ตอนที่ 6 คุณแม่จำเป็น

ณ โรงเรียนประถม เมื่ออันดาเห็นพี่สาวแสนสวยมารับแทนคุณพ่อ เด็กน้อยก็รีบเช็กความมั่นใจด้วยการโทรหาพ่อทันที ตามนิสัยช่างซักชักถามที่กวินภพสอนมาอย่างดี หลังจากได้รับคำยืนยัน อันดาก็ยอมตามณัฐณิชากลับแต่โดยดี แต่ระหว่างที่เด็กน้อยกำลังจะขึ้นรถ เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่เดินผ่านมาก็เอ่ยทักขึ้น

“อันดา นั่นแม่เธอเหรอ” อันดาชะงักไป ดวงตากลมโตสั่นไหวหม่นแสงลงทันที

เด็กน้อยไม่หันไปตอบเพื่อนพลางก้มหน้ามองปลายเท้า อันดาอิจฉาเพื่อนคนอื่นๆ ที่มีคุณแม่มารับพร้อมหน้าพร้อมตา น้ำตาใสๆ เริ่มคลอหน่วยตาจนณัฐณิชาต้องรีบทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้า

“ร้องไห้ทำไมคะคนเก่ง มีอะไรบอกพี่ณิชานะ”

“อันดาอิจฉาเพื่อนค่ะเพื่อนมีคุณแม่กันทุกคนเลย” เสียงเล็กๆ สั่นเครือสะอึกสะอื้นจนคนฟังใจสลาย

ณัฐณิชาดึงเด็กน้อยเข้ามากอดแนบอกด้วยความสงสารจับใจ

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้ให้พี่ณิชาเป็นแม่ให้อันดาดีไหมคะ” อันดาเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้ม

“จริงเหรอคะ! แต่อันดาอยากให้พี่ณิชาเป็นแม่ของอันดาทุกวันเลยได้ไหมคะ”

“ได้สิคะ พี่จะเป็นแม่ให้อันดาทุกวันเลย”

คำสัญญานั้นทำให้อันดากลับมาเริงร่าอีกครั้ง ณัฐณิชาพาเด็กน้อยไปทานไอศกรีมก่อนจะพากลับไปพักยังบ้านของตัวเองเพื่อรอกวินภพมารับ เธอทำหน้าที่แม่อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งพาอาบน้ำ สอนการบ้าน และเล่านิทานก่อนนอน ความน่ารักไร้เดียงสาของอันดาทำให้ณัฐณิชาตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น เธอเริ่มเสพติดหน้าที่แม่ ราวกับว่ามันช่วยเติมเต็มช่องว่างในใจและทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกวินภพจริงๆ

เวลาล่วงเลยไปเกือบห้าทุ่ม เสียงโทรศัพท์สั่นเตือนปลุกณัฐณิชาให้ตื่นจากภวังค์ เธอรีบกดรับและย่องออกจากห้องนอนเพราะกลัวอันดาจะตื่น

“ณิชาผมอยู่หน้าบ้าน ช่วยลงมาเปิดประตูให้หน่อย” หญิงสาวรีบวิ่งลงไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มที่อยู่ในสภาพอิดโรย กวินภพเดินตามเธอขึ้นไปยังห้องนอน เมื่อเห็นลูกสาวหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เขาก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง

“ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณลำบาก”

“ไม่ลำบากเลยค่ะ ณิชาเต็มใจ” เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาอย่างลืมตัว

ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างมีระดับ แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องเพียงสลัว ทำให้บรรยากาศเงียบสงัดดูวาบหวามขึ้นมาถนัดตา กวินภพที่อยู่ในสภาพเหนื่อยล้าจนตาแทบปิดกลับต้องตื่นเต็มตาในทันที เมื่อเห็นณัฐณิชาอยู่ในชุดนอนกระโปรงผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญ เนื้อผ้าบางเบาพริ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหว ทิ้งตัวลู่ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจงใจ

ผิวกายขาวเนียนละเอียดของเธอสะท้อนแสงไฟรำไรดูนุ่มนวลน่าสัมผัสไปทุกสัดส่วน ยิ่งเมื่อมองผ่านสาบเสื้อที่แยกออกเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ หัวใจของชายหนุ่มก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นยอดทรวงที่ดุนดันเนื้อผ้าบางเบาออกมาอย่างเด่นชัด เธอไม่ได้สวมใส่บรา! ทรวงอกอวบอัดรูปทรงสวยงามสั่นไหวเบาๆ ยามเธอขยับกาย มันดูนุ่มหยุ่นและล่อตาล่อใจจนเขาลอบกลืนน้ำลายก้อนโต

“วันนี้งานผมยุ่งมากเลยครับณิชา” กวินภพเอ่ยเสียงพร่า กลิ่นหอมกรุ่นจากโลชั่นบำรุงผิวผสมกับกลิ่นอายสาวสะพรั่งปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายชายให้ลุกโชนจนยากที่จะควบคุม

“คุณเมื่อยหรือเปล่าคะ ให้ณิชานวดให้มั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยเสียงหวานละมุนสายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย

“ก็ดีครับ ผมยังไม่อยากปลุกอันดาตอนนี้”

กวินภพเอนกายบนโซฟาเบดตัวยาว ณัฐณิชาขยับเข้าไปยืนอยู่หลัง มือบางนุ่มนิ่มเริ่มกดนวดลงบนบ่ากว้างอย่างเบามือไล่ลงมาเรื่่อย ๆ จนถึงท่อนแขน ทุกจังหวะที่เธอโน้มตัวลงมาทรวงอกอวบอิ่มที่ไร้สิ่งพันธนาการก็บดเบียดเข้ากับหัวไหล่ของเขาเต็มแรง

ความนุ่มหยุ่นที่ถูไถไปตามลำคอและบ่ากว้างทำเอาคนนั่งหลับตาอยู่ถึงกับลมหายใจติดขัด กวินภพขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แก่นกายชายแข็งขึงดุนดันกางเกงจนปวดหนึบ เขาอยากคว้าร่างบางมากอดรัดเสียเดี๋ยวนี้

“แรงไปมั้ยคะ คุณภพ” ณัฐณิชาก้มลงมากระซิบถามเสียงหวานแผ่วเพราะกลัวเด็กน้อยจะตื่น ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอเป่ารดต้นคอของเขา

“กำลังดีเลยครับ แต่ผมอยากให้คุณณิชานวดบั้นเอวให้หน่อยได้มั้ย” กวินภพตอบเสียงพร่า ดวงตาปิดสนิท พยายามข่มอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนภายในกาย เขาแทบจะทนไม่ไหวกับสัมผัสที่เร่าร้อนของเธอ

“งั้นคุณภพนอนคว่ำนะคะ” ณัฐณิชาโน้มตัวลงมาบอกอีกครั้ง ใบหน้าสวยซบลงบนบ่ากว้างของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนกายของเธออบอวลไปทั่ว ทำให้กวินภพยิ่งหวั่นไหว

กวินภพทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบนโซฟาเบดตัวยาว ณัฐณิชามานั่งข้าง ๆ มือเรียวเลื่อนลงไปนวดคลึงแผ่นหลังกว้างอย่างชำนาญ พลางใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามบั้นเอวหนา ราวกับจะหยอกเย้าให้เขาคลั่งตาย

“ต่อไปคุณภพไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ณิชาจะช่วยคุณดูแลอันดาให้เองค่ะ” เธอเอ่ยประโยคนั้นด้วยความจริงใจ พลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าอกนุ่มหยุ่นแนบสนิทไปกับแผ่นหลังแกร่งมากยิ่งขึ้น

“เปลี่ยนเป็นนวดบริเวณหน้าขาได้มั้ยครับ” กวินภพทนไม่ไหวอีกต่อไป สิ้นคำพูดเขาพลิกกายกลับมาเผชิญหน้ากับเธอทันที ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหวด้วยความหวั่นไหว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น

“คุณใจดีกับผมเหลือเกิน...ณิชา” ไม่พูดเปล่า มือหนารั้งท้ายทอยของเธอลงจูบอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มทวีความร้อนแรงด้วยการเคล้าคลึงหนักหน่วง ลิ้นร้อนไล้เล็มไปตามเรียวปากหวานล้ำบดจูบอย่างโหยหา

มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน ก่อนจะเลื่อนลงไปบีบเคล้นบั้นท้ายกลมกลึงของเธออย่างจาบจ้วง ณัฐณิชาครางในลำคออย่างพอใจ เธอรู้สึกถึงความปรารถนาที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในกายของเธออย่างรุนแรง

“อืื้ม!!!...คุณภพ!!...” ณัฐณิชาเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วในลำคอ สติของเธอเริ่มกลับคืนมา เธอเป็นผู้หญิงไม่ควรปล่อยให้เรื่องราวเลยเถิดไปมากกว่านี้ เธอผลักอกกวินภพออกเบาๆ พร้อมกับหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

“คุณภพ...ไม่เอาค่ะ” ณัฐณิชาเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติให้กลับคืนมา ดวงตาหวานฉ่ำจ้องมองเขาอย่างตัดพ้อ

กวินภพมองใบหน้าแดงก่ำของเธอด้วยความผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ยอมปล่อยเธอออกจากการกอดรัด เขาเข้าใจดีว่าเธอคงยังไม่พร้อม และเขาก็ไม่อยากจะทำอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี

“ผมขอโทษครับ” กวินภพเอ่ยเสียงแผ่ว รู้สึกละอายใจกับสิ่งที่ทำลงไป ณัฐณิชาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่ก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนภายในใจ เธอรู้ดีว่าเธอเองก็มีส่วนผิดที่ปล่อยให้เขาทำเช่นนั้น แต่เธอก็อดใจไม่ได้จริงๆ กับเสน่ห์อันร้ายกาจของเขา

“คะ!!! คุณทานอะไรมาหรือยังคะ” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อซ่อนความขัดเขินที่พุ่งทะลุขีดจำกัด

“ยังเลยครับ”

ณัฐณิชานำกวินภพลงไปยังห้องครัวเบื้องล่างเพื่อออกสถานการณ์หล่อแหลมนี้ หญิงสาเริ่มลงมือทำข้าวผัดไข่จานด่วนอย่างคล่องแคล่ว ท่ามกลางสายตาเร่าร้อนของชายหนุ่มที่ยืนซ้อนหลังอยู่ไม่ห่าง

ชุดนอนสั้นเหนือเข่าที่แนบไปกับสะโพกผาย ยามที่เธอขยับกายไปมาทำอาหาร มันคือการทรมานเขาอย่างที่สุด เนื้อผ้าบางเบาก็รั้งขึ้นจนเห็นเรียวขาขาวผ่องไปถึงไหนต่อไหน เขาอยากจะดึงเธอเข้ามากอดรัดและเริ่มบทรักอันร้อนแรงเสียเดี๋ยวนี้!

“อร่อยมากเลยครับ” กวินภพเอ่ยชมหลังจากทานจนหมดเกลี้ยงจาน

“สงสัยผมต้องขอโทษพี่รัฐชุดใหญ่ที่มารบกวน แถมยังให้ลูกสาวของเขาลงมาทำอาหารมื้อดึกให้ทานอีก”

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีหนึ่ง กวินภพจึงขอตัวกลับ เขาอุ้มอันดาที่หลับสนิทขึ้นมาแนบอก ก่อนจะหันมาส่งสายตากรุ้มกริ่มเปี่ยมด้วยความหมายให้หญิงสาวที่เดินมาส่งที่ประตู

“พรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศนะครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลอันดาเป็นอย่างดี แล้วก็อาหารมื้อดึกที่แสนอร่อย” ณัฐณิชาได้แต่ส่งยิ้มให้เธอไม่กล้าพูดอะไร

เมื่อรถหรูขับพ้นรั้วบ้านไป ณัฐณิชากลับขึ้นมาบนเตียงแล้วนอนกลิ้งไปมาด้วยความซ่านสยิว มือบางลูบริมฝีปากตัวเองซ้ำๆ ราวกับจะเก็บรักษาความรอยจูบของกวินภพเอาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้