ตอนที่6 ก็ยังนิสัยเดิม

แกร๊ก!

กึก!

ขณะที่เหมราชออกจากห้องของตัวเอง ก็เป็นจังหวะที่ประตูห้องข้าง ๆ ถูกเปิดออกมาเช่นกัน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเจ้าของห้องนั้นออกมาพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาด

"เอ่อ...พี่เหม"

เธอไม่คิดว่าพอออกจากห้องมาจะเจอกับเขาพอดี ซึ่งก่อนที่เธอจะเข้ามาทำความสะอาดห้องของตัวเองเธอก็ยังเห็นว่าเขาหลับอยู่ และเธอก็คิดว่าเขาคงจะตื่นสายกว่านี้ แต่เขากลับออกมาจากห้องนอนส่วนตัวของเขาซะงั้น

"ทำความสะอาด?"

เหมราชถามอย่างไม่เชื่อสายตา และเผลอสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า จะบอกว่านี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เห็นเธออยู่ในชุดอยู่บ้าน เธอใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้น และบนใบหน้าไม่ได้แต่งแต้ม

แต่เหมราชกลับรู้สึกว่าในครั้งนี้เขามองเธอนานกว่าที่ผ่านมา

"ค่ะ รดาเพิ่งทำความสะอาดห้องเสร็จ"

ร่างบางตอบกลับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบและใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง

"ไม่ได้ให้แม่บ้านมาทำ?"

เพราะเขาเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด เขาถึงได้รู้ว่าทุกอาทิตย์จะต้องจ่ายค่าทำความสะอาด และจ่ายค่าอาหารของเธอทุกมื้อ

ซึ่งการกระทำของเธอในครั้งนี้ทำให้เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่พอมานึก ๆ ดูแล้ว สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เขายังไม่ได้จ่ายค่าอะไรเลย และสองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้รดาก็ไม่ได้ไปหาเขาที่ทำงานเลย

"รดาทำความสะอาดเองและทำอาหารกินเองมาสองอาทิตย์แล้วค่ะ รดาเห็นว่าดีกว่าอยู่เฉย ๆ ค่ะ"

เธอตอบเพื่อไขข้อข้องใจของเหมราช โดยไม่สนว่าสิ่งที่เธอทำจะทำให้เขาสงสัยหรือเปล่า เพราะเธอก็เป็นของเธอแบบนี้ และเธอก็ไม่สามารถฝืนทำตัวเหมือนเจ้าของร่างได้ทุกอย่าง

"ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเปลี่ยนงานอดิเรกแล้ว จากที่ชอบเที่ยวและชอบช็อปปิ้งเปลี่ยนมาอยู่บ้านทำอาหารทำความสะอาดแทน"

สิ่งที่เหมราชพูดนั้นไม่ผิด เพราะคนอย่างรดามันก็มีอยู่แค่นี้ที่เธอทำ แต่สิ่งที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้ยอมรับว่าทำให้เขาแปลกใจและสงสัยไม่น้อย และท่าทีของเธอก็ดูแตกต่างจากที่ผ่านมา แต่เขาก็ไม่ได้พูดมันออกมา เพราะยังไงรดาคือผู้หญิงที่เขาไม่อย่างข้องเกี่ยว

"ที่โต๊ะอาหารมีข้าวต้มแล้วก็แกงจืดอยู่นะคะ รดาตักไว้ให้พี่เหมค่ะ"

เธอไม่ได้สนคำพูดจิกกัดของเหมราช เพราะสิ่งที่เขาพูดมามันคือความจริงซึ่งเจ้าของร่างเดิมเป็นอย่างนั้น

"ฉันไม่มีเวลามานั่งกินอาหารของเธอหรอก ฉันจำได้นะว่าเมื่อคืนเราคุยอะไรกันค้างไว้...เธอก็น่าจะจำได้ดี"

เหมราชไม่คิดจะสนอะไรอีก เพราะสิ่งที่เขาสนคือเรื่องหย่า

"พี่เหมอยากคุยเรื่องอะไรล่ะคะ"

เธอรู้อยู่แก่ใจว่าเขาอยากจะคุยเรื่องอะไร แต่ก็ทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร

"อย่ามาทำมึน มาคุยเรื่องหย่าให้มันจบ ๆ ไปซะ เพราะเธอเป็นคนบอกเองว่าจะคุยเช้านี้"

"อ่อค่ะ...ถ้าเป็นเรื่องหย่า คำตอบของรดาในตอนนี้คือไม่หย่ากับพี่ค่ะ"

ใช่ เธอไม่สามารถหย่ากับเขาได้ในตอนนี้

"ไม่หย่า? แล้วเธอพูดเหมือนจะหย่ากับฉันทำไม ห๊ะ!"

เหมราชเริ่มขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้า

"รดาแค่พูดกับพี่ว่า 'เราค่อยมาคุยกันในตอนที่พี่สติเต็มร้อย' แต่รดาไม่ได้บอกว่า 'จะหย่ากับพี่' สักหน่อย"

เธอรู้ว่าเหมราชเริ่มไม่พอใจกับคำตอบของเธอ แต่เธอก็พูดไม่ผิดเพราะไม่ได้รับปากเขาไว้ว่าจะหย่า แต่ที่เธอไม่ได้พูดตั้งแต่เมื่อคืนก็เพราะรู้นิสัยของเหมราชดี ถ้าเขาเมาเขาจะไม่ยอมเลิกราเรื่องที่เขาอึดอัดและฝังใจ แต่ถ้ามาพูดในตอนนี้เขาจะแค่โมโหไม่พอใจแล้วก็จะจากเธอไปแค่นั้น เขาจะไม่เซ้าซี้เหมือนตอนเมา

"เธอแม่ง! ทำไมฉันต้องมาเสียเวลากับคนอย่างเธอด้วยวะ เธอก็ยังเป็นเธออยู่วันยังค่ำ!"

ร่างสูงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก็คิดว่าเธอจะแปลกไปและเปลี่ยนไปแต่ที่ไหนได้เธอก็ยังเป็นเธอเหมือนเดิม

"ค่ะ รดาไม่หย่ากับพี่"

เน้นย้ำไปอีกครั้งว่าไม่หย่า...แต่มันก็แค่ช่วงนี้เท่านั้นแหละ

"หึ เธอไม่หย่าตอนนี้แต่สักวันฉันจะทำให้เธอหย่าให้ได้! แม่ง! เสียเวลาฉิบหาย"

พูดจบร่างสูงก็เดินผ่านร่างบางออกไปอย่างไม่สนใจอีก

เป็นอย่างที่เธอคิด

ว่าถ้าเขาไม่เมาเขาจะไม่ตื้ออย่างตอนเมา เธอก็ทำได้แต่มองตามหลังเขาไป

กึก

ก่อนที่เหมราชจะเดินออกจากบ้านไป สายตาก็ดันไปเห็นว่าบนโต๊ะอาหารมีอาหารวางอยู่ มันทำให้เขาอดเดินไปดูไม่ได้

"เหอะ!"

ยอมรับว่าไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างรดาจะทำอาหารเป็น และหน้าตาอาหารก็ไม่ได้แย่ และการที่บนโต๊ะอาหารมีอาหารวางไว้แต่เช้าก็หมายความว่าเธอตื่นแต่เช้า ซึ่งนิสัยของรดาจากที่เขาทราบมาเธอตื่นสายเกือบจะเที่ยงวัน

แต่ถึงอย่างนั้นต่อให้สิ่งที่รดาทำมันจะแตกต่างจากที่ผ่านมาแค่ไหน แต่การที่เธอตั้งมั่นว่าจะไม่หย่ากับเขา มันก็บ่งบอกได้ว่าเธอไม่ได้แตกต่างอะไร

"นิสัยคนเรามันไม่เปลี่ยนไปง่าย ๆ หรอก"

เมื่อคิดได้ดังนั้นเหมราชก็เดินออกไปจากบ้านทันที และไม่คิดที่จะทานอาหารที่รดาทำให้แต่อย่างใด