ตอนที่ 1 ฮูหยินแสนชัง

เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายประณีตดังเข้ามาในโสตประสาท ความรู้สึกแรกที่ หลินหว่านเอ๋อร์ วิญญาณจากโลกอนาคต สัมผัสได้คือความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางพยายามจะขยับตัว แต่กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งวางทับอยู่บนอก ความอัดอั้นตันใจที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้พุ่งพล่านอยู่ในหัวใจจนรู้สึกจุกแน่น

นี่ไม่ใช่ความรู้สึกของนาง แต่มันคือความโศกเศร้าที่ค้างคาอยู่ในความทรงจำของร่างนี้

หลินหว่านเอ๋อร์ค่อยๆลืมตาขึ้นและมองไปโดยรอบอย่างพิจารณา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของนางก็คือม่านเตียงปักลายดอกโบตั๋นสีซีดจาง กลิ่นอายของธูปหอมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อนางมองไปยังภาพสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ก็พบว่านางกำลังอยู่ในชุดโบราณ ซ้ำร้ายใบหน้าของสตรีในคันฉ่องก็เหมือนนางราวกับฝาแฝด ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ภาพเหตุการณ์ในอดีตของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำหลาก

เจ้าของร่างเดิมมีนามว่าหลินหว่านเอ๋อร์เหมือนกันกับนาง หลินหว่านเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของราชครูหลิน นางเกิดจากท้องของภรรยาเอก แต่หลังจากมารดาตายจากไปบิดาก็เลี้ยงดูนางมาอย่างตามใจ จนนางกลายเป็นคนนิสัยเสีย เจ้าอารมณ์ อยากได้สิ่งใดย่อมต้องได้ดังประสงค์ ไม่เพียงเท่านั้นนางยังมีท่านป้าเป็นถึงฮองเฮา ทำให้นางหยิ่งผยองหนักขึ้นไปอีก

ต่อมานางแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอกของ ลู่เหวินอวี้ ท่านโหวหนุ่มผู้เก่งกาจและเย็นชา เดิมทีเขาไม่ได้ต้องการแต่งงานกับนาง แต่เพราะสัญญาหมั้นหมายระหว่างสองตระกูลทำให้เขาจำใจต้องรับนางเข้าจวนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซ้ำร้ายบิดาเขากับบิดานางยังเป็นสหายสนิทกัน ก่อนท่านพ่อจะสิ้นใจได้บอกให้เขารับปากทำตามสัญญานี้ ทำให้การแต่งงานระหว่างเขากับนางยากจะหลีกเลี่ยง

หลังจากแต่งงานกันได้เพียงครึ่งปี ลู่เหวินอวี้ก็เริ่มพาอนุเข้ามาในจวนทีละคน สองคน เพื่อบีบให้นางเจ็บช้ำและเป็นฝ่ายขอหย่าร้างไปเอง

เจ้าของร่างเดิมพยายามเรียกร้องความรักจากเขา นางร้องไห้ฟูมฟายอาละวาดอย่างหนัก อีกทั้งยังทุบตีเหล่าอนุของเขาเพื่อระบายอารมณ์ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขาไม่ชอบหน้านางเข้าไปใหญ่ หลินหว่านเอ๋อร์คนเก่าเจ็บช้ำน้ำใจจนล้มป่วย ก่อนจะตรอมใจตายไปในคืนที่สามีของตนพาหญิงคณิกาจากหอสุราเข้ามาในจวนกลางดึก

หลินหว่านเอ๋อร์ถอนหายใจออกมาด้วยความเวทนาอย่างสุดซึ้ง

“จะไปรักผู้ชายแบบนั้นทำไมกัน? ก็แค่ผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่งเท่านั้น มีค่าคู่ควรให้เจ้าต้องเสียน้ำตาด้วยหรือ ทำไมถึงคิดสั้นแบบนั้นกันนะ!”

นางส่ายหน้าไปมาในโชคชะตาที่แสนอาภัพของเจ้าของร่างเดิมก่อนจะค่อยๆยันกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระฉับกระเฉง ความเศร้าโศกในจิตวิญญาณเดิมค่อยๆ จางหายไป หลินหว่านเอ๋อร์คนใหม่กวาดสายตามองไปรอบๆห้อง จวนโหวหลังนี้ใหญ่โตโอ่อ่า เครื่องเรือนล้วนเป็นของล้ำค่าหายากทั้งสิ้น ดูแล้วลู่เหวินอวี้ผู้นี้คงจะร่ำรวยไม่น้อยเลย

‘เอาน่า ในเมื่อทะลุมิติมาแล้วก็อย่าเอาแต่นั่งคิดไม่ตกอยู่เลย มาเสพสุขกับความมั่งคั่งในจวนโหวดีกว่า ส่วนลู่เหวินอวี้ผู้นั้นเขาจะไปตายที่ใดก็แล้วแต่เขาเถอะ!’

หลินหว่านเอ๋อร์คิดในใจอย่างเบิกบาน นางเป็นสตรียุคใหม่ย่อมไม่สนใจบุรุษเฮงซวยเช่นนั้นอยู่แล้ว เรื่องอะไรนางจะต้องไปเสียน้ำตาให้เขาด้วย หลั่งน้ำตาเพื่อลู่เหวินอวี้ นางยินยอมเสียเงินซื้อสุรามาดื่มยังคุ้มค่ากว่า!

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูเบาๆ เมื่อหลินหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นไปมองก็พบเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆมงคลที่กำลังก้าวเดินเข้ามา ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกกับนางว่า เขาคือลู่เหวินอวี้ สามีของนางนั่นเอง ลู่เหวินอี้ผู้นี้มีใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกแกะสลัก แต่กลับแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

“ฟื้นแล้วหรือ?”

เขาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงที่ทุ่มต่ำและเย็นเยียบ ดวงตาที่ทอดมองนางก็ฉายแววรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง

เดิมทีเขาไม่ได้ดูแคลนนางปานนั้น แต่เพราะนิสัยเลวร้ายของนาง ทั้งตบตีเหล่าอนุ หากสตรีใดมองเขานางจะต้องลงมือทำร้ายพวกนางทั้งหมด นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกรังเกียจในตัวนางมากขึ้น

หากนางนิสัยดีเสียหน่อย พูดจารู้ความสักนิด มีหรือเขาจะไม่ไยดีนาง อีกทั้งอนุเหล่านั้นที่เขารับเข้ามา ไม่ได้เกิดจากความรักใคร่ชอบพอเลยแม้แต่น้อย แต่เพื่อเหตุผลบางอย่างก็เท่านั้น

หลินหว่านเอ๋อร์เพียงพยักหน้าเล็กน้อยไม่ได้เอ่ยตอบอันใด ลู่เหวินอวี้ที่เห็นอย่างนั้นจึงออกปากกับนาง

“ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเรียกร้องความสนใจจากข้าด้วยการแกล้งป่วย มันไม่ได้ผล อย่างไรวันนี้ข้าก็จะต้องพา ซูเม่ย เข้าจวนอยู่ดี นางจะเข้ามาเป็นอนุคนใหม่ของข้า เจ้าก็เตรียมการต้อนรับนางให้ดี อย่าได้ก่อเรื่องเด็ดขาด”

หลินหว่านเอ๋อร์ได้ฟังก็ลอบด่าทอลู่เหวินอวี้ในใจว่าไอ้คนบ้ากาม ด้านลู่เหวินอวี้ก็คิดว่าหลินหว่านเอ๋อร์คงจะต้องลุกขึ้นมาอาละวาดทำลายข้าวของเสียแล้วทว่าเขากลับคิดผิด หญิงสาวตรงหน้านอกจากจะไม่เอ่ยวาจาเหน็บแนมเขาอย่างหาได้ยากแล้ว นางยังส่งยิ้มหวานล้ำมอบให้กับเขาอีกด้วย

“ท่านโหวโปรดวางใจ เรื่องอนุคนใหม่ของท่านข้าจะจัดการให้เป็นอย่างดี ข้าจะให้คนไปจัดเตรียมที่พักและของใช้ให้นางอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องในจวนให้เสียเวลา ไปทำงานให้สบายใจเถิดเจ้าค่ะ”

ลู่เหวินอวี้ได้ฟังก็ขมวดคิ้วแน่น เขาเตรียมรับมือกับเสียงกรีดร้อง น้ำตา หรือการด่าทอ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นความใจกว้างจนน่าประหลาดของนาง

หรือว่านางป่วยจนสติเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ

“เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ?”

ลู่เหวินอวี้ถามหญิงสาวตรงหน้าซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ หลินหว่านเอ๋อร์ได้ฟังก็ลอบด่าเขาในใจว่าบ้ากามแล้วยังหูตึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ข้าบอกว่า ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุดเองเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องกังวล”

กล่าวจบหลินหว่านเอ๋อร์ก็เดินเข้าไปใกล้เขา กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย ไม่นานก็มีสาวใช้น้อยยกอาหารเข้ามาวางด้านใน หลินหว่านเอ๋อร์จึงหันไปถามเขาตามมรรยาท

“เช้านี้ท่านโหวจะร่วมโต๊ะด้วยกันเลยไหมเจ้าคะ?”

ลู่เหวินอวี้จ้องมองนางด้วยความระแวง นี่คือแผนการใหม่ของหญิงหน้าซื่อใจคดผู้นี้หรือ?

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงถอยห่างออกมาจากนางด้วยความสะอิดสะเอียน ทำราวกับว่านางคือตัวเชื้อโรคอย่างไรอย่างนั้น

“ข้าไม่กินอาหารร่วมกับคนขี้ประจบประแจงเช่นเจ้า หลินหว่านเอ๋อร์ข้าขอเตือนเจ้า อย่าทำอันใดซูเม่ยของข้าเด็ดขาด!”

เขาสบถก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

หลินหว่านเอ๋อร์ยืนกอดอกมองตามหลังเขาไปก่อนจะส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“วางยาพิษ? ข้าจะวางยาพิษนางไปทำไมกัน ใครจะเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางเพื่อผู้ชายเพียงคนเดียวกัน ไอ้โหวเฮงซวย บ้ากาม หูตึงแล้วยังปากเสียอีก”

หลินหว่านเอ๋อร์เบ้ปากอย่างดูแคลน ก่อนจะครุ่นคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาในใจ

อยากหย่าหรือ จ่ายเงินชดเชยมาสิ หากคิดจะไล่นางออกไปจากจวนโหวตัวเปล่านั้นฝันไปเถอะ เสียเวลามาตั้งครึ่งปี ใครจะยอมเสียเปรียบเขากัน

หากเขาด่านางว่าหน้าเงิน นางก็จะด่าเขากลับไปว่าหน้าหม้อเหมือนกัน!