บทที่2

ทางด้านม่านฟ้าเธอกำลังเมาได้ที่ ตอนนี้หญิงสาวแทบจะไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่ากำลังทำอะไร สถานที่บันเทิงแบบนี้ชั่งอันตรายสำหรับผู้หญิงใจกล้ามาเที่ยวคนเดียวอย่างเธอยิ่งนัก เพราะถ้าเธอเมาไม่ได้สติเมื่อไหร่เหล่าเสือร้ายอย่างพวกผู้ชายก็จ้องจะเข้ามาหาเธอโดยทันที อย่างเช่นตอนนี้

"สวยเป็นบ้าเลยว่ะ เต้นเอวดีด้วย"

"ไปต่อกับพี่ไหมจ๊ะคนสวย เดี๋ยวพี่จะพาน้องขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดเอง"

"ส่วนพวกพี่จะพาน้องคนดีขี่ผีเสื้อไปถึงสวรรค์ชั้นสิบสี่เลยจ้า"แม้จะเป็นลูกชายของคนมีฐานะแต่วาจากลับไม่ต่างอะไรจากขยะสังคมข้างทาง สายตาของพวกมันมองร่างเพรียวบางขาวผ่องภายใต้ชุดเซ็กซี่อย่างกับจะกลืนกินหญิงสาวเข้าไปทั้งตัว

"กูทนไม่ไหวแล้วว่ะ ลากไปหลังร้านเลยดีไหมวะ"

"นั่นสิ กูก็แข็งไปทั้งลำแล้วเหมือนกัน"ชายฉกรรจ์สองคนหมายจะเข้าไปชิงร่างสวยของม่านฟ้า สายตาของทั้งสองมุ่งร้ายตรงไปยังเธออย่างเปิดเผยซึ่งไม่ต่างจากชายคนอื่นเลย ถ้าหากพวกเขาทั้งสองคนไม่รีบลงมือเหยื่อชิ้นโอชะชั้นดีก็คงจะต้องตกไปเป็นของคนอื่น

"คุณหนูครับ คุณหนูเมามากแล้วนะครับ"

"ใคร นายเป็นใคร"

"ผม การีมเองครับคุณหนู คุณท่านให้ผมมารับคุณหนูกลับบ้านครับ"ชายชาวต่างชาติเข้าชาร์ตร่างสวยของหญิงสาวทำเอาทุกคนต่างมองด้วยความเสียดาย ในระหว่างที่การีมตอบคำถามกับเธอก็ยังไม่วายส่งสายตาดุร้ายราวกับเสือทำให้ผู้ชายทั้งหลายต่างพากันถอยตรู่ออกไปด้วยความหวาดกลัว

'อดกินเหยื่อจนได้'

"ไปกันเถอะครับ คุณท่านกำลังรอคุณหนูอยู่"

"ไม่ ฉันจะเต้นต่อ ฉันยังอยากสนุกอยู่เลย"หญิงสาวตอบเสียงครางยาน พยายามจะดิ้นหนีแต่ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปทำให้เธอต้องยืนทรงตัวอยู่กับที่เมื่อมีอาการเวียนศีรษะจนทำให้สายตาพร่ามัวไปด้วย

"ไปกันครับ คุณท่านกำลังรออยู่"จากที่คิดว่ายากกลับกลายเป็นง่าย การีมถือโอกาสอุ้มร่างของหญิงสาวเดินออกไปโดยมีสายตาพึงพอใจของนิโคลัสมองอยู่ตรงโต๊ะชั้นวีไอพี

"มือขวาของมึงนี่ทำงานไม่เคยพลาด"มาคัสเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดยังต้องเอ่ยชมกับฝีมือการทำงานของการีมพลางยกนิ้วให้

"สิ้นปีนี้กูคงต้องตกรางวัลให้อย่างหนัก"น้ำสีอำพันรสชาติขมปราดถูกกระดกลงคอของนิโคลัสจนหมดในครั้งเดียว ก่อนชายหนุ่มร่างใหญ่ผู้มีความสูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"กูคงต้องขอตัวก่อน"

"หึ โชคดีว่ะเพื่อน อย่ารุนแรงกับแม่กวางน้อยมากนักล่ะ เธอตัวเล็กกว่ามึงหลายเท่านัก"

"หึ"นิโคลัสหัวเราะในลำคอทิ้งท้ายไว้ให้มาคัสก่อนตนเองจะเดินออกไปโดยมีร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดอีกสองคนเดินตามประกอบหลังอยู่ไม่ห่าง

"เธออยู่ในรถแล้วครับนาย"

"อืม ทำงานได้ดีมาก"นิโคลัสก้าวขาขึ้นไปนั่งบนรถคันหรูซึ่งจอดรออยู่ยังด้านหน้าของคลับหรู กลิ่นหอมของน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ลอยมาจากร่างกายของหญิงสาวแตะจมูกโด่งเป็นสันของเขาทันที

"อื้อ ร้อน เปิดแอร์หน่อย"เสียงครางยานจากปากของเธอยังคงดังอย่างต่อเนื่อง แม้ม่านฟ้าจะอยู่ในสภาพมึนเมาไม่ได้สติแต่ก็มิอาจกลบความสวยงามของเธอได้

"กลับโรงแรม"

"ครับนาย"รถคันหรูราคาหลักล้านเคลื่อนตัวออกไปจากด้านหน้าของคลับสุดหรูมุ่งสู่ถนนสายธุรกิจซึ่งเต็มไปด้วยบริษัทชั้นนำมากมายและโรงแรมขนาดใหญ่สูงเฉียดฟ้าเหมาะสำหรับเป็นที่พักให้กับมาเฟียใหญ่

พรึ่บ

"อื้อ"เสียงครางในลำคอพร้อมกับศีรษะเล็กที่เอียงซบท่อนแขนใหญ่ทำให้นิโคลัสต้องหันไปมอง ร่างเล็กของผู้หญิงด้านข้างกำลังนั่งซบไหล่ของเขาด้วยสีหน้าคล้ายกับคนกำลังจะร้องไห้กับความรู้สึกเสียใจซึ่งกำลังเปี่ยมล้นจุกอยู่ในอก

"ฮึก ใจร้าย"

"อะไรของเธอ"นิโคลัสขมวดคิ้วเข้าหาเมื่อได้ยินหญิงสาวพูดออกมา บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบจึงทำให้เขาได้ยินคำพูดของเธอชัดขึ้นแม้ว่าเธอจะพูดในโทนเสียงที่ฟังดูเบาก็ตาม

"ฮึก ทำไมไม่รักฟ้าบ้าง"

"..."

"ทำไมภาคไม่รักฟ้า เหมือนกับที่ภาครักเหมยบ้าง"

"..."

"ฟ้าไม่น่าตกหลุมรักนายเลยภาค ภาคใจร้าย"

"อกหักมาสินะ หึ น่าขำสิ้นดี"นิโคลัสหลุดขำในลำคอกับความรักที่หญิงสาวพร่ำออกมา ความรักมันคือสิ่งที่นิโคลัสไม่เคยคิดอยากจะเข้าใกล้และไม่เคยคิดอยากจะสัมผัสมัน

"ทำไมวันนี้ภาคดูตัวใหญ่จัง ใช่ภาคจริง ๆ หรือเปล่า"ชายหนุ่มก้มมองต่ำซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ม่านฟ้าพยายามปรือสายตาขึ้นมามอง แม้ความหล่อเหลาของภาพตรงหน้าจะเลือนรางแต่ม่านฟ้าก็พยายามเปิดเปลือกตาเพื่อจ้องมองให้แน่ชัด

"คุณเป็นใคร คุณไม่ใช่ภาคใช่ไหม"

"แล้วเธออยากให้ฉันเป็นใครล่ะ"

"ภาคเหรอ ภาคจริง ๆ เหรอ"คนเดียวที่ยังติดอยู่ในหัวสมองของม่านฟ้าตอนนี้คือเพื่อนร่วมงานในแผนกเดียวกันอย่างภานุกรณ์

"ภาคมารับฟ้ากลับบ้านเหรอ"

"..."

"ภาคมารับฟ้าจริง ๆ ใช่ไหม"

"ใช่ ฉันมารับเธอ"

"ฟ้าดีใจจังที่สุด ที่แท้ภาคก็ยังนึกถึงฟ้า"เธอซุกใบหน้าเข้ากับท่อนแขนใหญ่ภายใต้เสื้อเชิ้ตด้วยความดีใจ หัวใจดวงน้อยของม่านฟ้าโลดเต้นจนแทบจะกระเด็นออกมาอยู่ด้านนอก

"ฟ้าคิดถึงภาคมากเลยนะ"

"จริงเหรอ"

"อื้อ ฟ้าคิดถึงภาค ฟ้าอยากอยู่กับภาคแบบนี้แบบที่ไม่มีเหมยลี่"นิโคลัสนั่งฟังในสิ่งที่หญิงสาวกำลังพูดถึงด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับสิ่งที่เธอพูดนั้นมันไม่ได้มีความหมายอะไร

"ใกล้จะถึงแล้ว"

"ภาคจะพาฟ้าไปที่ไหน"คนเมาแทบจะประคองสติไม่อยู่เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

"จะพากลับห้อง"

"ห้องของใคร"

"ของฉัน เธอกำลังเมา"

"ใช่ ฟ้าเมา เมาเพราะภาค"คนเมาพูดหมดเปลือกอย่างไม่รู้สึกตัวเลยว่าตนนี้คนที่เธอนึกถึงนั้นไม่ใช่เขา คนที่เธอนึกถึง

"ภาค"

"หืม"หญิงสาวเม้มริมฝีปากเข้าหา ม่านฟ้าพยายามปรือเปิดเปลือกตามองหน้าของผู้ชายที่เธอแอบรักอีกครั้ง

แต่มันก็ชั่งยากลำบาก ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปมันช่างยากต่อการที่เธอจะทำแบบนั้น ม่านฟ้าก่นด่าตัวเองอยู่ในใจ ถ้าเธอรู้ล่วงหน้าว่าภานุกรณ์จะมารับเธอคงไม่ดื่มเหล้าเข้าไปจนเมามายจนไม่สามารถลืมตาขึ้นมามองชายหนุ่มได้เหมือนกับในตอนนี้

"ภาค"

"อะไรของเธออีก"นี่เขากำลังกลายเป็นผู้ชายในใจของเธออยู่ใช่ไหม นิโคลัสได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองอยู่ในใจ ทำไมเขาถึงได้ตอบทุกคำถามของเธอ พูดคุยกับเธอราวกับว่าสนิทหรือรู้จักกันมาช้านาน

"คือว่าคืนนี้ฟ้าอยากอยู่กับภาคจะได้ไหม"ไม่รู้ว่าม่านฟ้าเอาความใจกล้านี้มาจากไหนเธอถึงได้กล้าขอกับผู้ชายที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์ในไม่ช้านี้

"คืนนี้ฟ้าอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันกับภาคก่อนที่ภาคจะแต่งงานกับเหมยลี่ จะได้ไหม"

"..."

"ได้ไหม"

"ได้สิ ถ้าเธออยากให้ฉันอยู่ฉันก็จะอยู่"

"จริงนะ"

"อืม แต่คนอย่างฉันไม่เคยอยู่กับผู้หญิงคนไหนสองต่อสองแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ"

"..."

"ว่ายังไงล่ะ เธอยังอยากจะอยู่กับฉันอีกไหม ถ้าไม่ฉันจะได้ให้คนขับรถไปส่งเธอที่บ้าน"ม่านฟ้าเงียบนานอยู่หลายนาทีก่อนที่เธอจะพยักหน้าตอบรับข้อเสนอของผู้ชายที่เธอคิดว่าเขาคือภานุกรณ์

"ได้ ฟ้าจะอยู่กับภาค"

" หึ ดี"

'ชะตาขาดแน่ผู้หญิงคนนี้'นี่คือความคิดของคนขับรถและการีมที่ทำงานอยู่ร่วมกับนิโคลัสมาช้านาน ถ้าพรุ่งนี้ม่านฟ้าไม่ในสภาพคลานอ่อนแรงขาสั่นลงจากเตียง เอาปืนมาจ่อยิงเขาทั้งสองคนได้เลย