ตอนที่ 1 เกิดใหม่2

ตอนที่ 1 เกิดใหม่2

ในความว่างเปล่าขาวโพลน ณ ที่แห่งหนึ่ง ร่างบางหมุนคว้างไปมาหาทางออกไม่เจอ นางมองที่โล่งกว้างไร้ซึ่งสิ่งอื่นใด แม้พยายามเดินวนเวียนหลายครั้งแต่กลับไม่สามารถหาเส้นทางที่จะเดินได้ ความหวาดหวั่นปนหงุดหงิดทำให้ยิ่งก่อเกิดความกระวนกระวาย

“ท่านแม่...ท่านแม่...”

เสียงเรียกดังขึ้นทำให้ร่างบางหันไปหาต้นเสียง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าเช่นเดิม

“ท่านแม่...ท่านแม่...” เสียงเดิมกลับมาอีกครั้ง เธอทำได้เพียงขมวดคิ้วสงสัยจึงก้าวเท้าเดินไปยังต้นเสียงที่ดังมา เธอเดินไปเรื่อยๆตามเสียงเรียกปนเสียงสะอื้นของเด็กคนหนึ่ง

“ใช้ชีวิตมาเกือบสามสิบปียังไม่เคยมีลูก ตอนนี้กลับตามเสียงเรียก...ท่านแม่ๆ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่” เจียงหว่านหนิงส่ายศีรษะและรู้สึกขำตัวเองไม่ได้ แต่ทำไงได้มีเสียงนี้เท่านั้นที่อาจจะช่วยเธอให้ออกจากที่แห่งนี้

“ชีวิตหลังความตายยังต้องมาหาทางออกเอง วิญญาณต้องทำแบบนี้ทุกดวงรึเปล่า เฮ้อ...” เธอเดินไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่วายบ่นงึมงำกับสิ่งแปลกใหม่ที่กำลังประสบพบเจอ

“ท่านแม่...ท่านแม่...” เสียงเล็กๆของเด็กดังมากขึ้น อีกไม่นานเธอคงพบกับต้นเสียงนี้แล้ว ซึ่งไม่รู้ว่าแท้จริงเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงกัน

เจียงหว่านหนิงก้าวเดินไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่แล้วเบื้องหน้าก็พบกับประตูไม้สีน้ำตาลเข้ม ดวงตากลมโตมองประตูบานนั้นนิ่ง และค่อยๆขยับเข้าใกล้ หลังประตูบานนั้นคล้ายจะเป็นเสียงเรียกที่นางได้ยินตลอดทาง มือบางยื่นออกไปแตะสลัก แต่ก็ยังมีความลังเลอยู่ในใจ

“ไม่ใช่ว่าเปิดออกไปแล้วเป็นนรกหรอกนะ แต่มันก็มีเพียงบานเดียวนี่หน่า” เจียงหว่านหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างตัดสินใจ

“เป็นไงเป็นกัน!”

สลักถูกดึงออก ตามด้วยแรงผลักจากมือบาง ประตูไม้บานใหญ่ค่อยๆเปิดออก ตามด้วยแรงดูดมหาศาลที่เจียงหว่านหนิงไม่ได้ทันตั้งตัว เธอคว้าไม่ได้แม้แต่ขอบประตูจึงต้องปล่อยให้ร่างบางหมุนคว้างไปตามแรงดูด พายุหมุนสีดำสนิทหมุนม้วนตัวเธอเข้าไปภายใน ในความมืดมนมีเพียงเสียงหวีดหวิวน่ากลัว ร่างเล็กหมุนซ้ายทีขวาทีจนเริ่มรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก

‘ไม่ใช่ฉันตายไปแล้วหรอกเหรอ จะมาหายใจไม่ออกอะไรอีก’

“กรี๊ด!!!!!! ฉันจะตายอีกรอบแล้วเหรอ!”

“เฮือก!”

แรงดูดมหาศาลเกือบทำให้เธอขาดใจตาย เมื่อพายุหมุนวนหยุดลงจึงทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึกทดแทนช่วงเวลาก่อนหน้าที่ไม่มีแม้แต่อากาศจะให้หายใจ หน้าอกที่เคยนิ่งสนิทขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เมื่ออากาศถูกเติมเต็ม ดวงตาที่ปิดสนิทก็ขยับอีกครั้ง

“ท่านแม่...ท่านแม่....” เสียงเล็กของเด็กดังขึ้นอีกครั้ง

‘เสียงนี้จะตามหลอกหลอนไปถึงไหนกัน โอ๊ย! ไม่จบไม่สิ้นกับฉันสักทีสินะ ให้ตายสิ!’ เจียงหว่านหนิงที่เพิ่งจะรู้สึกดีขึ้นหลังจากที่โดนจับหมุนเหมือนลูกข่าง กลับมาได้ยินเสียงที่ทำให้เธอต้องนอนหมดสภาพก็ขุ่นเคืองขึ้นมา ในใจมีโทสะกำลังพลุ่งพล่าน

“ท่านแม่...ท่านแม่....” ไม่เพียงเสียงเรียก ยามนี้ยังมีแรงเขย่าจากแขนข้างหนึ่ง

“จะเรียกอะไรนักหนา คนจะหลับจะนอน!” เจียงหว่านหนิงลืมตาโพลงมองไปยังต้นเสียงที่เธอรับรู้ว่าอยู่ใกล้แค่เอื้อม ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาของเด็กชายคนหนึ่ง เธอกะพริบตาถี่เพื่อปรับภาพเบื้องหน้า แต่ก็เป็นเช่นเดิม

เมื่อภาพนั้นยังคงเป็นเด็กชายราวสองสามขวบ ในชุดซอมซ่อเก่าขาด ใบหน้ามอมแมมเปื้อนไปด้วยน้ำตา น้ำมูกเขียวขุ่น ดวงตาคู่นั้นมองเธอด้วยความหวาดกลัวปนดีใจแต่กลับถอยห่างออกไป

‘เด็กคนนี้กำลังกลัว...กลัวฉันเหรอ’

เจียงหว่านหนิงมองไปรอบตัว ไม่เพียงแต่เด็กชายตัวเล็กเท่านั้นที่ซอมซ่อ แต่ในห้องนี้กลับไม่ต่างกัน จะเรียกว่าห้องก็คงไม่ได้ มันเหมือนจะเป็นกระท่อมปลายนาเสียมากกว่า เธอยกมือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นมองก็พบว่าไม่เพียงแต่แห้งกร้านหยาบกระด้างยังคงผอมแห้งราวกับโครงกระดูกเดินได้

‘นี่ฉันคงไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนตายหรอกนะ มันมีแต่ในนิยายไม่ใช่เหรอ!’

เจียงหว่านหนิงไม่รอช้ารีบลุกขึ้น แต่แล้วความวิงเวียนก็เข้าจู่โจม เธอซวนเซและต้องทิ้งตัวลงกลับไปนั่งที่เดิม ความปวดบริเวณศีรษะทวีความรุนแรงขึ้น มือทั้งสองข้างยกขึ้นกอบกุมมันเพื่อบรรเทาความปวด แต่กลับไม่ได้ผลนัก

“ท่านแม่...อย่าทิ้งเสี่ยวเป่าไปนะ ฮือ....” เด็กชายวิ่งเข้ามาจับร่างของมารดาที่จู่ๆก็มีสีหน้าเจ็บปวด และเหมือนจะเจ็บปวดมากมาย เข้าร้องไห้ออกมาเมื่อคิดว่ามารดาตัวเองกำลังจะตายเหมือนที่ท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้พูดเอาไว้

เจียงหว่านหนิงได้ยินเสียงเล็กนั่น แต่ยามนี้เธอเจ็บปวดเกินกว่าจะปลอบโยนเด็ก ภาพมากมายค่อยๆไหลเข้ามาราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก เธอทำได้เพียงหลับตาและค่อยๆซึมกับภาพเหล่านั้น เธออ่านนิยายมามากมาย เรื่องทะลุมิติแล้วต้องรองรับความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างก็เคยผ่านตามาแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นเพียงความเจ็บปวดที่เธอทำได้เพียงหลับตายอมรับมัน

ภาพต่างๆไหลเข้ามาจนหมดสิ้น เจียงหว่านหนิงทำได้เพียงทิ้งร่างที่อ่อนแรงลงบนเตียงที่ไร้ความอ่อนนุ่ม เธอทำได้เพียงหอบหายใจเหนื่อย ความเจ็บปวดก่อนหน้าเหมือนจะมลายหายไปจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงความอ่อนเพลียเดิมทางร่างกาย ที่น่าจะเกิดจากการขาดสารอาหารอย่างรุนแรง ไม่ต่างจากบุตรชายตัวเล็กผอมที่ตอนนี้กุมมือของเธอไม่ห่าง

“ข้า...เอ่อ...แม่ไม่เป็นไรแล้ว” เจียงหว่านหนิงที่ได้รับความทรงจำของร่างเดิมปรือตามองเด็กชาย ‘เสี่ยวเป่า’ บุตรชายของเจ้าของร่างเดิมซึ่งมีชื่อเดียวกันกับเธอ