ทัณฑ์รักคลั่งสวาท

“ลุงคะผู้ชายที่อยู่ห้องนี้เขาไปไหนหรือคะ”

แสนรักมาหาแฟนหนุ่มของตนเองหลายครั้งแล้วแต่ไม่เคยได้พานพบ มาทีไรห้องเช่าปิดสนิทราวกับไม่มีคนอยู่

“อ่อ คนเช่าห้องนี้เขาย้ายออกไปหลายวันแล้ว”

“หรือคะ ขอบคุณนะคะลุง”

เสียงตอบรับของหล่อนแผ่วเบา หัวใจสาวร่วงลงไปกองแทบเท้า ลุงเจ้าของห้องเช่าเดินจากไปแต่หล่อนยังคงยืนนิ่งงันอยู่ที่เดิม

หล่อนเป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องเป็นนางบำเรอให้กับแทนทัพเจ้าพ่อคาสิโน แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะสายเกินไป

“พี่ดิน...พี่คงโกรธและเกลียดแสนรักมากใช่ไหมคะถึงได้หนีแสนรักไปแบบนี้”

ป่านนี้เขาคงเกลียดหล่อนเข้าไส้ ร่างอรชรทรุดลงกับพื้น ฝ่ามือสองข้างปิดดวงหน้าเนียนสวยของตนเองพร้อมกับหลั่งน้ำตาแห่งความเสียใจออกมาอย่างท่วมท้น

หล่อนมันไม่ดีเองที่ทำให้เขาเสียใจ ผิดหวัง หล่อนทำร้ายเขา แต่หล่อนไม่มีทางเลือก มันเป็นเพราะคำว่ากตัญญูที่ทำให้หล่อนต้องเลือกทำร้ายเขา

แสนรักเงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม ดวงตาคลอหน่วงเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะอยู่ แห่งไหนบนโลกใบนี้ หล่อนอยากจะฝากสายลมให้พัดพาคำว่ารักและขอโทษไปให้ถึงชายคนรัก

ความรักของหล่อนเกิดขึ้นที่โรงพยาบาล อัครตานนท์ ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานของหล่อนและเขา

แสนรัก สุวรรณโชค วัย 24 ปี หล่อนมีผิวพรรณดุจกลีบบัว เครื่องหน้าไม่ว่าจะเป็นดวงตาที่หวานฉ่ำริมฝีปากอวบอิ่มยังไม่รวมถึงรูปร่างสะโอดสะองทุกอย่างล้วนลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยถึงกลางแผ่นหลัง สวยหวานราวกับนางในวรรณคดี

ตอนนั้นหล่อนเป็นเลขาของรองประธานบริษัทในเครือโรงพยาบาลอครตานนท์ ขณะที่แฟนหนุ่มนั้นเป็นเพียงแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

เขาอ่อนโยน ใจดี แสนสุภาพ นอกจากความดีของเขาแล้วเห็นทีจะไม่มีอะไรให้น่าสนใจ บุคลิกเงอะงะใส่แว่นหนา ท่าทางไม่คล่องแคล่วไม่เหมาะสมกับอาชีพเสียด้วยซ้ำ แต่หล่อนกลับเลือกฝากหัวใจเอาไว้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว

ทุกคนต่างพากันวิจารณ์เป็นเสียงเดียวกันว่าหล่อนควรจะมองหาคนที่คู่ควรมากกว่านี้

“น้องแสนรักสวยราวกับนางฟ้ามีคนมาชอบเยอะแยะคิดยังไงถึงเอายามมาเป็นแฟนคะ”

“แสนรัก รักพี่ดินเพราะจิตใจค่ะ ไม่ใช่เงินทองของนอกกายพวกนั้น”

นั่นคือคำตอบที่หล่อนเคยพูดเอาไว้ ไม่ใช่แค่เพียงบอกกับเพื่อนร่วมงาน เพราะแฟนหนุ่มเคยตั้งคำถามเช่นนี้กับหล่อนเหมือนกัน

แต่ท้ายที่สุดท้ายหล่อนกลับทำร้ายเขาอย่างร้ายกาจ ด้วยเหตุผลที่เขาจนและไม่เหมาะสมกับหล่อน

มันเป็นเรื่องราวในอดีตที่ตามหลอกหลอนอยู่ในทุกค่ำคืนที่หล่อนหลับตานอน สัมผัสสุดท้ายจากแฟนหนุ่มมันยังติดตรึงอยู่เสมอไม่เคยเลือนหาย แล้วเขาล่ะป่านนี้เขาจะหายโกรธ หายเกลียด ผู้หญิงใจร้ายอย่างหล่อนหรือยัง

หรือเขาอาจจะลืมเลือนความรู้สึกรักที่มีต่อหล่อนจนหมดสิ้นไปแล้ว

1 ปีผ่านไป

“แสนรักอยู่ไหนลูก แสนรัก”

สายใจ สุวรรณโชค วัย 50 ปี สามีของหล่อนรับเลี้ยงอุปการะแสนรักเป็นบุตรธรรมก่อนจะสิ้นใจซึ่งหล่อนไม่ได้เห็นชอบนักแต่ขัดไม่ได้ หล่อนเลี้ยงดูบุตรสาวด้วยความลำเอียงเพราะแสนดีคือลูกในไส้ที่ควรได้ดีกว่าลูกนอกไส้อย่างแสนรัก

หล่อนติดการพนันจนหนี้สินพอกพูนหนทางเดียวในการปลดหนี้พร้อมกับกำจัดบุตรบุญธรรมให้พ้นทางคือให้มันชดใช้หนี้ด้วยร่างกาย และแน่นอนว่าแสนรักไม่ปฏิเสธพร้อมกับยินยอมเพื่อทดแทนบุญคุณ หล่อนมองเห็นความเจ็บปวดผ่านสายตาของบุตรบุญธรรมแต่ใครจะสนใจเล่า

แต่ทุกอย่างกลับพลิกผันแสนดีกลับไปเสนอตัวให้กับเจ้าพ่อคาสิโนอย่างแทนทัพ แทนแสนรัก ทุกเหตุการณ์ทำให้หล่อนได้มองเห็นความรักและความดีของแสนรักบุตรบุญธรรมที่หล่อนไม่ต้องการ

ความเจ็บปวดของแสนดี เพราะคนเป็นแม่อย่างหล่อนที่คิดร้าย ทั้งที่แสนรักทำหน้าที่ลูกได้ดี แต่หล่อนกลับหัวใจ มืดบอด

แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันได้แปรเปลี่ยนไปหมดแล้วหล่อนสำนึกได้และพยายามจะเป็นมารดาที่ดี

“แสนรัก อยู่ไหนลูก”

หล่อนเรียกหาบุตรสาวคนโต จนกระทั่งมาหยุดมองร่างอรชรของคนที่กำลังตามหา

แสนรักกำลังยืนรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านด้วยท่าทางที่เหม่อลอย ดวงหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมองแต่มันกลับไม่สามารถทำให้ความงดงามของหล่อนลดน้อยลงแม้แต่น้อย สายใจทอดถอนหายใจกับภาพที่เห็นพร้อมกับเรียกบุตรสาวอีกครั้ง

“แสนรัก แสนรัก”

เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมกับรีบปั้นสีหน้าให้เป็นปกติ พับเก็บความทุกข์ระทมที่มีลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ

“คะแม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

หล่อนรีบหันไปตามเสียงเรียกของมารดา ทุกอิริยาบทของหล่อนนั้นราวกับกุลสตรีที่ได้รับการสั่งสอนมาอย่างดีงามผิดกับคนเป็นน้องสาวอย่างแสนดีที่ กระโดกกระเดก

“ยังคิดถึงเค้าคนนั้นอยู่หรือลูก”

ใบหน้าของหล่อนอมทุกข์ขึ้นถนัดตาแต่ยังคงฝืนยิ้มให้กับมารดา

“ไม่หรอกค่ะแม่ มันผ่านมานานแล้ว”

สายใจหมายถึงแฟนหนุ่มของบุตรสาว หล่อนไม่เคยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับแสนรัก ไม่รู้แม้กระทั่งบุตรสาวมีแฟนที่คบหาอยู่ เพราะไม่เคยแม้แต่จะใส่ใจ

หล่อนบังคับให้แสนรักไปเป็นนางบำเรอของแทนทัพโดยที่แสนรักไม่พูดอะไรสักคำนอกจากก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่คนเป็นมารดาอย่างหล่อนหยิบยื่นให้

“แม่ขอโทษนะแสนรัก แม่ขอโทษ”

แสนรักตรงเข้ามาหามารดาพร้อมกับโอบกอดท่านเอาไว้ หล่อนไม่เคยโกรธเกลียดคนเป็นแม่สักครั้งเดียว หากไม่มีครอบครัว สุวรรณโชค หล่อนคงไม่มีวันนี้

“แม่จ๋าอย่า คิดมากนะ แสนรักไม่เคยโกรธแม่เลยมันไม่ใช่ความผิดของแม่ แสนรักเป็นคนเลือกเอง”

หล่อนเป็นคนเลือกเอง เลือกที่จะทิ้งเขา...

ยิ่งฟังสายใจยิ่งเศร้าหมอง หล่อนมันเป็นแม่ที่ย่ำแย่ที่ผ่านมาภูติผีปีศาจตนใดพรางตาหล่อน ให้มองไม่เห็นความดีของบุตรสาวคนนี้

“แม่ทำให้แสนรักต้องเลิกกับแฟนแล้วไหนจะต้องลาออกจากงานมันเป็นเพราะแม่ทั้งนั้น”

สายใจน้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจละอายใจความผิดของหล่อนมันมากมายเสียเหลือเกิน ถึงแม้ตอนนี้บุตรสาวจะได้งานใหม่แล้วก็ตาม

“เปล่าเลยจ๊ะแม่ แสนรักจะลาออกอยู่แล้วไม่เกี่ยวกับแม่เลย”

สายใจรู้ดีว่าบุตรสาวโกหก เพราะแสนรักทำงานที่เดียวกับแฟนหนุ่ม ทำไมหล่อนจะไม่รู้ว่าแสนรักจงใจจะหนีจากแฟนหนุ่มเพื่อมาทำตามคำสั่งแสนโหดร้ายของหล่อน

“แม่จ๋าอย่าร้องไห้สิจ๊ะ ตอนนี้เราทุกคนกำลังมีความสุขนะ แถมแสนดีก็กำลังท้องด้วย ต่อไปแม่จะมีหลานแล้วนะ”

น้องสาวของหล่อนแต่งงานกับแทนทัพเจ้าพ่อคาสิโน ไปเมื่อปีที่แล้วทั้งสองมีความสุขมาก ซึ่งหล่อนยินดีเป็นอย่างมาก

ส่วนหล่อนเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่แทนทัพใช้ในการประชดน้องสาวแสนพยศของหล่อนเท่านั้น

สายใจมองหน้าของบุตรสาวแล้วพยายามฝืนยิ้มออกมา เพราะรู้ดีว่าไม่ควรทำให้บุตรสาวต้องไม่สบายใจ

ฝ่ามือที่เริ่มมีริ้วรอยตามอายุวัยเกลี่ยหยาดน้ำตาทิ้งพร้อมกับโอบร่างของบุตรสาว

“แม่ทำกับข้าวเสร็จแล้วไปกินกันเถอะนะลูก”

“โอเคจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นแสนรักขอเก็บของแป๊บนึงนะจ๊ะประเดี๋ยวจะตามไปจ้ะ”

สายใจพยักหน้าเล็กน้อย สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดทอดมองบุตรสาวบุญธรรมที่ก้มๆ เงยๆ อยู่บริเวณหน้าบ้าน

“แม่เชื่อว่าสักวันแสนรักจะต้องได้พบเจอคนที่ดี”

แสนรักอยู่ในชุดยูนิฟอร์มเตรียมพร้อมสำหรับการทำงาน ภาพสะท้อนของเงากระจกฉายให้เห็นเรือนร่างสลักเสลางดงามราวกับเทพธิดา แสนรักจัดแจงการแต่งกายของตนเองให้เรียบร้อย

มือบางเปิดลิ้นชักออก ภายในนั้นมีกล่องใบเล็กขนาดเท่าฝ่ามืออยู่ หล่อนหยิบมันออกมาพร้อมกับเปิดออก

แหวนไม้ ไม่ต่างจากของเล่นเด็ก มันไร้ค่าราคาแต่กลับเต็มไปด้วยความหมาย

“พี่ให้แสนรักนะครับ แต่มันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร”

หล่อนจำวินาที ที่ได้รับแหวนไม้ไร้ราคาจากเขาได้เป็นอย่างดี หัวใจสาวเต็มเปี่ยมไปด้วยความดีใจล้นอก ทุกสิ่งที่ได้รับจากเขามันเต็มไปด้วยคุณค่าทางความรู้สึก

หญิงสาวหยิบมันออกมาพร้อมกับสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้าย ถึงแม้ตอนนี้เจ้าของแหวนจะเกลียดชังหล่อนหรือลืมเลือนเรื่องราวไปจนหมดสิ้น แต่แหวนวงนี้มันจะยังคอยเตือนความรักที่หล่อนมีให้กับเขาไม่เสื่อมคลาย

เจ็บแปลบกลางอกทุกครั้งเมื่อคิดถึงเขา มันจะมีโอกาสอีกไหม ให้หล่อนได้พบเจอเขาแล้วบอกรักเขาอีกสักครั้ง แม้สิ่งที่ได้รับกลับมาจะมีเพียงแค่ความว่างเปล่าหล่อนก็ยินดี

แสนรักนั่งอยู่บนรถโดยสารประจำทาง ดวงตากลมโตมองบรรยากาศสองข้างทางไปเรื่อยจนกระทั่งเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีลักษณะคุ้นตา แม้จะเพียงแค่ด้านหลังก็ตาม

หญิงสาวรีบกดกริ่งเพื่อให้รถเมล์จอดแต่ทว่ารถโดยสารประจำทางนั้นจอดรับส่งเฉพาะป้ายเท่านั้น เมื่อหล่อนลงจากรถได้ ร่างบางรีบวิ่งย้อนกลับไปที่จุดเดิมทันที

“พี่ดิน...”

แต่บุรุษคนนั้นกลับหายไปแล้ว หล่อนพยายามมองไปรอบ จึงเห็นว่าเขาเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งแล้ว

“พี่ดินรอก่อนค่ะ รอแสนรักด้วย”

หล่อนรีบวิ่งข้ามถนนไปโดยไม่คิดชีวิต รถบนท้องถนนต้องจอดชะงักเพราะความมักง่ายของหล่อน

“สวยซะเปล่าข้ามถนนไม่แหกตาดูเลย”

เสียงของผู้ใช้ถนนบางรายตะโกนด่าตามหลังแต่หล่อนไม่มีเวลาที่จะสนใจมัน เพราะตอนนี้ผู้ชายที่กำลังเดินอยู่เบื้องหน้าต่างหากคือคนที่หล่อนโหยหามาตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม

“พี่ดิน พี่ดินคะ รอก่อนค่ะ”

ด้วยอารามรีบร้อนจึงไม่ทันได้มองทาง พื้นที่ไม่เสมอกันทำให้หล่อนสะดุดมันอย่างจัง หญิงสาวหกล้มความเจ็บแปลบตามมาทันที แต่หล่อนกัดฟันลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งตามผู้ชายที่อยู่เบื้องหน้า

เพียงแค่เอื้อมเท่านั้นหล่อนก็จะคว้าเขาเอาไว้ได้ แต่ทว่าเขากลับหันมาพอดี

ใบหน้าหล่อขาวตี๋สวมแว่นตาหนา หันมาพร้อมกับ สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะระบายยิ้มให้กับความสวยของผู้หญิงตรงหน้า

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

หล่อนส่ายหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความผิดหวังเศร้าหมอง

“ขอโทษค่ะพอดีฉันคงจำคนผิด”

หล่อนหันหลังเดินกลับไปเส้นทางเดิมที่จากมา ความเจ็บแปลบบริเวณหัวเขาเล่นงานจนหล่อนต้องเบ้หน้า ขอบตามันเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาแต่มันไม่ได้มาเพราะความเจ็บปวดที่บาดแผล

“พี่ดิน พี่ดินไปอยู่ที่ไหนกันคะ แสนรักคิดถึงพี่”

แสนรักทรุดกายลงอย่าน่าเวทนาไม่สนใจสายตาของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาแม้แต่น้อย โดยหล่อนไม่รู้ตัวสักนิดว่าทุกเหตุการณ์มันอยู่ในสายตาของใครบางคน

สายตาคมกริบคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องผู้หญิงที่นั่งอยู่ริมฟุตปาธมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายและหนึ่งในนั้นคือความเกลียดชัง