บทที่ 2 : หน้าที่แรกกับหนี้ก้อนโต

บทที่ 2 : หน้าที่แรกกับหนี้ก้อนโต

แสงรุ่งอรุณยังไม่ทันจับขอบฟ้า เสียงระฆังบอกเวลาเหม่า (05.00 - 06.59 น.) ก็ดังเหง่างหง่างกังวานไปทั่วจวนแม่ทัพ

ไป๋ลั่วลั่ว หรือในนามใหม่ 'อาหลัว' ลืมตาตื่นขึ้นในห้องพักเล็กๆ ท้ายเรือนเมฆาด้วยสภาพหัวฟู ร่างกายปวดร้าวไปทั้งตัวจากการนอนพื้นแข็งๆ เมื่อคืน (เพราะนางยังไม่มีเตียง!) นางอยากจะมุดหัวกลับลงไปในผ้าห่ม แต่เสียงเคาะประตูที่รัวราวกับจะพังเข้ามาทำให้ฝันหวานสลายไป

"อาหลัว! ตื่นเดี๋ยวนี้! ท่านแม่ทัพตื่นแล้ว หากเจ้าชักช้าแม้แต่เค่อเดียว หัวเจ้าจะหลุดจากบ่า!"

เสียงตะโกนของพ่อบ้านจางทำให้ลั่วลั่วสะดุ้งสุดตัว นางรีบลุกขึ้นล้างหน้าบ้วนปาก คว้าชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนมาสวมอย่างลวกๆ แล้ววิ่งหน้าตื่นไปยังห้องนอนใหญ่ของท่านแม่ทัพ

‘คนบ้าอะไรตื่นเช้าปานนี้ ไก่ยังไม่ทันขันเลย!’ นางบ่นในใจ

เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องนอน นางสูดหายใจลึก รวบรวมสมาธิ พยายามเตือนตัวเองว่า "ห้ามซุ่มซ่าม ห้ามทำของพัง ห้ามตาย"

"ขออนุญาตเจ้าค่ะ"

ลั่วลั่วผลักประตูเข้าไป... ภาพแรกที่เห็นทำเอาลมหายใจนางสะดุดอีกครั้ง

เว่ยหยางตื่นแล้ว เขากำลังยืนกางแขนอยู่ที่หน้าฉากกั้น ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ จากการศึก ผมยาวสยายคลอเคลียแผ่นหลังกว้าง เหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะพราวตามผิวคาดว่าคงเพิ่งออกกำลังกายยามเช้าเสร็จ

เขาหันมามองนางด้วยสายตาดุๆ "มาช้า"

"ขะ... ขออภัยเจ้าค่ะ!" ลั่วลั่วรีบก้มหน้า "ข้าน้อยจะรีบเตรียมน้ำล้างหน้าเดี๋ยวนี้"

นางรีบกุลีกุจอไปยกอ่างทองเหลืองเข้ามา โชคดีที่คราวนี้นางเดินอย่างระมัดระวังประหนึ่งเหยียบย่างบนแผ่นน้ำแข็ง จึงไม่มีเหตุการณ์น้ำหกเกิดขึ้น

"เช็ดตัวให้ข้า" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ

"คะ?" ลั่วลั่วเงยหน้าขึ้น "เช็ด... ตัว?"

"หรือต้องให้ข้าสอน?" เว่ยหยางเลิกคิ้ว "เจ้าเป็นสาวใช้ส่วนตัว หน้าที่ดูแลร่างกายข้าคือหน้าที่ของเจ้า หรือเจ้าอยากจะไปล้างคอกม้าแทน?"

"ทำเจ้าค่ะ! ทำเดี๋ยวนี้!"

ลั่วลั่วรีบชุบผ้าบิดหมาด แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปเช็ดตามท่อนแขนแข็งแรงของเขา ผิวของเขาร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ ยามที่มือนางสัมผัสโดน นางรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งรับสัมผัส

นางพยายามท่องยุบหนอพองหนอในใจ แต่สายตาเจ้ากรรมดันไล่มองต่ำลงไปเรื่อยๆ ... จากอกกว้าง... ไปยังลอนหน้าท้อง... ลงไปสู่...

"ตามองที่ไหน?" เสียงดุๆ ดังขึ้นเหนือหัว

"มอง... มองฝุ่นเจ้าค่ะ!" นางแถสีข้างถลอก รีบเช็ดถูหน้าท้องเขาแรงๆ เพื่อกลบเกลื่อน

"เบาๆ! เจ้ากะจะถูให้หนังข้าถลอกเลยรึ?"

"ขออภัยเจ้าค่ะ!"

หลังจากผ่านพ้นมรสุมการเช็ดตัว (ที่ทำเอาใจสั่นทั้งคนเช็ดคนถูกเช็ด) ก็มาถึงด่านปราบเซียน... การแต่งตัว

ชุดขุนนางแม่ทัพนั้นซับซ้อนหลายชั้น ลั่วลั่วสวมชุดตัวในให้เขาได้อย่างทุลักทุเล แต่ปัญหาอยู่ที่ 'สายคาดเอว' เส้นยาวเหยียดที่ประดับหยกเนื้อดี

นางต้องอ้อมแขนไปด้านหลังของเขาเพื่อรับปลายสายคาดเอวอีกฝั่ง แต่ด้วยความที่เว่ยหยางตัวสูงใหญ่และไหล่กว้างมาก แขนสั้นๆ ของนางจึงโอบไม่ถึง นางจำต้องเขย่งเท้าและแนบตัวเข้าไปชิดอกแกร่งแทบจะสิงร่างเขา

กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยแตะจมูก ลั่วลั่วหน้าแดงซ่าน หัวใจเต้นโครมคราม

"นี่..." เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่ข้างหู "เจ้ากำลังกอดข้าอยู่หรือ?"

"มะ... ไม่ใช่นะเจ้าคะ! สายคาดเอวมันยาว... ข้า... ข้าเอื้อมไม่ถึง!"

ลั่วลั่วพยายามยืดตัวสุดฤทธิ์ จนในที่สุดก็คว้าปลายสายคาดเอวได้ แต่อนิจจา... เท้าเจ้ากรรมดันพลิก!

พรึ่บ!

นางเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า และเพื่อไม่ให้ล้ม นางจึงเผลอกระตุกสายคาดเอวในมือเข้าหาตัวอย่างแรง!

"อึก!"

เว่ยหยางส่งเสียงในลำคอ เมื่อสายคาดเอวรัดกระแทกเข้าที่ท้องน้อยอย่างจัง ร่างของลั่วลั่วพุ่งเข้าชนอกเขาเต็มรัก หน้าผากมนกระแทกคางเขาดัง ปึก!

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วอึดใจ...

ลั่วลั่วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง คางของท่านแม่ทัพขึ้นรอยแดงจางๆ ส่วนสายคาดเอวนั้น... นางมัดมันแน่นจนเขาแทบหายใจไม่ออก

"อา... หลัว..." เว่ยหยางกัดฟันกรอด ก้มมองแม่ตัวดีที่ซบอยู่บนอก

"จะ... เจ้าค่ะ?"

"เจ้าคิดจะลอบสังหารข้าด้วยการรัดท้องให้ตาย หรือจะเอาหัวโขกข้าให้กรามร้าวกันแน่?"

ลั่วลั่วรีบดีดตัวออกห่าง มือไม้สั่นเทา "ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ! ข้าน้อยแค่..."

"หักเงินเดือนสองตำลึง"

"หา!" ลั่วลั่วตาโต "แต่ข้าน้อยได้เบี้ยหวัดแค่เดือนละสามตำลึงเองนะเจ้าคะ!"

"งั้นก็ติดลบ" เว่ยหยางจัดเสื้อผ้าตัวเองใหม่ด้วยสีหน้าหงุดหงิด (ที่แฝงแววขบขันลึกๆ) "นับจากนี้ ทุกความผิดพลาดของเจ้า จะถูกจดบัญชีไว้... ค่าทำข้าเจ็บตัว ค่าทำของพัง ค่าทำข้าเสียเวลา... เจ้าต้องชดใช้ให้ครบทุกอีแปะ"

เขาคว้าดาบประจำกายมาถือไว้ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูนางเอกที่ยืนหน้าซีด

"และถ้าเงินไม่พอจ่าย... คืนนี้ข้าจะคิดดอกเบี้ยบนเตียง เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ"

พูดจบ ท่านแม่ทัพพยัคฆ์หนุ่มก็เดินอาดๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้ไป๋ลั่วลั่วยืนอ้าปากค้างอยู่กลางห้อง

นางก้มมองมือตัวเอง แล้วยกขึ้นทึ้งหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้คนหน้าเลือด! ไอ้แม่ทัพจอมงก! ข้ามาสืบคดีนะไม่ได้มาขายตัว! ...ฮือออ ท่านพ่อ ช่วยลูกด้วย ลูกกลายเป็นลูกหนี้ของปีศาจราคะไปเสียแล้ว!"