2:เป้าหมาย

“เอ่อ...คือเพื่อนพี่อยากรู้จักค่ะ” ฉันพูดพลางยื่นกระดาษม้วน ๆ ยับ ๆ ในมือส่งไปให้ อิตารุ่นน้องหน้าตาดีที่สุดในกลุ่มรับแล้วมองหน้าฉันยิ้ม ๆ

“นั่งกันอยู่ตั้งหลายคน ทำไมอยากรู้จักแค่คนเดียวเองล่ะครับ” ผู้ชายหนึ่งคนในกลุ่มนั้นพูดพลางมองไปที่โต๊ะด้านหลังของฉัน ซึ่งเป็นไปได้ว่าเขาน่าจะเห็นว่าฉันเดินมาจากโต๊ะไหน

“โต๊ะนี้มีสี่คน​ โต๊ะคุณก็มีสี่คน ไม่มานั่งด้วยกันล่ะครับ จะได้แนะนำให้รู้จักเลยทีเดียว” เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของคนที่ชื่อเฟิร์สที่ดูเหมือนจะเป็นคนเงียบ ๆ แต่เอาเข้าจริงกลับพูดมากที่สุดในกลุ่ม ฉันคิดผิดหรือเปล่าที่เดินมาที่โต๊ะของคนพวกนี้คนเดียว

“กูขอปากกาหน่อย!” อิตารุ่นน้องที่ชื่ออ้อ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกมาดู ก่อนจะขอปากกากับเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วจดอะไรบางอย่างลงไปในนั้น

“คนไหนเหรอครับ​ ที่ชื่อมิ้ว” หนุ่มหล่อสุดในกลุ่มสบตากับแม่สื่อด้วยประกายแพรวพราวราวกับหว่านเสน่ห์เหลือร้ายให้เธออีกคน ก่อนที่หญิงสาวจะหันไปเพียงเสี้ยวหน้าแล้วตอบกลับไปว่า

“ชุดเกาะอกสีขาว” ฉันตอบ จากนั้นเขาจึงส่งกระดาษแผ่นนั้นกลับมาให้ฉัน

“ยังไม่มีแฟนใช่ไหมคะ” ฉันถามออกไปตรง ๆ เล่นเอาหนุ่ม ๆ ในโต๊ะต่างมองหน้าฉันกันเป็นตาเดียว พวกเขามองฉันอย่างสุภาพ​ ไม่มีสายตาที่ดูถูก​ คุกคาม​ หรือ​ เสียมารยาทเลยแม้แต่นิดเดียว​

มันแปลก​... ไม่เหมือนกับพวกผู้ชายที่มองฉันและเพื่อน​ ๆ​ ตลอดเวลาที่ก้าวเข้ามาที่นี่​ ทว่า​กลับมองฉันด้วยความประหลาดใจมากกว่า​ที่กล้าถามแบบนั้นออกไป

“ถ้ามี... ไม่พากันมานั่งหงอยอยู่แบบนี้หรอกครับ” หนุ่มหน้าตาดี​ แต่ไม่ถึงกับหล่อกล่าวประโยคนั้นแทนเพื่อนคนอื่นในกลุ่ม ดูเหมือนว่าเขาจะชื่อ​ เตอร์​ นะ​ ฉันสืบมาแล้ว!

คำพูดของนายเตอร์ ทำให้ฉันคิดว่าตัวเองควรจะรีบทำหน้าที่ให้จบไปเลย ดีกว่ารอให้ผู้หญิงคนอื่นมางาบผู้ชายคนนี้ไปก่อนเพื่อนร่วมห้องของฉัน

“ถ้าโสด! งั้นก็แปลว่า เพื่อนพี่ก็จีบน้องได้ใช่ไหม” ฉันถามไปตามหน้าที่ ไม่มีคำว่ากลัว... เพราะถ้ามัวแต่กลัวงานฉันก็จะไม่ลุล่วง มาเป็นแม่สื่อ ก็เอาให้มันจบไปเลยในคราวเดียว

“ฝากบอกเค้าว่าผมชอบ คนที่เดินมาจีบผมด้วยตัวเองมากกว่า ผมไม่ชอบพูดผ่านใครไป ถ้าจะจีบผมก็กล้า ๆ หน่อย” อิตารุ่นน้องที่ชื่ออ้อนั่นพูดแสกหน้าฉันหลังจากที่ส่งกระดาษแผ่นนั้นกลับคืนมาให้ ก่อนที่ฉันจะก้มลงไปอ่าน

‘พี่ชื่อมิ้ว ขอเบอร์โทร หรือ​ ไอดีไลน์หน่อยได้ไหมคะ’

‘ของ่ายไปไหมครับ! xxx-xxx-xxxx’

‘โธ่เอ้ย... คิดว่าจะเล่นตัว!’ ฉันก้มลงอ่านข้อความที่เขาเขียนส่งมา คิดว่าจะไม่ให้​ ที่ไหนได้ ต่างฝ่ายต่างง่ายแบบนี้​ ฉันก็สบายล่ะสิ ปิดจ๊อบได้แล้วสิเรา!

ดีล!

“ถ้ายังไงก็คุยกันเองแล้วกัน​ ขอตัวก่อนนะ!” ฉันกล่าวทิ้งท้ายแล้วลุกเดินออกมา

หลังจากนั้น​

ฉันก็แยกย้ายกลับกับเพื่อน​ ส่วนยัยมิ้วน่ะเหรอ​ โชคดีสุด​ เพราะมีสารถีพากลับ​ จะใครซะอีกล่ะ​ ก็อิตารุ่นน้องรูปหล่อนั่นไง​ อิตอนแรกพูดซะยังกะจะไม่ยอมให้เบอร์​ แถมยังบอกว่าชอบคนที่กล้ามาจีบเองมากกว่า​ ที่ไหนได้ก็โดนตกมาง่าย​ ๆ​ เหมือนกัน​ หึ! ผู้ชาย

อ้อทอล์ก​ :

ผมชื่ออ้อ...ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าจะตกเหยื่อมาได้ตั้งหนึ่งคน​ ตอนแรกก็กะมานั่งดื่มกันชิล ๆ​ กับไอ้ เตอร์​ ไอ้ เฟิร์ส​ แล้วก็ไอ้เชี้ย พอร์ช​

พวกมันก็เสือกพนันกันเล่น​ ว่าใครจะได้หิ้วสาวกลับไปกินต่อที่คอนโด​ได้ก่อน โชคแม่งเสือกเข้าข้าง​ผม​ ส่งเหยื่อมาให้ง่าย ๆ​ ทีแรกเห็นผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะด้วยก็กะจะเอาคนนั้น​แหละกลับไปฟาด!

แต่ที่ไหนได้ไม่ใช่เหยื่อ​ เก็บเอาไว้กินวันหลังยังได้​ งั้นก็ให้เบอร์ยัยมิ้วอะไรนี่ไปง่าย​ ๆ​ แล้วกัน จะได้ชนะพนันพวกแม่งไปเลย​ งานนี้ได้ทั้งสาวได้ทั้งเงิน​ แถมได้แดกเหล้าฟรีจากพวกแม่งด้วย​ กำไรเห็น​ ๆ