ตอนที่3 แปลกไป

สองเดือนต่อมา

กลางดึก

ปัง!

เคล้ง!

!!!

"เสียงอะไร?"

"เกิดอะไรขึ้น!"

ร่างบางที่เพิ่งข่มตาหลับได้ไม่นานกลับต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงดังจากด้านนอก ในใจของหญิงสาวเริ่มหวาดผวาเพราะเธออยู่บ้านเพียงลำพังซึ่งการได้ยินเสียงจากที่อื่นบ่งบอกว่ามีบุคคลอื่นหรืออาจจะมีสัตว์เข้ามาในบ้าน

ปัง!

ปึง!

"ฉันจะหย่ากับเธอ!"

"เป็นเพราะเธอคนเดียว!"

เคร้ง!

เสียงโวยวายที่บ่งบอกว่าเป็นเสียงคนดังเล็ดลอดเข้ามาในห้อง ทำให้ความทรงจำและความเคยชินบางอย่างวิ่งเข้ามาในหัว

"เหมราช?"

เมื่อนึกขึ้นได้เธอก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

"คงเมามาสินะ..."

ไม่งั้นคงไม่มาหา...

เพราะตั้งแต่แต่งงานกันมาเหมราชไม่เคยอยู่ร่วมชายคากับเธอเลย แต่ปล่อยให้เธออยู่ในบ้านเพียงลำพัง แต่การที่เขามาหาแบบนี้คงเพราะดื่มมาและคงเป็นเพราะเรื่องทุกข์ใจบางอย่าง ถึงได้มาอาละวาดแบบนี้

ปัง ๆ ๆ

"เปิดประตู!"

"ออกมาหย่ากับฉันเดี๋ยวนี้!"

เสียงทุบประตูพร้อมเสียงตะโกนทำให้เธอเกรงกลัวเล็กน้อย

แต่ก็พยายามข่มใจเดินไปเปิดประตูห้องนอน

แกร๊ก!

อึก

เมื่อเปิดประตูกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นแอลกอฮอล์ก็ตีเข้าจมูก

กึก

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเธอถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อร่างสูงใหญ่ยืนขวางประตูอยู่ ส่วนเธอก็ยืนแข็งทื่อเมื่อเงยหน้ามองคนตรงหน้าและเผลอสำรวจเขาอย่างลืมตัว เพราะได้มองใบหน้าเขาอย่างชัด ๆ

ใบหน้าของเขาหล่อคมและทุกอย่างที่อยู่บนใบหน้าลงตัวไปหมด ถึงแม้ตอนนี้ใบหน้าของเขาจะแดงเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และสีหน้าดูไม่ค่อยมีสติและยังดูไม่สมอารมณ์ ไม่มีรอยยิ้ม มีแต่ความไม่พอใจและดูดุ ทว่าไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดน้อยลงเลย

"เธอกล้าปล่อยให้ฉันรอเหรอ!"

"..."

"ทำไมคนอย่างฉันต้องขึ้นมาหาเธอด้วย!"

เสียงเข้มพูดใส่อารมณ์กับคนตรงหน้า

แต่คนที่ถูกต่อว่ากลับไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใด และไม่แปลกที่เหมราชจะพูดแบบนี้กับเธอ เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยปล่อยให้เหมราชรอ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงดังหรือรู้ว่าเหมราชมาหาเป็นเธอที่รีบวิ่งไปหาเขาและดีใจทุกครั้งที่เขาเข้าบ้านมาหาเธอ ถึงแม้ทุกครั้งที่เหมราชมาหาจะเมามาก็ตาม และทุกครั้งที่มาจะอาละวาดเธอ พูดจาเสียดสีเธอ แต่รดาก็ไม่เคยปล่อยให้เขายืนรอ และยังรอคอยให้เขามาหาเสมอ

"จะยืนเงียบอีกนานไหม รีบเซ็นใบหย่าให้ฉันซะ!"

ยิ่งเห็นเธอยืนนิ่งเขายิ่งไม่สบอารมณ์ ถึงแม้เขาจะเมาแต่ก็รู้สึกได้ว่าเธอในวันนี้ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าที่ผ่านมา เพราะนอกจากจะปล่อยให้เขารอ เธอก็ยังทำเงียบไม่พูดไม่จาไม่สมกับเป็นเธอเลย เพราะที่ผ่านแค่เขาเดินเข้าบ้านมา เธอก็รีบวิ่งมาประชิดตัวและทำท่าทางออดอ้อนร้องขอความรักจากเขา และเมื่อเขาพูดทิ่มแทงใจเธอก็มักจะเสียงดังเอะอะโวยวาย

"คุณ...เอ่อ...พี่คงเมามาก คุยเรื่องหย่าตอนนี้มันคงไม่เหมาะ"

เธอพูดติดขัดเล็กน้อยด้วยความไม่ชินปาก

"ฉันไม่เมา! เธอต้องหย่ากับฉัน"

โดยปกติแล้วถ้าเหมราชไม่เมาเขาจะไม่รบเร้าขนาดนี้ เขาจะพูดถึงเรื่องหย่าก็ต่อเมื่อควบคุมตัวเองไม่ไหว แต่เวลาที่เมาทุกอย่างที่กักเก็บไว้ในใจจะถูกกระตุ้นให้เปิดเผยออกมา และสิ่งที่อยู่ในใจของเขาคือความเกลียดชังที่เขามีต่อภรรยาและเขาอยากหย่ากับเธอ เวลาที่เขาเมาเขาถึงได้มาอาละวาดและพูดถึงแต่เรื่องหย่าแบบนี้

"พรุ่งนี้เรามาคุยกันอีกทีได้ไหมค่ะ"

"หมายความว่าจะหย่ากับฉัน?"

เหมราชสงสัยและแปลกใจไม่น้อยน้อย ถึงแม้เหมราชจะมึนเมาแต่ก็พอรู้เรื่อง และที่เขาแปลกใจก็เพราะคำพูดและท่าทีของรดาดูแปลกไป เพราะที่ผ่านมาถ้าหากเขาพูดเรื่องหย่า สิ่งที่รดาจะพูดคือ ไม่หย่า ไม่ยอมหย่า และจะเริ่มโวยวาย แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่

"เราค่อยมาคุยกันในตอนที่พี่สติเต็มร้อยดีกว่าค่ะ"

เพราะเธอไม่สามารถทำตามความต้องการของเหมราชได้ตอนนี้ และไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ในตอนนี้

"ได้! ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่หย่ากับฉัน ได้เห็นดีกันแน่!"

เหมราชเดินโซซัดโซเซเพื่อจะไปตรงบันได แต่กลับตาลายเห็นขั้นบันไดเบลอจนแต่ละขั้นเป็นภาพซ้อนจนทำให้เหมราชหัวเสีย

"แม่ง!"

เหมราชสบถออกมาเมื่อคิดว่าตัวเองไม่สามารถเดินต่อไปได้ คงเป็นเพราะรอบนี้ดื่มหนักมากเกินไปขนาดที่ว่าเพื่อนเขาอาสาขับรถพามาส่งที่บ้านหลังนี้ เพราะเขาไม่มีสติพอที่จะขับมาเอง

ฟุ่บ!

ด้วยความมึนและตาพร่าเบลอทำให้เหมราชทรุดนั่งและล้มตัวนอนกับโซฟาตัวยาวที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่สนสายตาของใครอีกคนที่กำลังมองเขาอยู่

"อืม"

จากที่แค่จะพักเพื่อให้มีสติมากขึ้นกลับกลายเป็นว่าเขาเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว และตลอดที่ผ่านมาเหมราชไม่เคยคิดที่จะอยู่ร่วมชายคากับรดาหรือไม่เคยนอนค้างที่บ้านร่วมกับรดา ทว่าตอนนี้เหมราชกลับเผลอหลับและปล่อยเนื้อปล่อยตัวกับผู้หญิงที่คิดจะจับเขามาตลอดอย่างเผลอตัว