ตอนที่ 1 ที่นี่ที่ไหน??

ตอนที่ 1 ที่นี่ที่ไหน??

ครืด ครืด

“อึก อื้อ …ทำไมที่นี่มืดจังแถมยังอึดอัดด้วย ฉันกำลังเล่นเกมส์อยู่ในห้องไม่ใช่หรือไงกัน!! โอ้ย ๆ ทำไมปวดหัวแบบนี้ เดี๋ยวสิทำไมทุกอย่างมืดสนิทเหมือนกำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำ แค่ก ๆ แค่ก ๆ เริ่มหายใจไม่ออก แม่ครับช่วยผมด้วย แค่ก ๆ " ชายหนุ่มพยายามดิ้นรนแหวกว่ายคิดว่าตัวเองกำลังจมน้ำตายอย่างงวยงง แต่ไม่ว่าจะดิ้นไปไหนจะเจอเพียงแต่พื้นที่แคบ ๆ เป็นวงกลมไม่มีทางจะหนีออกได้เลย เขายิ่งกระวนกระวายตกใจกลัว

"ทำไมไม่มีที่ออก หรือว่ากำลังฝันใช่แล้วฉันคงไม่ได้นอนและพักผ่อนน้อยทำให้นอนจนฝัน เอ๊ะ..เดี๋ยวนะรู้สึกเหมือนฉันไม่ได้ขาดอากาศหายใจและยังหายใจโล่งอีกด้วย อย่าบอกนะว่าหายใจในน้ำได้ ฮ่า ฮ่า นี่มันเรื่องอะไรกัน ฉันต้องรีบตื่นจากความฝันบ้า ๆ นี่เสียที วันนี้เกมส์จะอัพเดทใหม่ด้วย บอสใหญ่จะลงมาดวงเพื่อให้ชิงรางวัลฉันจะต้องชนะให้ได้ ฮึบ ตื่น ตื่นสิ" เขาพยายามอย่างมากหลับตาลงข่มให้หลับ ทว่าต่อให้ลืมตามากี่ครั้ง ๆ ก็ยังอยู่ที่เดิม

"อึก อึก เด็กน้อยแม่ผู้นี้ต้องขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องอดอยากตั้งแต่อยู่ในท้อง เจ้าคงหิวมากสินะ ... เป็นความผิดข้าเองหากวันนั้นไม่ดิ้นรนออกไปเที่ยว ตามคำสั่งของท่านพ่อป่านนี้ข้าก็ยังคงตัวคนเดียว ข้าละอายใจเสียจริง หากวันหนึ่งเจ้าลืมตาขึ้นมาข้ายังคิดไม่ออกเลยจะหาเงินที่ไหนมาเลี้ยงดูเจ้า จะหาอาหารที่ไหนมาให้เจ้ากิน ทุกวันนี้ลำพังข้ากับท่านตาของเจ้าก็ยังคงอดมื้อกินมื้อ เจ้าน่าเวทนาตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ " เสียงสะอึกสะอื้นดังกึกก้องอยู่รอบตัว สัมผัสจากมืออุ่น ๆ ที่ลูบชายหนุ่มอย่างนุ่มนวล

"ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงพูดจาแปลก ๆ สมัยนี้จะอดอยากได้ยังไง เศรษฐกิจครึกครื้นผู้คนมีงานทำมากมาย เป็นเมืองที่ส่งออกสินค้ามากมายขนาดนี้ " เขาคิดในใจจนอยากจะถามเจ้าของเสียงทว่าคำพูดของเขากลายเป็นฟองอากาศอยู่เพียงในพื้นที่วงกลมเท่านั้น

"ทำไมต้องคิดมากเรื่องนี้ ไม่มีงานก็หางานใหม่สิ อุ้ย.. ทำไมเสียงของฉันถึงเป็นฟองอากาศ"แต่ไม่ทันที่เขาจะได้สงสัยนาน ภาพมัวหมองค่อย ๆ สว่างจ้าให้เขาได้เห็น บ้านที่หญิงสาวนั่งอยู่ตอนนี้แทบไม่น่าจะเรียกว่าบ้านเลยด้วยซ้ำ พื้นบ้านยังคงเป็นดิน หลังคาและรอบตัวบ้านสร้างมาจากหญ้าเพื่อหลบแดดหลบฝน เตียงนอนเล็กๆ ที่ไม่มีความหนานุ่ม เสื้อผ้าเครื่องใช้ต่าง ๆ เหมือนยุคสมัยก่อนก็ไม่ปาน ตอนนั้นเองชายหนุ่มก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ เหมือนละครที่แม่ของเขากำลังเปิดดูในช่วงเย็นของทุกวัน ละครที่เขาบ่นว่าเป็นละครน้ำเน่าไม่นึกเลยว่าจะได้เข้ามาอยู่ในละครที่เขาไม่สนใจจะดูด้วยซ้ำ

"ไม่จริงน่าจะเป็นไปได้ยังไงก็ฉันกำลังเล่นเกมส์อยู่ไม่ใช่เหรอฮ่า ๆ ๆ ฝันฉันต้องฝันไปแน่ ๆ คงต่อว่าคุณแม่มากไปจนเก็บเอามาฝัน" ชายหนุ่มคิดในใจก่อนที่จะได้ยินเสียงชายชราดังขึ้นและเดินเข้ามา

"เยว่ฉีลูกมานั่งทำอะไรตรงนี้รีบมาเถอะพ่อต้มซุปร้อน ๆ ไว้ให้เจ้าแล้ว" เด็กชายหันมองตามเสียงเห็นชายชราใบหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยนเดินมาเรียกลูกสาวของตัวเองไปกินข้าวเช้า ตอนนั้นชายหนุ่มตระหนักได้แล้วว่าตนเอง ทะลุมิติมาอยู่ในท้องของนางเอกละครตอนเย็นที่คุณแม่ชอบดู

"ไม่นะ!!!ฉันทะลุมิติมาเกิดในท้องของนางเอกละครน้ำเน่าอย่างนั้นเหรอ สวรรค์รีบพาฉันกลับไปยังโลกเดิมเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากอดตายไหนจะถูกชาวบ้านกลั่นแกล้งรังแก ดูถูกเหยียดหยามเพียงเพราะนางเอกท้องไม่มีพ่อ" เขาคิดถึงตอนที่คุณแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ต่อว่าชาวบ้านในละครที่รังแกนางเอกกับลูกน้อยในตลาด เพียงแค่คิดเขาก็อยากกลับโลกเดิมเสียตอนนี้

เขาคือหวังต้าหลง อายุ20ปี ชอบเล่นเกมส์เป็นชีวิตจิตใจ จนได้มาเป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังที่สตรีมเกมส์ไลฟ์สดฝีมือระดับเซียนอันดับต้น ๆ ของช่องเกมส์ ในยุคทศวรรษ 2025 แต่ตอนนี้เขากลับทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณไม่มีแม้กระทั่งไฟฟ้าหนำซ้ำยังเป็นทารกอยู่ในท้องของนางเอกอีกด้วย

แคว้นต้าเหนิง

แซ่เหวินเป็นครอบครับที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้าน เหวินเยว่ฉีใช้ชีวิตอยู่กับบิดาเพียงสองคนเพราะท่านแม่ตายตั้งแต่นางลืมตาขึ้นมาดูโลก ท่านพ่อจึงรักและดูแลนางเสมือนเป็นตัวแทนของมารดา ทั้งสองแม้จะยากจนแต่ก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข หาผักหาสัตว์ป่าประทังชีวิต จนวันหนึ่งมีงานเทศกาลในหมู่บ้านใกล้ ๆ เยว่ฉีเป็นสาวเต็มตัวความอยากรู้อยากเห็นนางจึงแอบท่านพ่อออกไปเที่ยวงานเทศกาลกับเพื่อนสนิท แต่ใครจะคิดว่านางจะผลัดหลงกับเพื่อนและพบเจอกับชายหนุ่มรูปงามที่มึนเมาและลากนางเข้าห้องจนได้เสียกันคืนนั้น ระหว่างร่วมรักเขาพร่ำชมนางไม่หนุดปากว่านางงดงามราวเทพธิดารุ่งเช้าเมื่อไหร่เขาจะรับผิดชอบให้บิดามารดาไปสู่ขอนางกับบิดาของนาง เยว่ฉีอ่อนหัดนักเพียงได้ยินวาจาอ่อนหวานหลงเสน่ห์และเชื่อว่าเขาจะรับผิดชอบตน ทว่านางตื่นมากลับไม่พบเขาอยู่เคียงข้างมีเพียงถุงหอมของเขาที่ทำหล่นไว้ เยว่ฉีรีบสวมใส่เสื้อผ้ากลับเรือนก่อนที่ท้องฟ้าจะสว่างกลัวว่าท่านพ่อจะจับได้

จนกระทั่ง 2 เดือนต่อมา อาการของเยว่ฉีเริ่มเปลี่ยนไปนางอาเจียนบ่อยครั้ง อีกทั้งยังอ่อนแอเป็นลมล้มพับ โชคดีที่มีท่านปู่ข้างบ้านที่สามารถรักษาโรคเจ็บป่วยหรือเรียกว่าหมอยา มาช่วยดูอาการ และต้องแสดงสีหน้าตกใจเมื่อจับชีพจรของเยว่ฉีพบว่าตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ เหวินเทียนมู่ตกใจใบหน้าซีดเซียวสมองอื้ออึง

"ท่านบอกข้าอีกรอบสิว่าเมื่อครู่นั่นท่านกล่าวสิ่งใดออกมา เยว่ฉีของข้าไม่เคยไปเที่ยวเล่นและมีบุรุษใดมาผูกพันจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร หรือท่านตรวจพลาดไป"

"เหวินเทียนมู่ ข้าเป็นหมอยามาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้อายุจะ70 ปีอยู่แล้วไม่มีทางที่ข้าจะตรวจผิด"

"ทะท่านพ่อ ...ข้าขอโทษเจ้าค่ะ เป็นความผิดข้าเอง ได้โปรดให้อภัยลูกที่โง่เขลาผู้นี้ด้วย" เยว่ฉีสั่นเทาไปทั้งตัวนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าบิดาก้มศีรษะลงพื้นด้วยความเสียใจ