6 ข้อความเจ้าปัญหา

หลังจากก้าวพ้นประตูออฟฟิศมาได้ไม่กี่ก้าว พายรุ้งก็ต้องหยุดชะงัก สายตามองไปที่กองยางรถยนต์ขนาดมหึมาที่บอยกับต๋อมกำลังช่วยกันยกอย่างทุลักทุเล แล้วหันกลับมามองมือเรียวสวยของตัวเองที่เริ่มมีคราบน้ำมันเกรอะกรัง

"เรื่องอะไรฉันต้องไปแบกยางรถยนต์ด้วยเนี่ย? มือสวยๆ ของฉันพังหมดพอดี!" พายรุ้งบ่นงึมงำในลำคอ ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะผุดขึ้นมาในหัว "จริงสิ! เมื่อกี้ยังไม่ได้เข้าโซเชียลเลยนี่นา ขืนออกไปยกยาง มีหวังวันนี้ทั้งวันไม่ได้หาทางติดต่อใครแน่!"

คิดได้ดังนั้น คุณหนูพายรุ้งจึงตัดสินใจหมุนตัวกลับ เดินย้อนเข้าไปในห้องออฟฟิศรับรองลูกค้าทันที!

กัสที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อสลับหน้าต่างเก็บโฟลเดอร์รูปภาพลงไป ขมวดคิ้วย่นเมื่อเห็นร่างของพายรุ้งเดินยิ้มแห้งกลับเข้ามา ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอ เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาจับผิด

"กลับเข้ามาทำไมอีกคุณหนู? ผมบอกให้ไปช่วยไอ้ต๋อมข้างนอกไม่ใช่หรือไง?" กัสถามเสียงเรียบติดกวนประสาท

พายรุ้งปรับสีหน้าทันที เธอทำตาปริบๆ บีบน้ำเสียงให้นุ่มนวลน่าสงสารที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำมา มือเรียวสองข้างประสานไว้ตรงอก พลางเดินก้าวช้าๆ เข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของกัส

"นายกัสขา..." พายรุ้งดัดเสียงหวานหยดจนกัสถึงกับขนลุกซู่ "ดูมือฉันสิ... มือฉันเล็กนิดเดียว แถมแรงก็น้อยเท่ามด X-ray ดูกระดูกออกมาอาจจะหักได้เลยนะ ถ้ายกยางรถยนต์หนักๆ พวกนั้นน่ะ ฉันไม่เคยทำงานหนักแบบนี้มาก่อนจริงๆ นะนาย..."

กัสมองท่าทางออดอ้อนที่ไม่เนียนเอาเสียเลยของคุณหนูตรงหน้า เขายกมือขึ้นแคะหูแล้วถอนหายใจยาว "พูดภาษาคนปกติก็ได้มั้งคุณหนู ฟังแล้วขนลุกเหมือนเห็นผีหลอกกลางวันแสกๆ แล้วจะเอายังไง? จะบอกว่ายกยางไม่ได้?"

"ใช่!" พายรุ้งรีบพยักหน้ารับทันที เปลี่ยนกลับมาพูดเสียงปกติ "ฉันอยากช่วยเหลืองานนายจริงๆ นะ แต่ขอเปลี่ยนเป็นงานที่ใช้สมองแทนแรงงานได้ไหม? งานเอกสาร ทำบัญชี คีย์ข้อมูล หรือจัดระเบียบไฟล์ในคอมฯ อะไรพวกนี้ฉันทำได้หมดเลยนะ! ให้ฉันทำเอกสารแทนเถอะนะ..."

กัสมองใบหน้าสวยที่ส่งสายตาปริบๆ อ้อนวอน แม้จะรู้ว่ายัยตัวแสบต้องมีแผนอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ แต่เมื่อคิดถึงสภาพร่างกายของคุณหนูจับกังที่ดูท่าจะแบกยางไม่ไหวจริงๆ แถมงานเอกสารบิลค่าน้ำมันและใบเสร็จอะไหล่ที่กองพะเนินบนโต๊ะเขาก็ยังไม่ได้จัดการมาเป็นอาทิตย์ กัสจึงพยักหน้ารับอย่างเอือมระอา

"เออๆ อยากทำเอกสารก็ทำ" กัสชี้ไปที่กองเอกสารข้างเครื่องคอมพิวเตอร์ "จัดแยกใบเสร็จอะไหล่กับบิลค่าน้ำมัน คีย์ข้อมูลลงตาราง Excel ให้เรียบร้อย... แต่มีข้อแม้!"

กัสโน้มตัวเข้ามาใกล้ จ้องมองดวงตากลมโตของพายรุ้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ห้ามสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของผม ห้ามยุ่งกับโฟลเดอร์ที่ไม่เกี่ยวกับงานเด็ดขาด ถ้าผมจับได้ว่าคุณหนูแอบส่องอะไรที่ไม่จำเป็น... ผมจะลากไปแบกยางข้างนอกจริงๆ ด้วย!"

"รับทราบค่ะเจ้านาย!" พายรุ้งยกมือขึ้นตะเบ๊ะรับคำอย่างแข็งขัน "ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจทำงาน ไม่สอดรู้สอดเห็นอะไรทั้งนั้น!"

เมื่อกัสลุกขึ้นเดินออกไปทำงานต่อหน้าอู่ พายรุ้งก็อมยิ้มสะใจ พุ่งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนทันที เธอเริ่มลงมือคีย์ข้อมูลเอกสารบิลค่าน้ำมันลงโปรแกรม Excel อย่างคล่องแคล่ว เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เมื่อจัดระเบียบเอกสารกองโตเสร็จเรียบร้อย พายรุ้งก็จัดการเปิดเบราว์เซอร์เพื่อทำตามเป้าหมายที่แท้จริงทันที!

"เรียบร้อย! คราวนี้แหละชีวิตคุณหนูพายรุ้งจะรอดแล้ว!"

พายรุ้งกดเข้าหน้าเว็บไซต์แอปพลิเคชันส่งข้อความยอดฮิต แล้วทำการพิมพ์รหัสบัญชีส่วนตัวของเธอเพื่อล็อกอิน เมื่อเข้าสู่ระบบสำเร็จ เธอก็รีบกดค้นหารายชื่อเพื่อนสนิทกลุ่มไฮโซอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรัวแป้นพิมพ์ส่งข้อความไปหา 'ยัยเจน' เพื่อนสนิทคนโปรด

[พายรุ้ง]: เจน! นี่ฉันเองนะ พายรุ้ง! [พายรุ้ง]: แกอย่าเพิ่งตกใจ แล้วฟังฉันนะ! ตอนนี้ฉันหนีออกจากบ้านมา อยู่ต่างจังหวัด โทรศัพท์ฉันหาย บัตรโดนตัดหมดเลย! [พายรุ้ง]: แกช่วยโอนเงินมาให้ฉันสักสามหมื่นได้ไหม? ฉันจำเป็นต้องเอาไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ด่วนที่สุดเลยแก! โอนเข้าบัญชีเดิมฉันได้เลยเดี๋ยวฉันหาทางถอนสดเอา!

พายรุ้งถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นั่งรอเพื่อนตอบกลับอย่างใจจ่อ โดยที่ไม่รู้เลยว่า...

ครืดดดด! ครืดดดด!

โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของกัส ซึ่งเชื่อมต่อระบบการแจ้งเตือนแอปพลิเคชันเดียวกันไว้กับเครื่องคอมพิวเตอร์ออฟฟิศ กำลังสั่นสะเทือนพร้อมหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา!

กัสที่เพิ่งเดินเช็ดมือเปื้อนคราบน้ำมันเข้ามาในออฟฟิศเพื่อจะมาหยิบเอกสาร สายตาดันสะดุดเข้ากับหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่เด้งข้อความแจ้งเตือนป็อบอัปขึ้นมาเต็มหน้าจอ!

'พายรุ้ง: แกช่วยโอนเงินมาให้ฉันสักสามหมื่นได้ไหม? ฉันจำเป็นต้องเอาไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ด่วนที่สุดเลยแก!'

กัสชะงักกึก สายตาคมกริบจ้องมองข้อความบนหน้าจอมือถือสลับกับมองพายรุ้งที่กำลังนั่งยิ้มแป้นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความทั้งหมดไล่ตั้งแต่ต้นจนจบ รอยยิ้มเย็นชาและกวนประสาทค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้ม

กัสเดินก้าวช้าๆ เข้าไปหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้หมุนของคุณหนูพายรุ้งที่ยังไม่รู้ตัวว่าภัยกำลังจะถึงตัว

"งานเอกสารเสร็จไวดีนี่ครับคุณหนู..." เสียงทุ้มต่ำของกัสหลังศีรษะทำเอาพายรุ้งสะดุ้งโหยง รีบมือสั่นกดยกเลิกหน้าต่างแอปพลิเคชันลงทันที!

"อะ... อ้าว! กัส! เสร็จแล้ว?" พายรุ้งปรับสีหน้ายิ้มแห้ง "ฉันทำเอกสารให้ครบหมดแล้วนะ แยกบิลค่าน้ำมันกับอะไหล่เรียบร้อย เป๊ะทุกตัวเลขเลย!"

"อืม... งานเอกสารเป๊ะมาก" กัสพยักหน้ารับ ชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้นมาตรงหน้าพายรุ้ง หน้าจอที่โชว์ข้อความสนทนาระหว่างเธอกับเพื่อนสนิทเด่นหราอยู่ตรงนั้น "แต่ดูเหมือนงานแอบส่งข้อความยืมเงินเพื่อนไปซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ก็น่าจะเป๊ะเหมือนกันนะ"

พายรุ้งตาโตเท่าไข่ห่าน ใบหน้าสวยจัดร้อนผ่าวด้วยความตกใจและอับอาย "เฮ้ย! นาย... นายแอบดูข้อความฉันได้ยังไงเนี่ย?!"

"ไม่ได้แอบดูครับ มันเด้งเข้ามือถือผมเอง" กัสยักไหล่ ยิ้มกวนประสาทขั้นสุด "คอมพิวเตอร์เครื่องนี้กับมือถือผมมันลงระบบ Sync ข้อมูลไว้ด้วยกัน เวลาใครล็อกอินอะไรมันก็เตือนเข้าเครื่องผมหมด... ตกลงว่าคุณหนูออดอ้อนขอทำเอกสาร เพราะจะแอบใช้คอมฯ ยืมเงินเพื่อนไปซื้อโทรศัพท์งั้นเหรอ?"

"ฉัน... ฉันเปล่านะ!" พายรุ้งพยายามเถียงข้างๆ คูๆ แต่หลักฐานมัดตัวแน่นหนาจนพูดไม่ออก

"โธ่... นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แผนเด็กร้อยแปด" กัสหัวเราะในลำคอเบาๆ โน้มตัวลงมาประจันหน้ากับพายรุ้ง "บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าสอดรู้สอดเห็นและทำอะไรนอกเหนือจากสั่ง? ในเมื่อทำผิดสัญญา..."

กัสชี้มือไปทางหน้าประตูออฟฟิศ "เชิญออกไปแบกยางรถยนต์ข้างนอกสิบเส้นเป็นโทษปรับได้เลยครับคุณหนู! แล้วอย่าหวังว่าจะได้แตะคอมพิวเตอร์เครื่องนี้อีก!"

"ไอ้ช่างปากหมาเจ้าคิดเจ้าแค้นเอ้ย!" พายรุ้งกระทืบเท้าโวยวายล้งเล้ง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเดินหน้าง้ำหนาบึ้งออกไปเผชิญหน้ากับกองยางรถยนต์ข้างนอกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!