขามาก เธอไม่เถียง แต่ว่า

มือบางที่เขาดึงไปวางที่ท่อนเอ็น ขนาดใหญ่ของเขา แล้วสัมผัสความอุ่นร้อน

"ของหนู รดา พี่เป็นของหนู คนเดียว "

เธอมองมือตัวเอง แล้วค่อยๆ ทำตามที่เขาบอก ภากรยิ้มกว้าง ด้วยความพอใจ

ร่างกายเปลือยเปล่า ที่สอดประสานกัน บนเตียงนอนเล็กแคบ ผ้าห่ม ที่ร่วงหล่น กองอยู่ข้าง เสื้อผ้าของเขา ที่กระจัดกระจาย บทรักที่โหยหา เพราะความคิดถึง ความหวงแหน และความต้องการ ผ้าปูที่นอน ที่เรียบตึง ยับย่น จนแทบจะดูไม่ได้ เขาประคองกอดเธอเอาไว้ แล้ว พ่นน้ำคาว ราดที่หน้าท้องแบนราบของเธอ อุปกรณ์ป้องกัน ไม่มี ก็ต้องใช้ วิธีนี้ไปก่อน

ทิชชูเนื้อนุ่ม ที่นำมาเช็ดทำความสะอาดให้ ครั้งที่สอง ของคืนนี้ ถูกนำไปทิ้งในห้องน้ำ เธอ นอน เปลือยกายอยู่บนเตียง ด้วยความอ่อนเพลีย

"ง่วงเหรอ อาบน้ำไหม "

ใบหน้า สวยหวาน หลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย เขา ดึงเธอมากอด จูบหน้าผาก ก่อนจะหลับไปด้วยกัน รินรดา อยู่ตรงนี้แล้ว เขาเจอเธอแล้ว